บทที่ 1000 การเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหัน

ชิม่อนดูค่อนข้างสุภาพ ชิม่อนเดินไปพร้อมกับไม้ค้ำยันและนั่งตรงข้ามพวกเขาก่อนที่จะหยิบผลไม้บนโต๊ะขึ้นมากิน

“อย่ามองผมด้วยสายตาที่โกรธแบบนั้น ผมไม่ใช่ว่าจะมาทำอะไร ผมไม่ได้เป็นที่ตัดสินใจ แต่เป็นคนที่อยู่สูงกว่าผม” เขาชี้ขึ้นไปเหนือหัวของเขา

เกรกอรีเยาะเย้ยอย่างเย็นชา “คุณกำลังพูดถึง เจฟฟ์ ฟลินเดอร์ อยู่หรือเปล่า?”

ชิม่อนตกตะลึง “ใครคือเจฟฟ์ ฟลินเดอร์”

เกรกอรีพูดไม่ออก สะท้อนให้เห็นว่าชิม่อนไม่ได้รู้ถึงการมีอยู่ของเจฟฟ์

เขาสงสัยว่ามีสมาชิกในตระกูลฟลินเดอร์อีกกี่คนที่ถูกคุมขังในความมืดเหมือนกับเขา พวกเขาคิดว่าพวกเขากำลังทำตามคำสั่งของหลุยส์ ทั้ง ๆ ที่จริงแล้วมีคนอื่นเป็นผู้บงการอยู่เบื้องหลังต่างหาก

ด้วยความคิดนั้น สีหน้าของเขาจึงเปลี่ยนเป็นหน้าตาที่บูดบึ้ง เจฟฟ์ ฟลินเดอร์ เขาเป็นใครกันแน่?

เมื่อพิจารณาจากอายุของเขาแล้ว เจฟฟ์ดูเหมือนว่าเขาจะมีอายุเท่ากับเกรกอรี เขาสามารถทำให้ชายชราอย่างหลุยส์นั้นทำตามคำสั่งของเขาได้อย่างไร?

ยิ่งไปกว่านั้น หลุยส์ยังให้ความเคารพต่อเจฟฟ์ ใกล้กับจุดสักการะ มันดูเหมือนกับว่าแนวความคิดของเขาจะไม่ได้ถูกบังคับเลยและเอนเอียงไปทางการอุทิศตนที่มาจากใจโดยตรงมากกว่า คล้ายกับเป็นผู้ศรัทธากับผู้ที่เคร่งศาสนาคนหนึ่ง

แท้ที่จริงแล้วเขาเป็นผู้มีศรัทธาเลื่อมใส

ก่อนหน้านี้เกรกอรีไม่สามารถหาคำที่อธิบายได้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างหลุยส์กับเจฟฟ์ได้ ในที่สุดเขาก็รู้ตัวแล้ว

ชิม่อนไม่ใส่ใจในความเงียบของเกรกอรี เขากัดแอปเปิลในมืออีกหนึ่งคำ เขากล่าวว่า “มันไม่ใช่การข่มขู่จริง ๆ หรอก เรารู้ว่าคุณได้รับชิ้นส่วนนั้นแล้ว ดังนั้นแค่เพียงยื่นมันออกมาให้กับเรา ในที่สุดคุณจะต้องส่งมอบมันอยู่ดี”

เกรกอรียิ้มเยาะ “ถ้าผมให้ยาคุณทุกครั้งที่หาสิ่งนั้นเจอ แล้วจะเกิดอะไรขึ้นถ้าในที่สุดคุณก็ปฏิเสธที่จะมอบยานั้นให้กับเรา? แล้วมันจะเกิดอะไรขึ้น”

ชิม่อนตอบด้วยรอยยิ้มว่า “สิ่งนั้นมันจะไม่เกิดขึ้น พวกเราตระกูลฟลินเดอร์ ล้วนแล้วแต่เกี่ยวข้องกับความเชื่อนี้ นอกจากนี้เราทุกคนจะต้องกินยา ดังนั้นมันจึงไม่ใช่ยาที่หายากอะไรขนาดนั้น ความเชี่ยวชาญของคุณมันจะไม่ช่วยอะไรกับเราเลย ถ้าหากเราล้มลงจริง ๆ แน่นอนเราคงจะไม่ยิงเท้าของตัวเอง”

