บทที่ 90 บทลงโทษที่แสนรุนแรง

เมื่อถูกตื๊อมาก ๆ เข้า อวี้ฮ่าวหราน จึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพา ถวนถวน ไปจัดการปัญหาภายในบริษัทกับเขาด้วย

ไม่กี่นาทีต่อมา อวี้ฮ่าวหราน ก็ไปพบกับผู้จัดการหวังที่หน้าแผนกสายการผลิต

นี่คือเรื่องแรกที่อวี้ฮ่าวหรานอยากแก้ไข

ที่ด้านในแผนก พวกพนักงานที่มีปัญหาเกือบ20คนก็ยังคงปฏิเสธไม่ยอมทำงานตามที่หัวหน้าของพวกเขาสั่ง

พวกเขายังคงเรียกร้องต้องการให้เพิ่มเงินเดือนเหมือนเดิมไม่งั้นพวกเขาก็จะไม่ทำงาน

“ไม่ต้องมาสั่ง! ถ้าประธานอวี้ไม่ขึ้นเงินเดือน พวกเราก็จะไม่ทำงาน!”

“อยากรู้เมหือนกันว่าถ้าพวกเราไม่ทำงาน บริษัทจะเอาของจากไหนไปขาย!”

“บริษัทมีผลกำไรมหาศาลทุกปีแต่กลับขึ้นเงินเดือนให้เราแค่ปีละ5%แบบนี้มันเอาเปรียบกันมากเกินไปอย่างน้อย ๆ ก็ต้อง40%!”

“…”

บรรดาพวกหัวหน้าแผนกก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงกับเหตุการณ์นี้ ขนาดประธานบริษัทยังไม่กล้าออกหน้า แล้วพวกเขาจะกล้าไล่คนงานที่มีประสบการณ์สูงพวกนี้เกือบ20คนได้ยังไง?

“โอ้ ยังคงสร้างปัญหาอยู่สินะ เยี่ยม!”

อวี้ฮ่าวหราน เดินเข้ามาในแผนกด้วยรอยยิ้มเย็นชา

“เฮ้! นั่นประธานอวี้นี่นา ในที่สุดก็มาได้สักทีเมื่อวานคุณรีบหนีไปเหลือเกินจนพวกเรายังไม่ได้บอกรายละเอียดเลยว่าพวกเราต้องการให้ขึ้นเงินเดือนเท่าไหร่!”

คนที่เป็นผู้นำการประท้วงเมื่อวานตะโกนขึ้นด้วยสีหน้าหยิ่งผยองทันที เมื่อเห็นว่า อวี้ฮ่าวหราน เดินเข้ามา

ในทางกลับกัน อวี้ฮ่าวหราน ชี้นิ้วไปที่บรรดากลุ่มคนที่กำลังประท้วงทุกคนและพูดว่า “ผู้จัดการหวังจดชื่อคนพวกนี้ทุกคนให้หมด!”

จากนั้น อวี้ฮ่าวหราน ตะโกนไปทางกลุ่มคนงานต่อว่า “อ้อทุกคนไม่ต้องห่วงไม่ว่ายังไง ผมก็ไม่ขึ้นเงินเดือนให้พวกคุณแน่นอน ผมไม่มีทางยอมให้การประท้วงใด ๆ มีผลกับการตัดสินใจขึ้นเงินเดือนของบริษัท!”

“อะไรกันประธานอวี้ ทำไมคุณถึงไร้เหตุผลแบบนี้? พวกเราอุตส่าห์ทำงานหนักมาโดยตลอดทำไมพวกเราถึงไม่ได้ขึ้นเงินเดือน?”

คนที่เป็นผู้นำกลุ่มประท้วงตะโกนขึ้นเสียงด้วยสีหน้าไม่พอใจ

จากนั้นผู้ประท้วงคนอื่น ๆ ก็เริ่มตะโกนขึ้นโต้แย้งเช่นกัน

“พวกคุณทุกคนเห็นพัสดุขนาดใหญ่ที่วางอยู่มุมห้องตรงนั้นไหม?”

