บทที่ 182 เมินเฉย

พล็อตเรื่องนั้นง่ายต่อการทำความเข้าใจ แต่ในตอนแรก เนลล์ค้นพบว่ามันยากที่จะทำการตบจริง

อย่างไรก็ตามทิมมีความต้องการสูงและการตบหลอกก็ไม่ตอบโจทย์ อย่างไรก็ตามถ้าตบแรงจนเกินไปเธออาจจะทิ้งรอยตบไว้บนใบหน้าของจอร์จและนั่นอาจจะส่งผลต่อการถ่ายทำฉากต่อไป

พวกเขาได้รับคำสั่งให้มุ่งหน้าไปอีกด้านหนึ่งซึ่งผู้ช่วยผู้กำกับสอนวิธีการตบที่มองดูหนัก แต่ที่จริงแล้วมันเบามาก

เซลีนที่เห็นสิ่งนี้ เธอเดินเข้าไปหาทิมและยิ้ม “การถ่ายทำเป็นไปอย่างราบรื่นไหมผู้กำกับคูมบส์?”

ทิมที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เงยหน้าของเขาขึ้นมองเธอ

การแสดงออกของเขาไม่อาจคาดเดา และเขาตอบกลับด้วยเสียงเรียบ “อืม”

จริง ๆ แล้วเขาไม่ได้สนใจเรื่องอื้อฉาว แต่หลังจากที่เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้น เขาก็ตระหนักได้ถึงเรื่องเล็กน้อย ท้ายที่สุดแล้วพวกเขาก็อยู่ในวงการเดียวกัน

ด้วยเหตุนี้เขาจึงรู้สึกไม่ประทับใจเซลีน ถึงอย่างนั้นเขาก็เป็นมืออาชีพและไม่อยากให้เธออึดอัด

เขาตัดสินใจเลือกเธอเป็นนักแสดงนำคนที่สองในครั้งนี้ เพราะเขาเชื่อว่าเธอเหมาะกับตัวละครนี้อย่างแท้จริง

ทิมมีสายตาในการคัดเลือกนักแสดงที่เหมาะสม มันเป็นความสามารถที่แท้จริงของเขาและไม่ใช่ทุกคนที่จะสามารถมองเห็นในสิ่งที่เขาเห็นได้ เขาตาถึงและสามารถระบุได้ว่าอะไรคือสิ่งที่เขาต้องการ

เซลีนไม่รู้ว่าเขารู้สึกอะไรและคิดว่าเหตุผลที่เขาเลือกเธอคือชื่อเสียงและความนิยมที่แพร่หลายของเธอ

อย่างน้อยที่สุด มันคือวิธีของเขาที่ยืนยันทักษะการแสดงของเธอ

ดังนั้นแม้ว่าทิมจะไร้ซึ่งความรู้สึกกับเซลีน แต่ในภายหลังยังสั่งให้ไคลี่นำเก้าอี้มาให้เธอและให้เธอนั่งลงข้าง ๆ เขา

“มันค่อนข้างเศร้าที่ฉันต้องพูดว่า พี่สาวและฉันเป็นพี่น้องกันแท้ ๆ แต่พวกเราแทบจะไม่ได้คุยกันเลยในช่วงสองสามปีที่ผ่านมา ด้วยเหตุนี้ฉันจึงไม่รู้ว่าด้วยซ้ำว่าเธอต้องการเข้าวงการการแสดง”

เธอถอนหายใจขณะที่พูดจบเธอแสดงสีหน้าอย่างทำอะไรไม่ถูก

“ถึงอย่างนั้นฉันก็เชื่อมาตลอดว่าไม่ว่าคุณจะเลือกทางไหน คุณต้องภูมิใจและพิสูจน์ตัวเองด้วยความสามารถของคุณ ฉันไม่เคยคิดว่าพี่สาวจะหุนหันพลันแล่นขนาดนี้ แต่ฉันตกลงแล้วว่าจะช่วยเธอ แต่เธอใช้วิธีนี้สร้างกระแสให้กับตัวเธอเอง”