หลังจากที่หยุดไปชั่วขณะ เขาพูดเสริมต่อว่า “นอกจากนี้คุณสามารถยังเก็บชิ้นสุดท้ายไว้ได้ ตราบใดที่ยังเก็บได้ไม่ครบทั้งสิบสองชิ้น ไม่สำคัญว่าคุณจะมีหนึ่งชิ้นหรือสิบสองชิ้นอยู่ในมือของคุณ คุณเข้าใจในสิ่งที่ผมหมายถึงหรือเปล่า?”

ใบหน้าของเกรกอรีดูน่ากลัวขึ้น ไม่ใช่ว่าเขากังวลเกี่ยวกับหยกอาถรรพ์เพียงชิ้นนี้ชิ้นเดียว แต่มันคือความรู้สึกของการที่จะต้องถูกบังคับจากผู้อื่นด้วยกำลัง

ตั้งแต่เกิดมา เขาเป็นลูกของความโชคดีมาโดยตลอด ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้รับความโปรดปรานจากคนตระกูลเกรแฮม และถูกพวกตระกูลนีซกีดกันตั้งแต่ยังเด็ก แต่อย่างไรก็ตามเขาก็ได้ใช้ชีวิตอย่างฟุ่มเฟือยและเป็นผู้ควบคุมดูแล ดังนั้นเกรกอรีจึงไม่จำเป็นต้องยอมใครด้วยกำลัง

แต่อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เขารู้สึกว่าทุกย่างก้าวที่เขากำลังเดินในขณะนี้เหมือนเดินอยู่บนคมมีด มันแย่มากที่เหมือนถูกมัดมือและเท้าของเขาเอาไว้

เมื่อเกรกอรีมีความคิดแบบนั้น แน่นอนว่าวิกกี้ก็คงเป็นเหมือนกันเพราะเธอก็มีความคิดเป็นของตัวเอง และปฏิบัติตามข้อตกลงของเธอเสมอ เธอจ้องมองไปที่ชิม่อน โดยหวังว่าจะสามารถเจาะเข้าไปในตัวเขาด้วยการจ้องมองของเธอได้

ชิมอนรู้สึกเขินอายจึงเอามือลูบจมูก

พูดตามตรง ไม่ว่าเกรกอรีจะพาเขาไปอาศัยเขามาแล้วกี่ครั้งก็ตาม เขาได้ทําความไม่พอใจกับเกรกอรี่ในครั้งนี้ ท้ายที่สุดแล้วความเกี่ยวข้องในครอบครัวของเขา และเกรกอรีถือได้ว่าเป็นเพื่อนกัน

ในเมื่อภรรยาของเพื่อนตกอยู่ในความลำบาก มันจึงไม่ใช่เรื่องดีที่เขาจะเตะขาผู้ชายตอนที่เขาล้มลง

ชิม่อนถอนหายใจ

“ดี ดี ผมสามารถอ้อนวอนขอแทนคุณได้ ถ้าคุณไม่เต็มใจที่จะยอมแพ้ แต่อย่างไรก็ตามคุณควรจะรู้ว่าผมเป็นเพียงแค่เด็กขี้ขลาดตัวเล็ก ๆ ในครอบครัว และไม่ได้พูดอะไรที่หนักแน่น ผมสามารถจินตนาการได้ถึงใบหน้าที่ไม่เห็นด้วยของผู้คนที่อยู่ในระดับสูง เมื่อผมต้องยื่นฟ้องคดีของคุณ แต่ผมจะทำอะไรได้อีก? ผมต้องการที่จะช่วยคุณ แต่นี่คือสิ่งที่ดีที่สุดที่ผมสามารถทำได้ ผมไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริง ๆ” ชิมอนส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้