บทที่ 132 เนลล์ล้มป่วย

ป้าจอยซ์หยุดชะงัก เธอลอบขบฟันของเธอและตำหนิตัวเองที่เสียมารยาทที่ไปปรากฏตัวในเวลาเช่นนั้น

เธอรู้อย่างแน่ชัดอยู่แล้วว่าคนทั้งคู่อยู่ด้วยกันในห้องสมุด ถ้าชายหนุ่มรูปหล่อและผู้หญิงสวยอยู่ด้วยกันในห้องตามลำพังในช่วงกลางดึก พวกเขาจะต้องทำอะไรที่วาบหวาม ทำไมเธอถึงต้องนำอาหารมื้อเย็นมาเสิร์ฟให้พวกเขาในตอนนี้ด้วย?

อาหารมื้อเย็นจะอร่อยไปกว่าภรรยาได้อย่างไร?

ใบหน้าของป้าจอยซ์แดงก่ำและเดินกลับไปอย่างเชื่องช้า

“คุณท่าน คุณนาย ฉันนำอาหารเย็นมาเสิร์ฟให้พวกคุณ”

เธอฝืนยิ้ม สายตาของเธอจ้องมองไปที่เนลล์ซึ่งยังคงนั่งอยู่บนตักของกิดเดียน เท่าที่เห็นเธอยกมือขึ้นปิดใบหน้าของเธอเอาไว้ ร่างของเธอหันมาและซุกศีรษะของเธอในอ้อมกอดของชายคนนั้น มองดูเขินอายเกินกว่าจะทน

รอยยิ้มบนใบหน้าของป้าจอยซ์ปรากฏขึ้นและดวงตาฉายแววโล่งอก เธอวางถาดลงบนโต๊ะข้าง เธอ

กิดเดียนไม่ได้พูดอะไรอีกสั่งเพียงว่า “ต่อจากนี้ไป ห้ามเข้ามาภายในเวลาที่ภรรยาของฉัน และฉันอยู่ด้วยกันตามลำพังภายในห้อง”

“อ่า...ค่ะ! ค่ะ! ฉันเข้าใจแล้ว”

“อืม ตอนนี้คุณไปได้แล้ว”

“ค่ะท่าน”

ป้าจอยซ์หันหลังเดินออกไป ลักษณะการก้าวเดินของเธอเต็มไปด้วยความตื่นเต้นถ้าหากใครที่แปลกหน้ามาพบเธอ พวกเขาต้องคิดว่าเธอเพิ่งถูกล็อตเตอรี่มาแน่นอน

เมื่อเธอออกไป เธอปิดประตูตามหลังลงด้วยความเกรงใจ

กิดเดียนถอนหายตาของเขาและลดสายตาลงมองผู้หญิงตัวเล็กในอ้อมแขน

ริมฝีปากที่เซ็กซี่ของเขาเม้มลงขณะที่ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความขบขัน

“คุณยังจะหลบอยู่แบบนี้อีกเหรอ? ตอนนี้เธอไปแล้ว”

เนลล์มองออกไปและแอบมองไปที่ทางเข้าประตู เมื่อเห็นว่าป้าจอยซ์นั้นออกไปแล้วจริง ๆ และประตูถูกปิดอย่างดี ในที่สุดเธอก็เงยหน้าขึ้นด้วยความโล่งอก

“ทั้งหมดเป็นความผิดของคุณ”

เธอยกกำปั้นทุบไหล่ของชายคนนั้นด้วยความอายและโกรธ

กิดเดียนหัวเราะเสียงต่ำ “ใช่ เป็นความผิดของผมเอง”

ท่าทางผ่อนคลายและอารมณ์ดีของเขาทำให้ความโกรธของเนลล์เพิ่มขึ้นแต่ไม่สามารถระบายออกมาได้

เธอทำได้เพียงจ้องมองเขาด้วยด้วยดวงตาคู่สวยของเธอ

ตอนนี้กิดเดียนอารมณ์ดีขึ้นแล้ว ดังนั้นเขาจึงเลิกพยายามที่จะแกล้งเธอ เกรงว่าเขาจะทำให้เธอนั้นโกรธขึ้นมาจริง ๆ

ดังนั้นเธอจึงบีบเอวนิ่มของเธอและถามว่า “หิวไหม?”

แม้ว่าเนลล์จะทานอาหารเย็นแล้ว แต่เธอทานอาหารได้เพียงเล็กน้อยเพราะยุ่งอยู่กับงานดังนั้นตอนนี้เธอจึงหิวมาก

อย่างไรก็ตามเธอจำได้ว่าเธอยังคงโกรธเขาอยู่และเธอยังไม่ได้ให้เขาชดใช้สำหรับการขโมยจูบเธอก่อนหน้านี้

มันคงจะน่าอายเกินไปที่กินอาหารของเขาก่อนหน้านี้

ผู้ชายคนนั้นดูเหมือนจะเห็นความคิดของเธอและรอยยิ้มของเขาลึกซึ้ง ริมฝีปากของเขายกขึ้นอย่างมีความสุข

“ผมก็หิว ทานอาหารกับผมไหม?”

เนลล์มองไปรอบๆอย่างรู้สึกผิด ท้ายที่สุดแล้วเธอ กล้ำกลืนความหยิ่งยโสของเธอและตอบรับ “ตกลง เพราะว่าคุณขอร้องฉันให้ทานเป็นเพื่อน ฉันจะทานสักหน่อยแล้วกัน!”

กิดเดียนหัวเราะและปล่อยเธอเพื่อพาเธอไป

บนโต๊ะมีโจ๊กทะเลสองชามวางอยู่ น่าอร่อยและส่งกลิ่นหอม

ก่อนหน้านี้เนลล์รู้สึกหิวเพียงเล็กน้อย แต่เมื่อได้กลิ่นหอมของโจ๊ก ทันใดนั้นท้องของเธอก็ร้องขึ้นด้วยความหิว

บรรยากาศเงียบลงชั่วครูหนึ่ง…

ท่าทางของหญิงสาวแข็งทื่อไป เธอมองไปที่กิดเดียนและยิ้มเจื่อน ๆ