บทที่ 178 คีย์บอร์ดหรือทุเรียน

กระจกได้รับการป้องกันเสียงรบกวนอย่างแน่นหนา และสภาพอากาศไม่สามารถคาดการณ์ได้ว่าจะเปลี่ยนจากอุ่นไปเย็นในทิศทางไหน หน้าต่างถูกปิดเพื่อรักษาอุณหภูมิของห้อง

กระจกทำให้เสียงของกิดเดียนอู้อี้และเนลล์ก็ไม่ได้ยินอีกต่อไป เธอสามารถถอดรหัสได้จากการเคลื่อนไหวของริมฝีปากของเขาว่าต้องการให้เธอตัดสินใจ

คีย์บอร์ดหรือทุเรียน

ไม่ว่าจะเลือกทางไหนเขาก็จะทำมัน!

เขาผิดอย่างไม่ต้องสงสัย

เนลล์จ้องมองไปที่ชายหนุ่ม แทนที่เขาจะถือตัวตามปกติที่เป็น ตอนนี้เขากลับเหมือนเด็กที่ทำให้ตัวเองมีปัญหาในขณะที่เขารอคอยคำตอบจากเธออย่างลังเล

สายตานี้ทำให้เธอรู้สึกสงสารอย่างจับใจ เธอไม่แน่ใจว่าเธอจะรู้สึกแบบไหนและรู้ว่ามันยากที่เธอจะแสดงออกมา แต่เธอสัมผัสมันได้ แม้ว่าจะอธิบายเหตุผลไม่ได้

ความอุ่นบางอย่างแผ่ซ่านไปทั่วดวงตาของเธอเมื่อน้ำตาเริ่มก่อนตัว เธอเงยหน้าขึ้นและกะพริบตาขณะที่เธอต่อสู้กับความต้องการที่อยากจะร้องไห้

อย่างไรก็ตาม น้ำตาของเธอไหลลงมาตามแนวแก้มอย่างไม่สามารถควบคุมได้

เธอคงจะรู้สึกสะเทือนใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ ไม่ว่าการแสดงออกของกิดเดียนจะหมายความว่าอย่างไร มันกระตุ้นความรู้สึกที่อ่อนไหวของเธอ ดังนั้นเธอจึงร้องไห้ออกมา

กิดเดียนเริ่มตกใจเมื่อเห็นเนลล์ร้องไห้สะอึกสะอื้น

แทนที่จะปลอบเธอ เธอกลับจบลงด้วยน้ำตา

เขาตื่นตระหนกเมื่อรู้ว่าเธอดูเสียใจมากแค่ไหน ความรู้สึกเหมือนหัวใจของเขากำลังแตกเป็นล้านชิ้น

โชคร้ายที่ประตูล็อกและเขาไม่สามารถเข้าไปในห้องได้ หน้าต่างยังถูกลงสลักจากด้านในและเขาไม่สามารถเปิดเข้าไปได้

เขาสามารถขอกุญแจจากป้าจอยซ์เพื่อเปิดประตูได้ แต่เขากลัวว่าการทำแบบนั้นจะทำให้เนลล์โกรธมากยิ่งขึ้น

กิดเดียนไม่รู้จะทำอย่างไร ในที่สุดเขาก็กัดฟันและเขียนคำลงในกระดานดำ

“ที่รัก ได้โปรดอย่าร้องไห้ ผมจะคุกเข่าลงบนของสองสิ่งนี้ ตกลงไหม?”

เนลล์ยังคงเงียบ

หลังจากนั้นไม่นาน เธอไม่สามารถกลั้นความขบขันของเธอเอาไว้ได้และเธอก็หัวเราะออกมา

กิดเดียนผ่อนคลายลงเมื่อเห็นว่าเธอหัวเราะ หลังจากนั้นเขาก็อ้อนวอนเธออีกครั้ง

เนลล์ไม่สามารถห้ามตัวเองไม่ให้อภัยสามีของเธอได้ ไม่นานเธอก็เปิดหน้าต่าง

“ได้เลย คุณได้เรียนรู้จากบทเรียนของคุณแล้ว อย่างนั้น?”

กิดเดียนถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาใช้มือพยุงตัวเองขึ้นไปบนขอบหน้าต่างและยกตัวเองให้เข้าไปในห้อง

เธอตกใจและถอยหลังหนีโดยสัญชาตญาณ ในวินาทีต่อมา เธอก็ถูกขังอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่ม

“ผมขอโทษ ผมได้รับบทเรียนเป็นอย่างดีแล้วครับ ผมจะไม่ปิดบังอะไรจากคุณอีกแล้ว คุณยกโทษให้ผมได้ไหมครับ?”

คำพูดของเขาจริงใจและการจ้องมองของเขาเต็มไปด้วยความตั้งใจ เขากอดเนลล์ไว้แน่นด้วยมือใหญ่ของเขา เธอพยายามที่จะหลุดออกมาแต่ก็ล้มเหลว

เธอค่อนข้างรำคาญ

“ปล่อยฉันไป!”

“ไม่ ถ้าผมปล่อยคุณก็จะหนีไป!”

เนลล์พูดไม่ออก

ตรรกะแบบนั้นคืออะไร?

เธอจะไปที่ไหนได้ในกลางดึกแบบนี้?

กิดเดียนก้มลงและจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ

เขาพูดอย่างอ่อนโยน

“คุณปู่ไม่สบายและคุณย่ามักจะหงุดหงิดใส่ผมตลอดตั้งแต่ผมยังเด็ก ผมไม่สามารถทำให้ตัวเองต่อต้านความตั้งใจของเธอได้ แต่รู้ว่าเธอไม่ได้มีเจตนาร้าย มันเป็นเพียงความเห็นแก่ตัวเล็ก ๆ น้อย ๆ และเป็นการปกป้องหลานชายของเธอ ผมเข้าใจว่าเป็นความผิดของผมที่ไม่บอกคุณเกี่ยวกับสถานะของพวกเราให้ทันเวลา”

“อย่างไรก็ตาม ความรู้สึกของผมที่มีต่อคุณคือเรื่องจริง เนลลี่ คุณเชื่อผมไหม?”

เนลล์มองไปที่เขา ในที่สุด เธอยอมรับใต้การแสดงออกที่จริงจังของเขา

หลังจากนั้นไม่นานเธอก็พึมพำออกมา “งั้น...อย่าทำผิดแบบนั้นอีกนะคะ”

ดวงตาของกิดเดียนสว่างขึ้นด้วยความยินดี

เขาให้สัญญาและยกมือขึ้น “ผมสัญญาครับ”