บทที่ 1016 นัดพบกับคุณลุง

ทันทีที่เนลล์ตั้งคำถามนั้นขึ้นมา ทุกคนต่างก็พากันตกตะลึง

เห็นได้ชัดว่าปัญหาดังกล่าว พวกเขาไม่เคยคิดถึงมันเลยเช่นกัน

เกรกอรีขมวดคิ้วแน่น

“ได้ฟังเธอพูดแบบนี้แล้ว ฉันก็อดสงสัยถึงแรงจูงใจของ เจฟฟ์ ฟลินเดอร์ ไม่ได้เลยเหมือนกัน แต่หลังจากที่ได้สังเกตเขามาระยะหนึ่ง ฉันก็ยังไม่รู้เลยว่าแผนการสุดท้ายของเขามันคืออะไรกันแน่”

วิกกี้ก็ขมวดคิ้วตาม

“พอพูดถึงเรื่องนี้แล้ว มันก็ไม่ใช่เรื่องเดียวหรอกที่แปลก ฉันยังมีเรื่องอื่นที่รบกวนจิตใจอยู่ด้วยเหมือนกัน”

เนลล์ถามว่า “เรื่องอะไรเหรอ?”

“เกรกอรีกับฉันได้ไปพบกับเจฟฟ์เป็นการส่วนตัวมา ตามหลักแล้ว ถ้าคนอย่างเขามีพรสวรรค์และมีอำนาจมากถึงขนาดนั้น เขาคงจะไม่อยู่นิ่งเฉยและใจเย็นได้ในตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา แต่ว่าเขากลับควบคุมครอบครัวฟรินเดอน์ไว้ทั้งหมด แม้แต่หลุยส์ก็ยังอ่อนน้อมถ่อมตนเหมือนทาสเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา ฉันคิดว่าเรื่องนี้มันจะต้องมีอะไรมากกว่าที่เห็นแน่ ๆ”

หลังจากได้ยินคำพูดนี้ ทุกคนต่างก็พากันครุ่นคิด

หลุยส์ ฟลินเดอร์ เป็นคนแบบไหนกันแน่นะ?

เขาสามารถรักษาตำแหน่งของเขา ในฐานะผู้อาวุโสของตระกูล ท่ามกลางการแข่งขันได้ แสดงว่าเขาจะต้องไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน

ถึงอย่างนั้น ผู้ชายที่ไม่ธรรมดาคนนี้ก็อายุใกล้จะหกสิบปีแล้ว ทำไมเขาถึงเต็มใจยอมจำนนต่อชายหนุ่มที่อายุเพียงแค่สามสิบปี จนกลายเป็นหุ่นเชิดของเขาด้วย?

ทุกคนต่างก็เงียบ

ในที่สุดเลียมก็พูดขึ้นมา

“คน ๆ นี้คงจะไม่ธรรมดาจริง ๆ เขาสามารถทำให้หลุยส์เชื่อฟังเขาได้ หรือจริง ๆ แล้วเขาอาจจะมีอิทธิพลเหนือคนอื่นก็ได้”

แต่ทว่ากิดเดียนกลับไม่เห็นด้วยกับเขา

“เป็นไปไม่ได้หรอก หลุยส์อาจดูเหมือนคนธรรมดาทั่วไป แต่เขาก็ไม่เหมือนกับคนอื่น ตำแหน่งหัวหน้าครอบครัวของตระกูลฟรินเดอร์นั้น เป็นที่น่าดึงดูดใจมาก คงไม่น่าจะเป็นไปได้ ที่เขาจะยอมสละสิทธิ์ในฐานะของหัวหน้าของครอบครัวเพื่อบางสิ่งบางอย่าง ยกเว้นแต่ว่า มันจะมีความเป็นไปได้แค่เพียงอย่างเดียว”

คนทั้งโต๊ะพากันมองมาที่เขา “เป็นไปได้ว่าอะไรล่ะ?”

“ถ้าเขาไม่ทำตามที่เจฟฟ์สั่ง เขาจะตาย”

กลุ่มคนต่างพากันตกตะลึง

เกรกอรีขมวดคิ้วขึ้นมา พลางพูดว่า “ลูกปัดสีทองอยู่กับเจฟฟ์เหรอ? สมาชิกในครอบครัวฟรินเดอร์จะตาย ถ้าหากว่าพวกเขาไม่ได้กินยานั้นใช่ไหม? นี่เป็นเหตุผลที่หลุยส์ยอมเชื่อฟังเขาอย่างงั้นเหรอ?”

กิดเดียนส่ายหน้า

"ฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจ ตามหลักแล้ว ครอบครัวฟรินเดอร์ก็อยู่มานานหลายปีแล้ว และลูกปัดสีทอง ก็เปรียบเหมือนกับเป็นชีวิตของพวกเขา มันจึงไม่ควรถูกใครคนใดคนหนึ่งควบคุมง่าย ๆ”

รอยย่นบนใบหน้าได้ปรากฏขึ้นระหว่างคิ้วของเขา

“เราจำเป็นต้องตรวจสอบเรื่องนี้เพิ่มเติม และค้นหาจุดอ่อนของเจฟฟ์มาให้ได้ หากเราไม่ศึกษาภูมิหลังของเขาอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้วละก็ เราก็จะต้องตามหลังเขาอยู่แบบนี้ไปตลอด”

เกรกอรีพยักหน้า เขาเห็นด้วยกับคำพูดของกิดเดียน

“ฉันจะจัดการเรื่องนี้เอง แล้วถ้าฉันได้ข้อมูลอะไรมา ฉันจะมาบอกพวกเธอ”

คนที่เหลือต่างก็พากันพยักหน้า

พวกเขานั่งพูดคุยกันต่ออยู่ตรงนั่นสักพัก หลังจากทานอาหารกลางวันเสร็จ พวกเขาก็ต่างพากันแยกย้ายกลับไป

แน่นอนว่ากิดเดียนและเนลล์ ต้องกลับไปพร้อมกับเจเน็ตและเลียมที่บ้านกริฟฟิน

เนื่องจากงานเลี้ยงวันเกิดจะถูกจัดขึ้นในค่ำคืนนี้ มันจึงไม่เหมาะสมสักเท่าไหร่ หากวิกกี้ และเกรกอรีที่จะไปที่นั่นในตอนนี้ ดังนั้นพวกเขาจึงจะไปที่นั้นในตอนกลางคืนแทน

ณ เวลาสองทุ่ม

งานเลี้ยงได้เริ่มขึ้นตามแบบแผนทุกอย่างที่ได้วางเอาไว้

เนื่องจากว่างานเลี้ยงในครั้งนี้ ถูกจัดขึ้นมาอย่างเป็นทางการ เนลล์และกิดเดียนจึงสวมชุดที่ดูสง่างาม เช่นเดียวกับพวกเด็ก ๆ ที่เปลี่ยนเป็นชุดที่ดูดีไม่แพ้กัน

ลิชซี่สวมชุดตัวโปรดของเธอ ขณะที่วีมอนด์น้อยสวมชุดทักซิโด้ตัวจิ๋วที่ช่วยเติมเต็มใบหน้าที่อวบอิ่มของเขา จนทำให้เขาดูน่ารักขึ้นมากกว่าเดิม

ครอบครัวกริฟฟินถือว่าเป็นครอบครัวที่ร่ำรวย และมีอิทธิพลในเขตของเมืองนี้ มันจึงทำให้งานเลี้ยงในครั้งนี้ดูสนุกสนานเป็นอย่างมาก