ทิมขมวดคิ้ว ยิ่งเธอพูดมากเท่าไรก็ยิ่งยากที่จะเข้าใจถึงความหมายของสิ่งที่เธอพูด

อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้ใส่ใจในการแปลความหมายคำพูดของเธอแม้แต่น้อย ที่กองถ่าย ทั้งหมดที่เขาคำนึงถึงคือภาพยนตร์ของเขาและเขาไม่สนใจอะไรอย่างอื่น

แม้เซลีนจะมองมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาลุกขึ้นยืนและร้องเรียกผู้ช่วยผู้กำกับด้วยเสียงดัง เนลล์และจอร์จที่ยังคงอยู่ระหว่างการพูดคุย “พวกคุณเสร็จกันหรือยัง? ถ้าใช่ ก็เริ่มกันอีกครั้ง!”

ผู้ช่วยผู้กำกับตอบกลับ “ได้!”

“เริ่ม! กลับไปประจำตำแหน่งของคุณ”

ในทันทีเนลล์และจอร์จกลับสู่ตำแหน่งเดิม เมื่อเสียง “แอคชั่น!” ดังขึ้น เสียงตบหน้าจอร์จก็ดังขึ้น

ศีรษะของจอร์จโยกไปอีกข้างหนึ่งในขณะที่เขาถูกตบ เขามองไปที่เนลล์ด้วยความไม่เชื่อสายตา

“เจ้ากล้าตบจักรพรรดิหรือ? เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร?”

เนลล์ยกมือขึ้นเท้าเอวและคำราม “ใครจะสน! ข้าไม่สนใจไม่ว่าท่านจะเป็นบุตรแห่งสวรรค์ก็ตาม! ท่านไม่อาจเย้ยหยัน...อ๊ะ!”

แทนที่จะรอให้เธอพูดจบ จอร์จจับแขนของเธอแล้วบิดไปด้านหลังของเธอ ตามเรื่องเนลล์ไม่ยอมจำนนง่าย ๆ และกระทืบเท้าของจอร์จ เขาร้องขึ้นด้วยความเจ็บปวดและคลายมือของเขาออก เช่นนั้นเธอจึงหันกลับมา อย่างไรก็ตามพวกเขาทั้งสองคนยืนอยู่บนทางลาดชัน สุดท้ายการโต้เถียงนี้ทำให้พวกเขาคว้ากันและกันไว้และล้มกลิ้งลงมาตามทางลาดชัน

ทิมเอาแต่จ้องมองไปที่หน้าจอ เมื่อฉากนั้นเสร็จสิ้น เขาพูดขึ้น “ดี ต้องทำอย่างนั้นแหละ! คัท!”

หลังจากนั้นเนลล์กับจอร์จก็ลุกขึ้นและถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

เซลีนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ สังเกตเห็นว่าทิมไม่สนใจเธออีกต่อไป เธอกัดริมฝีปากของเธอ ขณะที่เธอรู้สึกถึงความร้อนรนเพราะความอับอายบนใบหน้าของเธอ

เธอเดาว่า ทิม คูมบส์ เป็นผู้กำกับมือใหม่ เธออาจจะไม่ได้มีชื่อเสียงเท่าแถวหน้าแต่ในวงการบันเทิง เธอเป็นคนมีชื่อเสียงที่ได้รับความนิยมซึ่งอยู่เหนือจากเบอร์รอง

แม้ว่าชื่อเสียงของเธอจะไม่ได้ดีเหมือนในอดีด แต่เธอก็ยังมีมูลค่าทางการค้า ผู้กำกับคนไหนก็ต้องยอมและไว้หน้าเธอ

ทำไมเขาถึงเมินเฉยต่อเธอ?

เซลีนกำลังเดือดดาลด้วยความโกรธ แต่เธอไม่สามารถอารมณ์เสียได้เพราะเธออยู่ในฉาก

สิ่งเดียวที่เธอทำได้คือกัดฟันแน่น ไม่นานนักเธอก็ลุกขึ้นและจากไปด้วยความโกรธ