บทที่ 8

ตอนที่ 8

“ท่านแม่ทัพ เด็กทั้งสองคนนี้…” เยว่เอินอวี้ที่พึ่งเคยเห็นสามีผู้เย็นชาของตนเองเป็นแบบนี้ อดเสียมารยาทถามขึ้นไม่ได้

“อ่อจริงสิ ข้าเกือบลืมแนะนำไป นางมีนามว่าเฉิงเข่อซิง เป็นบุตรสาวของข้า”

เฮือกก

ไม่เพียงแต่คนในโต๊ะเท่านั้นที่ตกใจ เหล่าบรรดาสาวใช้ที่อยู่ภายในห้องเองก็ตกใจจนหน้าซีดเช่นกัน

“มะ หมายความว่าอย่างไร!!??” เป็นฮูหยินผู้เฒ่าที่ไม่อาจเก็บความตกใจของตนเองได้อีกต่อไปตวาดถามขึ้น

“หึ เรื่องนี้ท่านไม่ต้องเป็นห่วง ข้าได้ตรวจสอบเรื่องนี้ด้วยตนเองแล้ว ว่านางคือบุตรสาวของข้าจริงๆ และเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวเท่านั้น!!” ประโยคสุดท้าย เฉิงป๋อเหวินเน้นย้ำมันเป็นพิเศษ ทำให้คนที่เคยมีชนักติดหลังต่างหน้าซีดไปตามๆ กัน

“หากนางเป็นบุตรสาวของเจ้า แล้วมารดาของนางล่ะ!!”

เป็นเช่นนี้เอง ตำแหน่งฮูหยินเอกที่เจ้าเด็กนี่เว้นว่างไว้ ก็เพื่อเช่นนี้เอง

ราวกับคาดเดาทุกอย่างที่เก็บเอาไว้หลายปีได้ ฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงก็แทบอยากจะระเบิดออกมาให้สิ้น นางคิดว่าตนเองสามารถควบคุมลูกเลี้ยงผู้นี้ของตนเองไว้ได้แทบทั้งหมด แต่เมื่อมาถึงตอนนี้นางเองถึงได้เข้าใจ

แฮ่กๆๆ

ร่างชราเริ่มหอบหายใจแรงมากขึ้น มือที่เหี่ยวย่นกุมหน้าอกของตนเองไว้แน่นเพราะแน่นหน้าอกอย่างรุนแรง

“ฮูหยินผู้เฒ่า!!” เยว่เอินอวี้รีบเข้ามาประคองหญิงชราอย่างรวดเร็ว

จากนั้นนางจึงมองหน้าคนที่ได้ชื่อว่าสามีของตนเองคล้ายจะรีบให้เขาเรียกคนมาช่วยอีกฝ่าย

แต่เมื่อหันไปสบตาของอีกฝ่าย กลับพบได้เพียงแววตาที่ไร้ความรู้สึก นี่เป็นครั้งแรกที่นางเริ่มมีความรู้สึกหวาดกลัวเขา

เฉิงเข่อซิงที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดก็รู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก เมื่อเห็นร่างของหญิงชราที่ดูเหมือนว่าจะเป็นท่านย่าของนางทรุดลงไปกองที่พื้นเช่นนั้น นางจึงมองหน้าบิดาคล้ายจะคาดเดาอารมณ์ของอีกฝ่าย เสียดายที่บิดาไม่ได้มองมาที่นาง นางจึงไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดจะทำสิ่งใด

“ท่านพ่อ…” แต่หากปล่อยไปเช่นนี้อาจไม่ดีก็ได้

“พ่อบ้าน พาฮูหยินผู้เฒ่ากลับไปพักผ่อนที่เรือนของตนเอง แล้วส่งคนไปเชิญหมอหลวงมาดูอาการ”

“ขอรับ”

เมื่อสั่งการเสร็จ เฉิงป๋อเหวินจึงหันกลับมามองใบหน้าของบุตรสาวตนเองด้วยความอ่อนโยนอีกครั้ง

“เจ้าทานอาหารต่อเถอะ ฮูหยินผู้เฒ่าร่างกายไม่แข็งแรงแต่ไหนแต่ไร มักมีอาการแน่นหน้าอกเช่นนี้ทุกครั้ง เจ้าอย่าได้กังวล”

เมื่อเห็นสายตาเป็นห่วงจากลูกสาวตัวน้อยของตน เฉิงป๋อเหวินก็รีบปลอบโยนนางด้วยความเป็นห่วงทันที

เฉิงเข่อซิงเองก็ไม่ได้เซ้าซี้ต่อ เพราะหากบิดากล่าวมาเช่นนี้ นางเองก็รู้ว่าตนเองไม่ควรถามเรื่องนี้กับบิดาอีก ช่างเป็นความสัมพันธ์ที่แตกต่างจากครอบครัวสกุลเนี่ยของนางมากเลยเกิน

เมื่อเห็นอาหารน่ากินมากมายวางเรียงรายกันอยู่ ร่างเล็กๆ ก็สลัดความอยากรู้อยากเห็นเมื่อครู่ของตนเองไปทันที

โดยเฉพาะขาหมูมันวาวที่วางอยู่ด้านหน้าของนางชิ้นนั้น มันช่างน่ากินอะไรเยี่ยงนี้

ขาหมูชิ้นนั้นคล้ายกำลังกวักมือเรียกนางไปลิ้มลองรสชาติของมันอยู่

“หึๆๆ เพราะไม่รู้ว่าเจ้าชอบกินสิ่งใด พ่อจึงสั่งให้ห้องครัวทำอาหารมาหลายๆ อย่างให้เจ้าเลือก” เมื่อเห็นท่าทางเคลิบเคลิ้มจนน้ำลายไหลของอีกฝ่าย ก็ทำให้เขาอดขบขันขึ้นมาไม่ได้

มือหนาเอื้อมมือไปตักขาหมูชิ้นนั้นใส่ชามเบื้องหน้าอีกฝ่าย ก่อนจะค่อยๆ ช่วยนางหั่นเป็นชิ้นเล็กๆ เพื่อให้เด็กสาวทานมันได้สะดวก

“เสี่ยวถาน หากเจ้าชอบสิ่งใดก็บอกสาวใช้ด้านหลังได้” เฉิงป๋อเหวินหันไปบอกเด็กสาวอีกคนเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายน้อยใจที่เขาดูแลเพียงบุตรสาวของตนเอง

“ขอบคุณเจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพ” กู้ฟ่านถานที่อยู่ด้านข้างกล่าวขอบคุณอีกฝ่ายด้วยท่าทีสำรวมต่างจากเฉิงเข่อซิงเป็นอย่างมาก ทำให้ทุกคนต่างรับรู้ได้ว่า เด็กทั้งสองคนนี้มีนิสัยแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง