บทที่ 1 เซอร์ไพรส์

เมื่อเนลล์ เจนนิ่งส์ มาถึง โรงแรมลินด์เซ ก็เป็นเวลา 23:00 น ตอนกลางคืน

ในช่วงเวลานี้ไม่ปลอดภัยสำหรับผู้ที่ทำงานในธุรกิจที่ขายผลิตภัณฑ์สำหรับผู้ใหญ่เพื่อทำการจัดส่งด้วยตนเอง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งตั้งแต่เธอยังเป็นเด็กสาวและยังสวย

อย่างไรก็ตามเมื่อมันไม่มีตัวเลือกอื่น และชีวิตไม่ใช่เรื่องง่าย ทุกอย่างต้องใช้เงินตั้งแต่อาหารเสื้อผ้าที่อยู่อาศัยไปจนถึงการเดินทาง นอกจากนี้ เจสัน มอร์ตัน จะกลับมาในอีกไม่กี่วัน

พวกเขาคบกันมาหกปีแต่เขาใช้เวลากว่าครึ่งห่างจากเธอ เขาต้องดูแลธุรกิจทั้งในประเทศและต่างประเทศ ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถรั้งเขาไว้ได้

โชคดีที่พวกเขามีความรู้สึกที่ดีต่อกัน เธอยังทำธุรกิจเล็ก ๆ นอกเหนือจากงานประจำวันดังนั้นเธอจะสามารถเซอร์ไพรส์วันเกิดในอีกไม่กี่วันให้เขาได้

เมื่อคิดเช่นนี้ริมฝีปากของเนลก็ยกยิ้มอย่างเงียบ ๆ

เธอดึงหมวกปีกสีดำบนศีรษะลงก่อนจะคว้ากล่องส่งของและเดินเข้าไปข้างใน

โรงแรมลินด์เซ เป็นสถานประกอบการที่มีชื่อเสียงในเมืองเพย์สัน

คนส่วนใหญ่มาที่นี่เพื่อมาจับจ่ายใช้สอยและเป็นคนที่ร่ำรวย มีหน้ามีตา

เห็นได้ชัดเลยว่าห้องโถงได้รับการตกแต่งอย่างหรูหราและแม้แต่ลิฟต์ก็ตกแต่งด้วยทองคำและเงิน เมื่อมีคนยืนอยู่ใต้แสงไฟพวกเขาจะรู้สึกอายกับความไม่ยุติธรรมของชีวิตตัวเอง

เนลล์ถือกล่องไว้และไม่ปล่อยให้ดวงตาของเธอหลงเพลิดเพลินไปกับมัน

ใบหน้าที่สวยงามของเธอถูกปิดไว้ด้วยหน้ากากเผยให้เห็นเพียงดวงตาที่ลึกและสงบคู่หนึ่ง ซึ่งทำให้รู้สึกห่างเหินเย็นชา

ลิฟต์หยุดที่ชั้น 22 พร้อมกับเสียง 'ติ๊ง’ เธอเดินออกไปเพื่อตามหาห้อง 2202 อย่างรวดเร็วและกดกริ่งประตู

ก่อนที่ประตูจะเปิดออกก็มีเสียงครวญครางของชายและหญิงที่ดังออกมาจากข้างใน

"เจย์ อา หยุด ดูเหมือนของขวัญของเราจะมาแล้ว"

“รอก่อน เดี๋ยวผมไปรับเอง”

ปากของเนลล์ปิดสนิทขณะที่เธอยืนอยู่นอกประตู

“ของเล่นชิ้นเล็ก ๆ ของพวกเขายังมาไม่ถึงเลยพวกเขาก็เริ่มเล่นแล้ว?”

'จะรีบร้อนไปไหน!'

ประตูเปิดออกอย่างรวดเร็วชายหนุ่มที่เพิ่งอาบน้ำในชุดคลุมอาบน้ำก็ปรากฏตัวขึ้น

เนลล์ไม่ได้มองไปที่เขาและยื่นกล่องให้ "843 หยวน! เงินสดหรือ WeChat?"

คนตรงหน้าเธอไม่ได้ขยับตัว

สองวินาทีต่อมาเสียงลังเลก็ดังขึ้น " เนลลี่?"

เนลล์สะดุ้งเล็กน้อยและเงยหน้าขึ้น

ผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างประตูตัวสูงผมสั้นและชื้น เขาสวมเพียงเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวและภายใต้แสงไฟสีเหลืองอันอบอุ่นใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจความกลัวและใบหน้าของเนลล์เย็นชาทันที

"เจสันใครเหรอ"

"ไม่ใช่ใครหรอกแค่คนส่งของ"

เจสัน มอร์ตัน พูดอย่างเร่งรีบก่อนที่เนลล์จะส่งเสียง เขารีบหยิบธนบัตรออกมาจากกระเป๋าสตางค์ แล้วยัดใส่มือเธอก่อนจะฉกกล่องไปจากเธอ

ประตูปิดดังปัง

เนลล์ยืนอยู่ที่นั่นปลายนิ้วของเธอสั่นเล็กน้อย ใบหน้าของเธอซีด

ในขณะถัดมาเธอก็หัวเราะ

เธอมองไปที่ธนบัตรในมือเธอราวกับว่าเธอเคยเห็นเรื่องตลกที่น่าตื่นตาตื่นใจและเยาะเย้ยความไม่รู้และความโง่ของเธอ

เมื่อเสียงของการร่วมรักเริ่มขึ้นภายในห้อง เธอก็หายใจเข้าลึก ๆ และบังคับตัวเองให้ละสายตาออกมา

จากนั้นเธอก็หันกลับไปและดึงโทรศัพท์ออกมาขณะที่เธอเดินไปยังลิฟต์

"สวัสดีค่ะ ใช่สำนักงานรักษาความปลอดภัยสาธารณะของเทศบาลหรือป่าวคะ? ฉันต้องการจะแจ้งว่ามีคนกำลังเสพยาและค้าประเวณีในโรงแรมลินด์เซย์ หมายเลขห้องคือ…”

ยี่สิบนาทีต่อมา

รถตำรวจก็จอดอยู่หน้าโรงแรมลินด์เซย์ พร้อมกับนักข่าวหลายสำนักที่ถือกล้องรอทำข่าว

ขณะที่คนในโรงแรมถูกพาตัวออกมา ผู้สื่อข่าวก็รีบวิ่งไปข้างหน้า

"คุณมอร์ตัน มีคนรายงานว่าคุณเสพยาและจ้างโสเภณีในโรงแรมนี้จริงหรือ?"

"คุณมอร์ตัน ในฐานะทายาทของ มอร์ตัน คอร์ปอเรชั่น คุณคิดว่าพฤติกรรมแบบนี้ถูกต้องหรือไม่"

"คุณมอร์ตันคุณกับผู้หญิงคนนั้นเป็นอะไรกัน มีข่าวลือว่าเธอเป็นคนจากวงการบันเทิงจริงหรือ?"

“คุณมอร์ตัน ”

เจสัน ถูกนักข่าวรุมล้อมจนตำรวจไม่สามารถหยุดพวกเขาได้

หลังจากนั้นไม่นานเขาไม่สามารถทนได้อีกต่อไปและคำรามด้วยความโกรธ “ไปให้พ้น!”

ผู้สื่อข่าวตกใจ แต่ก็ยอมถอยห่าง