บทที่ 79 ราคาเสียดฟ้า

ในตอนแรก อวี้ฮ่าวหรานไม่ได้คิดปฏิเสธเงินที่ฝั่งตรงข้ามมอบให้ แต่เมื่อเขาเห็นจำนวนเงินเขาก็รู้สึกว่ามันไม่จำเป็นเลย

มันแค่ 2 ล้านหยวนเท่านั้น

ตอนนี้เขาเป็นเจ้าของบริษัทหลายบริษัทแล้ว ดังนั้นเงินจำนวนแค่นี้มันจึงไม่ได้มีความหมายอะไรเลยสำหรับเขา

“ผมซาบซึ้งมากกับน้ำใจของพี่โจวที่ส่งเงินจำนวนนี้มาให้ แต่เงินนี้มันไม่จำเป็นหรอก”

เมื่อพูดจบประโยคนี้ อวี้ฮ่าวหรานส่งเช็คคืนไปแล้วพูดต่อ

“แต่มันคงจะดีเป็นอย่างมากหากพวกคุณช่วยผมให้ได้รับบัตรเชิญเข้าไปในตึกประมูลของเก่าแห่งนี้”

“บัตรเชิญ?”

หวังเหยียนที่กำลังจะปฏิเสธเช็คเงินสดที่อวี้ฮ่าวหรานกำลังส่งคืนมา เขาพลันรู้สึกอึ้งไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำขอใหม่ของฝั่งตรงข้าม

“ใช่ ผมอยากจะเข้าไปด้านในเพื่อซื้อพวกของโบราณต่าง ๆ”

เมื่อได้ยินอวี้ฮ่าวหรานเอ่ยย้ำแบบนี้ หวังเหยียนระเบิดเสียงหัวเราะทันทีพร้อมกับโบกมือแสดงท่าทางให้อวี้ฮ่าวหรานไม่ต้องเป็นกังวล

อวี้ฮ่าวหรานรู้สึกตื่นเต้นทันทีเมื่อเห็นท่าทางของฝั่งตรงข้าม

หลังจากหัวเราะเสร็จ หวังเหยียนหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมาจากนั้นเขาโทรออกไป ซึ่งหลังจากนั้นไม่เกิน 5 นาที ชายชราคนหนึ่งที่อยู่ในชุดสูทก็เดินออกมาจากตึกที่จัดงานประมูล

“โอ้ ลมอะไรหอบน้องหวังมาถึงที่นี่ได้ล่ะเนี่ย? ทำไมจะมาแล้วถึงไม่โทรมาบอกก่อน ชายแก่คนนี้จะได้ออกมารอต้อนรับตั้งแต่แรก?”

ทันทีที่ชายชราเห็นหน้าหวังเหยียน เขาพลันเอ่ยทักทายก่อนด้วยสีหน้าเป็นมิตรทันที

“อ้อ ไม่ใช่หรอกผู้จัดการเจา ผมไม่ได้ตั้งใจจะเข้าไปข้างในหรอก แต่น้องชายของผมคนนี้อยากเข้าไปต่างหากแต่เผอิญว่าเขาไม่มีบัตรเชิญเขาก็เลยเข้าไปไม่ได้” หวังเหยียนตอบกลับพร้อมกับส่งสายตาไปทางอวี้ฮ่าวหรานด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

“โอ้ นี่มันแค่เรื่องเล็ก! เดี๋ยวชายแก่ผู้นี้จะบอกให้คนไปเตรียมห้องวีไอพีเอาไว้ให้ทันทีเลย!”

เมื่ออยู่ต่อหน้าหวังเหยียน ผู้จัดการเจาผู้นี้แสดงท่าทีให้เกียรติเป็นอย่างมาก

จากนั้นผู้จัดการเจาก็รีบเชิญทั้งอวี้ฮ่าวหรานและหวังเหยียน ให้เข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว พร้อมกับตำหนิพนักงานต้อนรับหญิงเล็กน้อยเพื่อเป็นการไว้หน้าอวี้ฮ่าวหราน

ทางด้านหวังเหยียน เมื่อถูกคะยั้นคะยอหลายรอบให้เข้าไปด้วย เขาจึงรู้สึกว่าหากปฏิเสธไปมันจะดูน่าเกลียดดังนั้นเขาจึงสั่งให้ลูกน้องของเขากลับไปรายงานโจวเฟยหู่ก่อน ส่วนตัวเขาก็เข้าไปด้านในกับอวี้ฮ่าวหราน

“น้องอวี้ ฉันได้ยินลูกพี่เล่ามาว่านายอัดพวกนักเลงสิบกว่าคนจนลงไปกองที่พื้นหมดภายในเวลาไม่ถึง 10 วิ นายนี่สุดยอดจริง ๆ เลยรู้ตัวรึเปล่า ฮ่าฮ่า!”

