บทที่ 128 ความลับ

ซิลเวียมีท่าทางผ่อนคลาย “มันคงดีถ้าคุณเข้าใจ คุณแคปเป็นคนใจกว้างมากพอที่จะให้โอกาสคุณขอโทษ ดังนั้นอย่าเนรคุณ”

เนลล์ยิ้มเยาะเย้ย

เธอมองไปที่ดีแลนที่นอนอยู่เตียงของโรงพยาบาล มีรอยยิ้มที่สุภาพและสงบปรากฏบนใบหน้าของเธอ ทว่าดวงตาของเธอเย็นชาปราศจากแววขบขัน

“ดีแลน แคป ฉันไม่รู้ว่าคุณจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนเมื่อคิดว่าฉัน... เนลล์ เจนนิงส์ ต้องการคุณและอยากแต่งงานกับคุณมาตลอด โอ้... มันอาจจะเป็นมาดามเจนนิงส์คนเก่าที่เป็นคนทำให้คุณคิดแบบนั้น!

“สุดท้ายแล้ว...เธอแนะนำฉันอย่างจริงจังในรถก่อนหน้านี้โดยบอกว่าคุณมีประโยชน์กับเจนนิงส์มากและบอกว่าอำนาจที่อยู่เบื้องหลังของคุณนั้นสามารถทำให้เจนนิงส์มีอนาคตที่ราบรื่นในจินเฉิง พวกเราไม่ต้องทนยอมให้ใครอีกต่อไป

“ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องพวกนี้ เธอคงไม่อดทนต่อความหยาบคายและความหยิ่งจองหองของคนอย่างคุณ!

“เธอพูดเสมอว่า คุณสูญเสียภรรยาของคุณไปในช่วงปีแรก ๆ และลูกของคุณในช่วงวัยกลางคน และในตอนนี้คุณอยู่คนเดียว คุณดูเหมือนว่าคุณจะมีชีวิตที่ไม่ยืนยาวอีกด้วย ตราบใดที่ฉันเต็มใจให้กำเนิดลูกชายให้กับคุณ ทุกอย่างของครอบครับแคป จะเป็นของฉันทั้งหมดในอนาคต

“ฮ่า ฮ่า...พูดตามตรงนะมันฟังดูค่อนข้างดึงดูด แต่โชคร้ายตรงที่จริง ๆ แล้วฉันไม่ได้สนใจในตัวคุณเลย ดังนั้นฉันไม่สามารถเห็นด้วยกับความคิดของเธอได้”

“ซ้ำร้ายอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ ฉันได้แจ้งกับทนายความของฉัน และมอบหลักฐานให้กับเขาแล้ว ในอีกไม่กี่วันนี้ฉันจะฟ้องคุณในข้อหาพยายามข่มขื่น ฉันรู้ว่าอิทธิพลของครอบครัวของคุณนั้นแข็งแกร่งมาก”

“ตระกูลนักธุรกิจส่วนมากไม่กล้าท้าทายอำนาจของคุณ แต่ฉันขอโทษด้วย แม้ว่ามันจะเป็นแผ่นเหล็ก วันนี้ฉันก็จะเตะมันแน่นอน แค่รอและดูถ้าคุณไม่เชื่อฉัน!” ขณะที่เธอพูดนั้น ทุกคนมีสีหน้าซีดเผือดลง…ซิลเวียคำรามด้วยความโกรธ

“เนลล์! เธอกำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไรออกมา? เมื่อ...เมื่อไร ฉันเคยพูดแบบนั้นเมื่อไร...”

