บทที่ 187 เลวร้ายอย่างที่สุด

เนลล์ส่ายหัว

“มันไม่มีประโยชน์ พวกเขาตั้งใจใส่ร้ายฉันและฉันจะตกหลุมพรางของพวกเขาโดยการซ่อนตัว จนถึงตอนนั้นเมื่อพวกเขาพบฉันพวกเขาจะไม่มีวันเชื่อฉันไม่ว่าฉันจะอธิบายตัวเองมากแค่ไหนก็ตาม”

“แล้วเราจะทำอย่างไรดี?” เนลล์ขมวดคิ้วแน่นและไม่พูดอะไรสักคำ เธอวิ่งไปที่หน้าต่างและมองลงไป

“ไม่สนใจฉันแล้วเปิดประตู ถ้ามีคนถามคุณต้องบอกพวกเขาว่าคุณไม่ได้เห็นฉัน”

“ตกลงแล้วคุณล่ะ…” เนลล์ไม่สนใจเขาและพับแขนเสื้อขึ้น เธอมองย้อนกลับไปและเห็นถ้วยสองใบบนโต๊ะและอาหารที่เหลือจากเมื่อคืนจากนั้นจึงหันกลับไปทิ้งอาหารและถ้วยลงในถุง

ขณะเดียวกันก็มีเสียงเคาะประตูดัง เสียงร้องกังวลดังก้องมาจากนอกประตู คนข้างนอกแน่ใจว่ามีใครบางคนอยู่ในห้อง

“ผู้กำกับคูมบส์ เปิดประตู! ฉันมีหมอที่นี่! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!”

“ผู้กำกับคูมบส์ คุณโอเคไหม?”

“ผู้กำกับคูมบส์ ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม?”

“ลืมมันเถอะ ไม่มีการตอบสนองใด ๆ ผู้ดูแลเปิดประตู!” ทิมได้ยินอย่างนั้นก็สะดุ้ง เขาพุ่งไปที่ประตู

ในขณะเดียวกันเขารู้สึกว่ามีลมกระโชกแรงที่หลังของเขา เขามองย้อนกลับไปและเนลล์ ก็ไม่มีใครเห็นอีกต่อไป กลุ่มคนสองสามคนของเขาเข้ามาในห้อง ผู้ช่วยผู้กำกับเคน เฟอร์นันเดซ อยู่หน้ากลุ่มขณะที่ผู้ดูแลโรงแรมยืนอยู่ด้านหลังกลุ่มพร้อมคีย์การ์ดในมือ ทุกคนดูกังวล แต่พวกเขาประหลาดใจที่เห็นทิมที่มีสุขภาพแข็งแรงยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา

“ผู้กำกับคูมบส์? คุณโอเคไหม?" ทิมขมวดคิ้ว

"ทำไม? มีบางสิ่งผิดปกติเหรอ?"

“ไม่มัน…” เคนตะลึงและหยิบโทรศัพท์ของเขาออกมา

“คุณไม่ส่งข้อความหาผมและบอกว่าคุณไม่สบายและกำลังจะจากไป? นั่นคือเหตุผลที่ผมพาพวกเราทั้งหมดมาที่นี่ทันที” ทิมหยิบโทรศัพท์ มีข้อความและผู้ส่งก็คือตัวเขาเอง

เขาขมวดคิ้วลึกและเดินกลับไปที่ห้องเพื่อดูดีๆ ในที่สุดเขาก็พบโทรศัพท์ของเขาบนเตียง เขาเดินผ่านข้อความของเขา น่าแปลกที่มีข้อความส่งมาจากโทรศัพท์ของเขาเมื่อสิบกว่านาทีก่อน

เขาเป็นคนส่งและผู้รับคือเคน อะไรนะ ... ห่า? เคนรู้สึกกังวลเมื่อเห็นทิมยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้างงงวย

“ผู้กำกับคูมบส์ คุณโอเคจริงเหรอ? อย่าบอกนะว่าคุณลืมว่าส่งข้อความนั้นมาให้ผมเมื่อสิบนาทีก่อน?” ทิมหันมามองเขา กลุ่มคนที่อยู่เบื้องหลังเคนก็แสดงท่าทางประหลาดใจเช่นกัน

ใบหน้าของทิมมืดลง เขาคิดและพูดว่า

“ผมขอโทษมันต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิด ผมอาจจะทิ้งโทรศัพท์ไว้บนเตียงแล้วกดปุ่มโดยไม่ได้ตั้งใจจึงเป็นข้อความ ผมขอโทษที่ทำให้ทุกคนต้องรีบมาที่นี่” เคนพบว่าคำอธิบายของเขาแปลก อย่างไรก็ตามเนื่องจากทิมกล่าวในส่วนของเขา เขาจึงไม่ต้องการแสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม

เขาเพียงพูดด้วยท่าทีห่วงใย

“ดีใจที่ได้ยินเช่นนั้น ในกรณีที่เกิดเหตุไม่คาดฝันคุณต้องแจ้งให้เราทราบ คุณคือกระดูกสันหลังของทีมและหากเกิดอะไรขึ้นกับคุณทีมจะแตกสลาย” ทิมพยักหน้า หนึ่งในสมาชิกที่อยู่เบื้องหลังเคนพยายามสแกนทุกซอกทุกมุมของห้อง ทิมจับได้ว่าเขาทำอย่างนั้นและถามว่า

“คุณกำลังมองหาอะไรอยู่?” ชายคนนั้นได้ยินทิมและตอบอย่างเร่งรีบว่า