บทที่ 16 ขอให้มีความสุขกับการเลิกรา

เนลล์ออกจากเฟิงฮัว

เมื่อเธอจากไปมีไม่กี่คนที่มาส่งเธอด้วยความความเห็นอกเห็นใจแต่ส่วนใหญ่ที่มาเป็นเพียงพนักงานทั่วไป ถึงแม้ว่าเธอจะออกจากบริษัทแล้ว แต่เธอก็ไม่ได้ออกจากวงการ ดังนั้นพวกเขาอาจจะยังคงได้เจอกันในอนาคต มีเพื่อนหนึ่งคนดีกว่าศัตรูอีกหนึ่งคน! เนลล์ไม่ได้เดินผ่านส่วนหน้าของอาคารพวกเขา เมื่อเธอไปถึงที่จอดรถเธอก็วางข้าวของไว้ในรถก่อนจะขับรถไปที่บริษัท มอร์ตัน

โทมัส มอร์ตัน เป็นคนที่รักษาคำพูด มีการเตรียมเอกสารการโอนและเช็คของบริษัทไว้แล้วแต่เขากำลังอยู่ในการประชุม เมื่อเนลล์มาถึงเธอจึงได้รับการต้อนรับจากเลขาของเขา จากบริษัทย่อยสามแห่งที่เธอร้องขอเมื่อคืนที่ผ่านมามีการชำระหนี้แล้วสองแห่งแล้ว เหลือเพียงแห่งเดียว เนลล์ลงนามในเอกสารและส่งมอบสัญญาแต่งงานครึ่งหนึ่งของเธอให้กับอีกฝ่าย เธอได้ลงนามในข้อตกลงการแต่งงานภายใต้การบีบบังคับของมอร์ตัน เมื่อแม่ของเธอยังมีชีวิตอยู่

ตอนนั้น เจสัน มอร์ตัน และเธอเพิ่งคบกันได้ไม่นานและทั้งคู่ยังเด็กมากดังนั้นพวกเขาจึงใช้วิธีแบบเดิม ๆ เช่นนี้แทนการหมั้นหมาย ครึ่งเดือนหลังจากเซ็นสัญญาแต่งงาน แม่ของเธอจากไปอย่างไม่คาดคิด ตอนที่เนลล์คิดเรื่องนี้บางทีแม่ของเธออาจคาดไว้ว่าจะเกิดอุบัติเหตุและตั้งใจเตรียมไว้ก่อนจากไป น่าเสียดายที่เธอไม่สามารถทำให้ความพยายามครั้งสุดท้ายของแม่สำเร็จ เธอไม่เพียงสูญเสียบ้าน แต่เธอยังสูญเสียคู่หมั้นของเธอด้วย

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้เนลล์ก็หัวเราะเยาะตัวเอง แม้ว่าหลังจากส่งเอกสารทั้งหมดแล้วโทมัสก็ยังอยู่ในที่ประชุมของเขา เลขาถามว่าเธอต้องการรอ เพื่อให้ประธานออกมาทักทายเธอก่อนกลับไหม แต่เนลล์ปฏิเสธ เธอได้สิ่งที่ต้องการแล้วดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องพบเจอใครบางคนจากตระกูลมอร์ตันอีก มันยังเร็วไปเมื่อเธอออกจากบริษัท มอร์ตัน

เนลล์เดินกลับไปที่ร้านของเธออีกครั้ง ผู้ช่วยร้านที่ลางาน ตอนนี้กลับมาทำงานแล้ว เธอลุกขึ้นยืนอย่างมีความสุขจากหลังเคาน์เตอร์เมื่อเห็นเนลล์

“พี่เนลล์กิจการวันนี้ดีมาก ผ่านมาแค่ครึ่งวันเองค่ะ แต่เราได้รับออเดอร์แล้วสิบรายการ” เนลล์ยิ้มและชมเชยเธอ

“ทำได้ดีมาก ดีแล้วทำต่อไป!" ผู้ช่วยร้านโซอี้เป็นเด็กอายุสิบแปดปี ใบหน้าเล็ก ๆ ที่ตื่นเต้นของเธอแดงระเรื่อด้วยความดีใจที่เนลล์ให้กำลังใจ เนลล์หยิบกระดาษเอสี่สีขาวออกมาจากกระเป๋าของเธอแล้ววางลงบนหน้าต่าง โซอี้เอนตัวไปอ่านอย่างอยากรู้อยากเห็นและตกใจเมื่อเห็นคำว่า 'สำหรับการโอน' อยู่บนนั้น

“พี่เนลล์จะขายร้านให้คนอื่นหรอคะ? พี่กำลังจะเลิกทำธุรกิจ?” เนลล์พยักหน้า

“ใช่จ๊ะ แต่เธอยังทำงานที่นี่ต่อไปได้ พี่จะคุยกับหัวหน้าคนใหม่ให้” ใบหน้าของโซอี้ลดลงเล็กน้อย พูดตามตรงเนลล์ไม่มีทางเลือกเช่นกัน

เธอต้องการเปิดบริษัทและบริหารด้วยตัวเองและจะทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับบริษัทนี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เธอคงไม่สามารถแบ่งเวลามาดูแลร้านนี้ได้เช่นกัน นอกจากนี้ไม่ว่าธุรกิจจะดีแค่ไหนรายได้ที่เกิดจากร้านก็มีจำกัด ดังนั้นเมื่อพิจารณาข้อดีข้อเสียแล้วก็ควรขายหลังจากโพสต์ประกาศเนลล์คุยกับโซอี้ก่อนออกไป เธอไม่มีแผนสำหรับช่วงบ่ายเธอจึงชวนเจเน็ต แฮนค็อกไปช้อปปิ้งกับเธอ

เจเน็ตเป็นสาวงามอันดับหนึ่งในแวดวงบันเทิง ครั้งหนึ่งเธอได้รับการจัดอันดับให้เป็น 'ความงามร่วมสมัยที่หายาก' จากสื่อและนิตยสาร เธอยังเป็นลูกสาวของประธานบริษัทแฮนค็อกแกรนด์และเพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลายกับเนลล์ พวกเขาเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด ทันทีที่พวกเขาพบกันเจเน็ตก็คลิกลิ้นของเธอสองครั้งและถอนหายใจ

“เนลล์ ฉันกำลังจะรีบเข้าไปปลอบแกเลย ทันทีที่ได้ยินว่าแกผู้ชายทิ้ง แต่ดูแกสิ! แกดูไม่เศร้าเลย!”

เนลล์แปลกใจเล็กน้อย "แกรู้ได้อย่างไร?"

“มีการประกาศให้คนทั้งโลกรู้แล้ว มีใครบ้างที่จะไม่มีใครไม่รู้!” เธอส่งการ์ดเชิญไปงานวันเกิดให้เนลล์ดู เนลล์พลิกมันเพื่อดู เซลีน เจนนิ่งส์ และ เจสัน มอร์ตัน ส่งคำเชิญร่วมกัน เธอพูดไม่ออกชั่วขณะ เจเน็ตยิ้มกว้าง “ไม่เอาน่า! บอกมา ว่าจับได้คาหนังคาเขาเมื่อไหร่?”

“ไม่กี่วันก่อน!” เนลล์เห็นว่าเจเน็ตมีความสุขแค่ไหนในความโชคร้ายของเธอและเริ่มมืดมนเล็กน้อย “ เดี๋ยว ทำไมแกดีใจจังที่ฉันถูกทิ้ง”