บทที่ 18 มาพร้อมกับเขาในการเดินเล่น

แมทธิว สตาร์ก?

ทำไมเขาถึงมาที่นี่? เนลล์เกร็งและมองไปข้างหลังแมทธิวทันที แต่เธอไม่เห็นร่างของชายคนนั้น เฮย์ลีย์จำเขาไม่ได้และขมวดคิ้วด้วยความรำคาญ

"คุณเป็นใคร?"

แม้ว่าผู้ช่วยร้านจะไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร แต่เธอก็จำผู้จัดการห้างได้และรีบดึงแขนเสื้อของเฮย์ลีย์ก่อนจะกระซิบกับเธอ แมทธิวหัวเราะเยาะและสั่งคนข้างหลังว่า

“บริษัทลีย์ มีกฎห้ามรังแกลูกค้ามาโดยตลอด ถ้าผู้ถือหุ้นรายย่อยของห้างกล้าทำตัวไร้เหตุผลและมาที่ร้านเพื่อกลั่นแกล้งลูกค้ามันจะไม่ทำลายชื่อเสียงของบริษัท ลีย์ ในระยะยาวหรือ?

“ผู้จัดการไรลีย์จำคำที่คุณมอร์ตันพูดในวันนี้และรายงานให้ประธานมอร์ตันฟังในภายหลังด้วย อย่าปล่อยให้มีการกล่าวว่บริษัท ลีย์ ละเมิดข้อตกลงและไล่พวกเขาออกไป ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปจงทำให้ครอบครัวมอร์ตัน ไม่ได้อยู่ในไทม์สแควร์!”

ผู้จัดการไรลีย์ตกใจและรีบตอบตกลง เฮย์ลีย์หน้าซีดทันที

“คุณทำงานให้กับลีย์เหรอ?” แมทธิวยิ้มอย่างเย็นชา “คุณมอร์ตัน ในที่สุดก็รู้แล้วสินะครับ”

“ ... แม้ว่าคุณจะทำงานให้ลีย์แต่คุณก็ไม่สามารถตัดสินใจได้ตามต้องการ!”

“คุณมอร์ตันครับ คุณจะรู้ว่าผมตัดสินใจได้ไหมเมื่อคุณกลับไป ผมเชื่อว่าประธานมอร์ตันจะพูดคุยกับคุณเป็นเวลานานเมื่อคุณกลับถึงบ้านคืนนี้”

จากนั้นเขาก็ไม่ต้องกังวลกับการเสียเวลาคุยกับเฮย์ลีย์อีกต่อไปและเดินไปหาเนลล์ก่อนที่จะกระซิบ “คุณเจนนิงส์ประธานกำลังรอคุณอยู่ข้างนอก…”

การแสดงออกของเนลล์เปลี่ยนไปและเธอกัดริมฝีปาก “เพื่อนของฉันยังอยู่ชั้นบน…”

“ผมจะดูแลและอธิบายเรื่องต่าง ๆ ให้เธอฟังครับ” เนลล์จ้องมองเขาและพยักหน้าในที่สุด

หลังจากออกจากร้านและเดินไปทางซ้ายหลายสิบเมตรเธอก็เห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่ที่นั่น เขาแต่งกายด้วยชุดสูทสีดำและรูปลักษณ์ที่พิถีพิถันของเขาก็หล่อเหลาและสูงเช่นเคย เขายืนอยู่ที่นั่นราวกับว่าเขาเป็นส่วนหนึ่งของภูมิทัศน์ เขาโบกมือให้เธอเมื่อเขาเห็นเธอ เนลล์เดินเข้ามาและหยุดฝีเท้าไม่กี่ก้าวจากเขาและฝืนยิ้ม

“ประธานลีย์ บังเอิญจริง ๆ นะคะ! คุณมาที่นี่เพื่อเดินเล่นด้วยเหรอ?” ริมฝีปากของกิดเดียนโค้งงอและเขาเอื้อมมือไปดึงเธอเข้ามา เนลล์ไม่ได้ตั้งตัวและสะดุด เธอตกใจทันทีที่ถูกดึงเข้าไปในอ้อมกอดของเขา

“คุณกำลังจะทำอะไร?”

“อย่าขยับ” กิดเดียนยกมือขึ้นเพื่อขจัดคราบสกปรกที่เกาะอยู่ตามเส้นผมของเธอจากที่ไหนสักแห่ง การเคลื่อนไหวของเขาอ่อนโยนและเป็นธรรมชาติมาก เนลล์เริ่มงุนงงแต่หน้าเริ่มแดง เธอก้าวถอยหลังเล็กน้อยแล้วเอาผมทัดไว้ข้างหู ในตอนนั้นก็ไม่กล้ามองตาเขา

“อ่า…ขอบคุณนะคะที่ส่งแมทธิวมาช่วยฉัน” กิดเดียนยิ้มและพูดอย่างเป็นกันเองว่า

“ผมเพิ่งบังเอิญผ่านไปและรู้ว่ามีเรื่องทะเลาะกันในร้านและคิดว่าเสียงนั้นฟังดูเหมือนคุณ ใครจะคิดว่าเป็นคุณจริง ๆ ผมต้องบอกว่าเราถูกลิขิตให้เจอกันจริง ๆ ขณะที่ซื้อของเรายังมาเจอกัน”

เนลล์ “ ... ” เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความสงสัยเล็กน้อย

“ช่วงนี้คุณควรทำงานที่ออฟฟิศไม่ใช่เหรอ ทำไมคุณถึงออกไปซื้อของ” ผู้ชายคนตรงหน้านั้นโกหกอย่างซึ่ง ๆ หน้า “วันนี้วันหยุดของผม”

“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง!” แม้ว่าเนลล์จะสับสนว่าทำไมกิดเดียนถึงหยุดวันจันทร์ แต่เธอก็คิดว่าเจ้านายเป็นคนกำหนดเวลาของตัวเองได้อย่างไรเธอจึงเชื่อแบบนั้นเธอมองไปรอบ ๆ แต่ไม่เห็นใครอื่น

“คุณกำลังเดินเล่นอยู่คนเดียวหรือเหรอ?” กิดเดียนพยักหน้าอย่างจริงใจ “ไม่เบื่อเหรอ?”