บทที่ 70 ปัญหา

ที่ด้านในสวนสัตว์ เนื่องจากวันนี้ไม่ใช่วันหยุดสุดสัปดาห์มันจึงมีคนมาเที่ยวไม่เยอะสักเท่าไหร่

“พ่อจ๋า ดูนั่น ลิง! ลิงสีทอง!”

ถวนถวน จับจ้องไปที่ลิงสีทองด้วยอาการตื่นเต้น

ที่ด้านในกรงขนาดใหญ่ มีลองสีทอง7-8ตัวกำลังปีนป่ายต้นไม้ไปมาพร้อมกับร้องเสียงดังราวกับพวกมันกำลังเล่นกันอยู่

อวี้ฮ่าวหราน และ หลี่หรง ต่างมองหน้ากันด้วยสีหน้าเป็นสุขเมื่อเห็น ถวนถวน ซึ่งกำลังสนุกสนานเป็นอย่างมาก

จากนั้นต่อมาทั้งสามคนก็พากันไปดูบ้านช้าง กรงนกยูง และบ่อฮิปโป

ในทุกครั้งที่ ถวนถวน ได้เห็นสัตว์ประเภทใหม่ ๆ เด็กน้อยจะตะโกนร้องด้วยความตื่นเต้นทุกครั้ง

“พ่อจ๋า หนูอยากเห็นเสือแล้ว!”

หลังจากดู ฮิปโปดำผุดดำว่ายอยู่ในสระมาสักพัก ถวนถวน ก็หันมาพูดกับพ่อของเธอด้วยสีหน้าคาดหวัง

เสือ คือสิ่งที่เธออยากดูมาตั้งแต่เมื่อคืน

แน่นอนว่า อวี้ฮ่าวหราน ไม่ปฏิเสธเขาพาลูกสาวของเขาและ หลี่หรง เดินไปตามป้ายบอกทางที่ชี้ไปยังเขตกรงเสือทันที

ในระหว่างทาง หลี่หรง หยิบโทรศัพท์ออกมาถ่ายรูปเก็บเอาไว้เป็นที่ระลึกอยู่ตลอดซึ่งรูปส่วนใหญ่เป็นรูปของเธอกับ ถวนถวน และมีรูปของ อวี้ฮ่าวหราน แซมมาบ้างเล็กน้อย หรือไม่บางทีก็เป็นรูปหมู่3คนก็ต่อเมื่อเธอสามารถวานคนที่เดินผ่านไปมาให้ถ่ายรูปหมู่ของพวกเขาได้สำเร็จ

อย่างไรก็ตาม หลี่หรง แอบคิดอยู่ในใจว่ามันคงจะสมบูรณ์แบบกว่านี้ถ้า หลี่เม่ย อยู่ที่นี่ด้วย

หลังจากเดินไปได้สักพักในที่สุดพวกเขาก็เดินมาถึงบริเวณที่มีแต่กรงเสือ

ในระยะไกล อู่ปิง จับจ้องเป้าหมายของเขาอยู่ตลอดเวลา และเมื่อในตอนนี้เขาเห็นว่าบริเวณรอบ ๆ ปลอดคนเขาจึงสั่งหนึ่งในลูกน้องของเขาทันที

“อาเหลียง แกไปลากตัวไอ้หนุ่มนั่นออกไปหาฉันที่ข้างนอกสวนสัตว์ แต่ถ้าหากมันไม่ยอมตามแกออกไปดี ๆ ฉันอนุญาตให้แกใช้กำลังได้เลย!”

เมื่อได้ยินคำที่ลูกพี่ของตัวเองสั่ง ชายร่างใหญ่ที่ถูกเรียกว่า อาเหลียง เดินตรงปรี่เข้าไปหา อวี้ฮ่าวหราน ทันที

“เฮ้ไอ้หนุ่ม! ถ้าแกไม่อยากให้ลูกและผู้หญิงของแกเดือดร้อนไปด้วย แกจงตามฉันมาซะดี ๆ ลูกพี่ของฉันมีเรื่องจะสะสางกับแก!”

อาเหลียง ตะโกนขึ้นเสียงดังอย่างหยิ่งผยอง เขาไม่คิดว่า อวี้ฮ่าวหราน เป็นภัยคุกคามเขาแม้แต่น้อย

อันที่จริง เขาเห็นภาพเหตุการณ์ตอนที่ อวี้ฮ่าวหราน ถีบชายหนุ่มจนร่วงภายในครั้งเดียวเมื่อตอนที่อยู่หน้าสวนสัตว์เหมือนกัน แต่เขาคิดว่ามันไม่ใช่สิ่งที่เขาจำเป็นต้องใส่ใจเท่าไหร่เพราะเขาเองก็สามารถทำได้เหมือนกัน

ทางด้านของ อวี้ฮ่าวหราน การที่จู่ ๆ ก็มีชายร่างใหญ่หน้าตาขึงขังปรากฎตัวขึ้นมาทำลายช่วงเวลาความสุขที่เขามีกับลูกสาวอยู่ตอนนี้มันทำให้เขาขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด

ขนาดมาเที่ยวสวนสัตว์ก็ยังมีพวกมดแมลงตามมารังควานงั้นเหรอ? ทำไมชีวิตของฉันช่วงนี้มันถึงวุ่นวายขนาดนี้!

“ถ้าลูกพี่แกมีเรื่องอะไรจะคุยกับฉันก็เรียกให้มันมาคุยกับฉันเอง ฉันไม่มีว่างเดินออกไปหาลูกพี่ของแกหรือใครที่ไหนทั้งนั้น!”

เมื่อพูดจบ อวี้ฮ่าวหราน หันหลังและพา หลี่หรง กับ ถวนถวน เดินหน้าต่อไปดูเสือทันที

“ไอ้เวรนี่! แกคิดว่าแกเป็นใครกันวะถึงกล้าหันหลังให้คนอย่างฉัน ฉันอุตส่าห์ปราณีชวนแกออกไปเพื่อไม่ให้คนของแกเห็นภาพอุจาดตา แต่แกกลับเนรคุณฉันงั้นเหรอ!”

“ไอ้เวรแกกลับมานี่เดี๋ยวนี้!”

เมื่อเห็นว่า อวี้ฮ่าวหราน หันหลังเดินจากไปโดยที่ไม่แยแสเขาเลย อาเหลียง เดือดจนหน้าแดงทันทีเขาตวาดขึ้นเสียงดังพร้อมกับและวิ่งพุ่งไปหา อวี้ฮ่าวหราน ตั้งใจว่าจะล็อคคอแล้วลากออกไปจากตรงนี้

แต่แล้วก่อนที่อาเหลียงจะทันได้วิ่งถึงตัว อวี้ฮ่าวหราน ซึ่งกำลังอุ้ม ถวนถวน อยู่ก็ม้วนตัวถีบกลับหลังเข้าใส่อกของ อาเหลียงอย่างจัง

“ผลั่ก!!”

ลูกถีบนี้ อวี้ฮ่าวหราน ปราณีฝั่งตรงข้ามเป็นอย่างมากเพราะเขาไม่ได้ใช้พลังวิญญาณเลยแม้แต่น้อย แต่จากพละกำลังของร่างกายเขาเพียงอย่างเดียวมันก็ส่งผลให้ร่างของอาเหลียงกระเด็นลอยกลับไปราว7-8เมตร!