“คนพวกนั้นอ่อนประสบการณ์กว่าผมก็แค่นั้น”

อวี้ฮ่าวหรานตอบกลับอย่างถ่อมตัว ในเมื่อฝั่งตรงข้ามดูจริงใจและสุภาพกับเขา ดังนั้นเขาจึงไม่ต้องการให้หวังเหยียนรู้สึกต่ำต้อยมากกว่าเขาเกินไปนัก

หลังจากที่พวกเขาเข้าไปในห้องวีไอพีและนั่งลงเรียบร้อยได้สักพัก ม่านที่ปิดเวทีอยู่แต่เดิมก็ค่อย ๆ เปิดออกซึ่งเป็นสัญญาณเริ่มการประมูล!

“ท่านผู้มีเกียรติทั้งหลาย นี่คือจอกสุราสมัยราชวงศ์หมิงเมื่อ 400 กว่าปีก่อน จอกสุราใบนี้ถูกตรวจสอบและยืนยันโดยผู้เชี่ยวชาญแล้วว่ามันเคยเป็นของแม่ทัพชื่อดังคนหนึ่งในราชวงศ์หมิง…”

หลังจากที่ของประมูลชิ้นแรกนำออกมาวางบนโต๊ะที่อยู่ตั้งอยู่บนเวที อวี้ฮ่าวหรานพลันใช้เนตรเทวะของเขามองผ่านกระจกห้องวีไอพีตรวจสอบมันทันที

จอกสุรานี้เป็นของแท้จากราชวงศ์หมิงแน่นอน แต่น่าเสียดายที่มันไม่มีพลังวิญญาณสถิตอยู่เลย…

“ที่นั่งเบอร์ 22 เรียกที่ 280,000!”

“350,000!”

“400,000!”

“…”

ผู้คนที่เข้าร่วมการประมูลนี้ได้มีแต่พวกเศรษฐีกระเป๋าหนักทั้งนั้น ดังนั้นการประมูลราคาจึงรุนแรงเป็นอย่างมาก

ท้ายที่สุดจอกสุรานี้ถูกประมูลออกไปที่ราคา 800,000 หยวน

ของประมูลชิ้นที่ 2 ที่ถูกนำออกมาคือถาดทองเหลืองที่มีลวดลายสวยงาม

มันถูกอธิบายว่าเป็นของที่ถูกสร้างขึ้นมาจากราชวงศ์โจว แต่น่าเสียดายที่อวี้ฮ่าวหรานก็ไม่เห็นว่ามีพลังวิญญาณสถิตอยู่ในมันเหมือนกับของชิ้นที่แล้ว

อย่างไรก็ตามด้วยความสวยงามและเก่าแก่ของมัน ราคาเปิดประมูลของมันจึงถูกตั้งเอาไว้ซะสูงลิ่ว

ราคาเปิดประมูลนั้นสูงถึง 1.9 ล้านหยวน และสุดท้ายมันถูกประมูลออกไปในราคา 4.8 ล้านหยวน

จากนั้นของอีกหลายชิ้นก็ถูกเอาออกมาประมูลเรื่อย ๆ ซึ่งแต่ละชิ้นล้วนแล้วแต่เป็นของแท้ แต่น่าเสียดายที่มันไม่มีชิ้นไหนเลยที่มีพลังวิญญาณสถิตอยู่

แน่นอนว่าเมื่อไม่มีชิ้นไหนมีพลังวิญญาณสถิต อวี้ฮ่าวหราน จึงไม่เคยเอ่ยปากร่วมประมูลเลยสักชิ้น

สิ่งนี้ทำให้หวังเหยียนรู้สึกงุนงงเป็นอย่างมาก

ไม่ใช่ว่าอวี้ฮ่าวหรานมาที่นี่เพื่อซื้อพวกของโบราณงั้นเหรอ? แล้วทำไมตอนนี้กลับไม่เอ่ยประมูลอะไรเลยสักชิ้น?

หรือว่าเขามีเงินไม่พอก็เลยไม่ได้เอ่ยปากสู้ราคาไป?

เมื่อคิดได้เช่นนี้ หวังเหยียนจึงเอ่ยเสนอขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพ “น้องอวี้ อันที่จริงหากอยากได้อะไรบอกพี่ก็ได้ ตอนนี้พี่มีเงินอยู่กับตัวราว 5 ล้านหยวน เอาไว้นายมีเมื่อไหร่ค่อยหามาคืนพี่ทีหลังก็แล้วกัน”