“ท่านผู้หญิงเจนนิงส์ ถ้าคุณกล้าที่จะพูดมัน จากนั้นคุณควรจะกล้าที่จะยอมรับมันด้วย มันเป็นนิสัยไม่ดีที่ต่อหน้าคุณจะพูดอีกอย่างและลับหลังคุณกลับพูดอีกอย่าง” เนลล์ยิ้มพลางลุกขึ้นยืนและปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนกระโปรงออกจากกระโปรงของเธอก่อนจะเดินไปหาซิลเวียและมองไปที่เธออย่างถ่อมตัว

เธอหัวเราะ “ฉันได้พูดทุกอย่างที่ท่านผู้หญิงเจนนิงส์ บอกให้ฉันพูดแล้ว มีอะไรอีกไหมที่คุณอยากจะให้ฉันเพิ่มเติมลงไป?”

“คะ...คุณ!”

ซิลเวียหน้าซีดด้วยโทสะ ปลายนิ้วของเธอที่ชี้ไปที่เนลล์สั่นเทา น้ำเสียงที่เย็นชาและเศร้าหมองของดีแลนดังขึ้นจากด้านหลัง

“เนลล์ เจนนิงส์ คุณแน่ใจนะว่าคุณอยากจะยุ่งกับฉัน?” เนลล์หัวเราะ

เมินเขาและหันไปพูดกับซิลเวียแทน

“หากไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวออกไปเดี๋ยวนี้” จากนั้นเธอก็เดินออกไปอย่างผึ่งผาย เมื่อเธอไปถึงประตู เธอหยุดฝีเท้าของเธอลงทันที เธอมองกลับไปยังดีแลนด์ที่แสดงความโกรธเคืองออกมาบนเตียง และกล่าวด้วยรอยยิ้มที่ชวนมอง

“อ่อ...ฉันลืมบอกคุณแคป ฉันแต่งงานแล้ว” เธอขมวดคิ้วและแสดงความลำบากใจและไร้หนทางช่วยเหลือออกมา

“ฉันไม่รู้ว่าทำไมท่านผู้หญิงเจนนิงส์ ยังแนะนำฉันให้กับคุณทั้ง ๆ ที่เธอทราบว่าฉันแต่งงานแล้ว... บางที... ในสายตาของเธอ คุณแคปคือคนที่มีเงินมากกว่าความฉลาดและสามารถหลอกคุณได้ด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้น”

หลังจากที่เนลล์พูดจบแล้ว เธอแสดงความเห็นอกเห็นใจเขาก่อนที่จะจากไป ทั้งวอร์ดเงียบสนิทราวกับป่าช้า ดีแลนค่อย ๆ หันมามองซิลเวียด้วยสายตาที่เย็นชาและโหดร้าย

ซิลเวียหัวเราะอย่างเชื่องช้า...

เมื่อมาถึงจุดนี้แล้ว มันไม่มีความที่จะแก้ตัวอีกต่อไป มันจะทำให้ตัวเธอดูซีดเซียวและอ่อนแอมากขึ้นก็เท่านั้น อย่างไรก็ตาม… เธอก็ยังคงจะฝืนยิ้มออกมา

“คุณแคปอย่าไปฟังเรื่องไร้สาระของเธอเลย ฉันไม่เคยพูดเรื่องแบบนี้ เด็กสารเลวคนนั้นพยายามทำให้เกิดความไม่ลงรอยขึ้นระหว่างพวกเรา คุณต้องไม่ถูกเธอหลอก” ดีแลนด์หัวเราะอย่างเย็นชา

“เป็นอย่างนั้นเหรอ? แล้วเรื่องที่เธอแต่งงานแล้วล่ะ?” ซิลเวียฝืนยิ้ม

“นะ...นั่น เป็นไปไม่ได้! เธอกำลังโกหกคุณ เธอคือหลานสาวของฉันนะ ฉันจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเธอแต่งงานแล้ว?”

ดีแลนยิ้มอย่างประชดประขัน “ผมคิดว่าท่านผู้หญิงเจนนิงส์ ไม่ได้รู้จักหลานสาวของเธอดีขนาดนั้น คุณอาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำ ถ้าเธอแต่งงานลับหลังคุณ”