บทที่ 6

ตอนที่ 6

“ท่านแม่ทัพ ท่านกุนซือขอเข้าพบขอรับ”

บ่าวรับใช้ด้านหน้ากล่าวรายงานผู้ที่อยู่ด้านใน

“เข้ามา”

น้ำเสียงทรงอำนาจ ผู้เป็นเจ้านายใหญ่ของจวนแห่งนี้ดังขึ้นจากภายในห้องด้านใน เฉิงเจ๋อเจาที่ได้รับอนุญาตแล้วก็เปิดประตูเข้าไปด้านใน

ภายในห้องหนังสือ ร่างสูงใหญ่ของนักรบที่ตอนนี้กำลังสวมชุดแพรไหมนั่งอยู่ที่โต๊ะอักษร ตัวเขากำลังก้มหน้าสนใจเอกสารทางราชการมากมายที่วางกองอยู่บนโต๊ะโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองคนที่เข้ามาใหม่เลยแม้แต่น้อย

“มีอะไร”

“พี่ใหญ่ เมื่อครู่ตอนที่ข้ากลับมาถึงที่จวน พบเด็กสาวชาวบ้านสองคนยืนอยู่ด้านหน้า เมื่อสอบถามดูจึงได้รู้ว่านางอยากพบท่าน”

ร่างสูงใหญ่ของท่านแม่ทัพปราบตะวันตกเงยหน้ามองน้องชายด้วยความไม่เข้าใจ

เด็กชาวบ้านสองคนต้องการพบเขา เรื่องเพียงเท่านี้เหตุใดน้องชายของเขาต้องเข้ามาบอกเขาด้วยตนเอง เพียงให้ทหารยามด้านหน้าไล่กลับไปก็จบแล้ว

ตอนนี้เขามีงานมากมายที่ต้องจัดการ ไม่มีเวลาว่างจะมาฟังเรื่องไร้สาระเช่นนี้

เฉิงเจ๋อเจาที่เป็นถึงกุนซือของเขาย่อมอ่านความคิดทางสายตาของพี่ชายตนเองออก

“ทหารยามที่ด้านหน้าเตรียมจะจัดการพวกนางแล้ว เพียงแต่เด็กสาวคนนั้นต้องการมอบสิ่งหนึ่งให้แก่ท่านก่อน หากท่านเห็นแล้วไม่อยากพบนาง นางยินดีรับโทษ”

เฉิงเจ๋อเจากล่าวกับพี่ชายตนเอง พร้อมวางปิ่นไม้ที่รับมาจากเด็กสาวด้านหน้าให้ที่โต๊ะทำงานของพี่ชายตนเอง

ตอนแรกนั้นท่านแม่ทัพใหญ่ไม่ได้อยากจะสนใจกับสิ่งของที่เด็กชาวบ้านผู้หนึ่งมอบให้นัก แต่เมื่อปรายตามองไปเห็นปิ่นไม้ธรรมดาๆ ด้ามนั้น ทำให้เขาจำต้องเพ่งมองมันอีกครั้ง

มือหนาหยิบปิ่นไม้นั้นขึ้นมาดู หากเฉิงเจ๋อเจาสังเกตสักนิดจะเห็นได้ว่า มือที่กำลังจับปิ่นไม้ด้ามนั้นสั่นอยู่เล็กน้อย

ปิ่นไม้ธรรมดาๆ ที่ดูไร้ค่านี้ ช่างคุ้นตายิ่ง

แต่ทันทีที่เขาลูบไปที่ส่วนหางของปิ่น กลับมีอักษรบางอย่างที่ถูกสลักเอาไว้

เยว่ซิน

เพียงอักษรสองตัวนี้ ก็ทำให้แม่ทัพใหญ่ผู้ไร้ความรู้สึก รู้สึกว่า ก้อนเนื้อภายในหน้าอกของตนกำลังเต้นอย่างรุนแรงราวกับจะทะลุออกมา

“เด็กคนนั้นอยู่ที่ใด?”

เขาพยายามบังคับเสียงของตนเองให้เป็นปกติ

หรือนางจะยอมกลับมาหาเขาแล้ว?แต่เหตุใดไม่เข้ามาพบเขาในจวนตรงๆ กลับส่งเด็กสาวชาวบ้านมา ด้วยวรยุทธของนาง การจะเข้าจวนแม่ทัพมาหาใช่เรื่องยากเกินไป

“ข้าให้รออยู่ที่ห้องโถงด้านหน้า”

เฉิงเจ๋อเจามีท่าทีประหลาดใจเป็นอย่างมาก ดูท่าแล้ว เด็กสาวที่อยู่ห้องโถงคงไม่ธรรมดาเป็นแน่นางเป็นใครกันนะ?

ห้องโถงจวนแม่ทัพ

เฉิงเข่อซิงและกู้ฟ่านถานถูกพามานั่งรออยู่ที่ห้องโถงใหญ่ โดยที่เฉิงเข่อซิงไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวกับบรรยากาศรอบข้างเลยแม้แต่น้อย ต่างจากกู้ฟ่านถานที่ตอนนี้นั่งตัวเกร็งอยู่บนพื้น ไม่กล้าแม้กระทั่งหายใจเสียงดัง เพราะกลัวว่าอาจทำให้คนของจวนแม่ทัพขุ่นเคืองได้

นั่งอยู่เพียงสองเค่อ ที่ด้านหน้าประตูทางเข้าก็มีความเคลื่อนไหว เฉิงเข่อซิงที่หูดีมาตั้งแต่เด็กรับรู้ได้ว่า กำลังมีคนเดินมาที่นี่ นางจึงหันไปมองที่ด้านหลัง

ร่างสูงใหญ่สวมชุดผ้าแพรสีดำตัดเย็บอย่างปราณีต ใบหน้าของเขามีความเย็นชาอยู่หลายส่วน ทำให้เฉิงเข่อซิงคาดเดาไม่ถูกว่าอีกฝ่ายรู้สึกเช่นไร

สายตาของทั้งคู่สบกันอยู่ชั่วครู่ แต่เฉิงเข่อซิงยังสังเกตุเห็นว่า สายตาที่ดูเย็นชามองไม่เห็นก้นบึ้งคู่นั้น มีชั่วครู่หนึ่งที่แสดงความอ่อนโยนออกมา คล้ายจะจ้องมองหาใครคนหนึ่งในสายตาของนาง

“สั่งการทุกคนให้อยู่ห่างจากห้องโถงยี่สิบก้าว” เฉิงป๋อเหวินที่เดินเข้ามาสั่งการคนสนิทของตนเอง

“ขอรับ”

เฉิงเจ๋อเจามองการกระทำของพี่ชายด้วยสายตาไหววูบเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเดินออกจากห้องไปแต่โดยดี ปล่อยให้พี่ชายของตนเองอยู่กับเด็กทั้งสองเพียงลำพัง