อวี้ฮ่าวหราน ไม่สนใจกับคำทักท้วงของพวกกลุ่มประท้วง เขาชี้ไปที่กล่องไม้ขนาดใหญ่สูง3เมตรครึ่งที่วางอยู่มุมห้องกล่องหนึ่ง

แน่นอนว่ามันคือหุ่นที่ อวี้ฮ่าวหรานเพิ่งสั่งมาเมื่อวานซึ่งวันนี้ตัวแรกได้ส่งมาถึงที่นี่เรียบร้อย

จากนั้น อวี้ฮ่าวหราน ส่งพยักหน้าสัญญาณให้กับผู้จัดการหวัง

เมื่อได้รับสัญญาณ ผู้จัดการหวังเดินออกไปเรียกคนกลุ่มหนึ่งซึ่งมีจำนวน7คนเดินเข้ามาด้านในแผนกทันทีและตรงไปที่กล่องไม้เพื่อเปิดมันออกและเริ่มทำการติดตั้งหุ่นที่ไลน์การผลิต

“นี่คือหุ่นปัญญาประดิษฐ์รุ่นล่าสุดที่ผมเพิ่งสั่งมาเมื่อวานหลังจากที่พวกคุณรวมตัวกันประท้วง ผมสั่งพวกมันมา 6 ระบบ 1 ระบบสามารถใช้แทนแรงงานได้10คน แต่ประโยชน์ของหุ่นประเภทนี้คือมันไม่ต้องหยุดพัก! มันไม่ต้องได้รับเงินเดือน! มันไม่ประท้วงแบบไร้เหตุผลทำให้ผมรำคาญใจ!”

อวี้ฮ่าวหราน เอ่ยขึ้นทันทีเมื่อกล่องไม้ถูกเปิดออกและทุกคนสามารถเห็นหุ่นที่เป็นรูปทรงแขนกลตัวสีขาวใหม่เอี่ยมสูง3เมตร

ทันทีที่ อวี้ฮ่าวหราน อธิบายจบ บรรดาพนักงานทั้งหลายไม่ว่าจะเป็นกลุ่มที่ประท้วงหรือเป็นกลุ่มที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับความวุ่นวายต่างตกตะลึง

หุ่นยนต์ปัญญาประดิษฐ์?

1 ระบบแทนคนงานได้10คน?

นี่คือเหตุผลที่ประธานอวี้รีบเดินหนีไปเมื่อวานเพื่อไปซื้อหุ่นตัวนี้มาจัดการกับพวกเขางั้นเหรอ?

ถ้างั้นการที่พวกเขาสร้างความวุ่นวายแบบนี้มันไม่เท่ากับว่าหาเรื่องใส่ตัวรึไง?

“นี่ของจริงงั้นเหรอ?”

คนที่เป็นผู้นำกลุ่มประท้วงเอ่ยถามขึ้นด้วยสีหน้าโง่งม

“แน่นอน ดูมันเอาไว้ให้ดี ๆ ผมซื้อมันมาแทนพวกคุณ!”

อวี้ฮ่าวหราน เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเด็ดขาด เขาไม่มีความเห็นใจคนพวกนี้แม้แต่น้อย ต้องรู้ว่าบริษัทของเขานั้นจ่ายค่าจ้างพนักงานสูงกว่าค่าเฉลี่ยค่าแรงในเมืองฮ่วยอันถึง20%

แต่คนพวกนี้กลับยกเรื่องเงินเดือนมาเรียกร้องกับเขางั้นเหรอ?

หลังจากรอไปได้พักใหญ่ บรรดากลุ่มเจ้าหน้าที่เทคนิคของ เฟิงซีหนาน ที่ถูกสั่งตัวมาให้อบรมการใช้งานหุ่นให้กับคนของ อวี้ฮ่าวหราน ก็ติดตั้งหุ่นเสร็จและตั้งโปรแกรมมันเรียบร้อยและเริ่มเปิดใช้งาน

คราวนี้ทุกคนต่างเห็นมันด้วยตาตัวเองว่าหุ่นมันทำงานด้วยตัวเองเรื่อย ๆ อย่างรวดเร็วและแม่นยำ ซึ่งต่อให้เป็นคนปัญญาอ่อนก็รู้ว่าหุ่นตัวเดียวแทนแรงงาน10คนได้แบบสบาย ๆ แน่นอน