บทที่ 192 หยุดการถ่ายทำ

“เจ้า - เจ้า ... ” เธอจ้องมองไปที่เนลล์ที่มีดวงตาเย็นชาลึกราวกับเหวเก็บงำพลังอันน่ากลัวที่สามารถดูดเธอ

"คัท!" ได้ยินเสียงผู้ชาย ทิมลุกขึ้นยืนจากหลังเลนส์และขมวดคิ้วมองเซลีน เขาถามว่า

"เกิดอะไรขึ้นกับคุณ? คุณเอาแต่พูดติดอ่างกับ 'เจ้า’ จำบทง่าย ๆ ไม่ได้เหรอ?” เซลีนตะคอกออกจากภวังค์

เธอจ้องมองไปที่เนลล์ด้วยความตกใจ ขณะที่หลังเหยียดตรงและปัดแขนเสื้ออย่างใจเย็นพร้อมกับมองหน้าเธออย่างเฉยเมย หน้าอกของเซลีนแน่นขึ้น เธอขบฟันเธอซ่อนแววโกรธเกรี้ยวไว้ในดวงตาของเธอและตอบอย่างเคร่งขรึม

“ฉันขอโทษผู้กำกับคูมบส์ ฉันรู้สึกว่าอยู่ภายใต้อากาศ มันอยู่ที่ปลายลิ้นของฉัน มาลองกันอีกครั้งเถอะ!" รอยย่นระหว่างดวงตาของทิมสะท้อนให้เห็นถึงความรำคาญของเขา อย่างไรก็ตามเขามีกล้องที่กลิ้งไปมาอีกครั้งโดยไม่มีคำพูดใด ๆ

เนลล์และผู้ติดตามถอยกลับไปที่ตำแหน่งและเริ่มกระบวนการใหม่ทั้งหมด ด้านนอกสื่อที่มาสัมภาษณ์ในที่เกิดเหตุได้ตั้งกล้องและจับภาพทุกมุมของการถ่ายทำ ผู้คนบ่นพึมพำในการอภิปราย

“ฉันได้ยินมาว่านักแสดงนำหญิงเล่นโดยมือใหม่ ฉันคิดว่าเธอน่าจะเป็นมือใหม่ แต่ผู้ชายผู้หญิงมีทักษะ”

“ใช่เธอค่อนข้างเก่งและเชี่ยวชาญไม่ว่าจะอยู่ในเส้นหรือสายตา ฉันคิดว่าเธอเป็นนักแสดงที่มีประสบการณ์!”

“ในการเปรียบเทียบดาราภาพยนตร์ที่ได้รับรางวัลร้อยดอกไม้นั้นน่าผิดหวังที่ต้องพูดน้อยที่สุด!”

“อย่าเพิ่งสรุป นี่เป็นเพียงครั้งแรกเท่านั้น มันไม่เหมือนกับว่านักแสดงทุกคนสามารถดำเนินต่อไปได้ เธออาจทำได้ดีกว่านี้ในรอบต่อไป”

“ใช่เธออธิบายว่าเธอรู้สึกไม่สบายไม่ใช่เหรอ? ดูเธอดูค่อนข้างซีด บางทีเธออาจบังคับตัวเองให้ไปแม้ว่าเธอจะป่วย! อย่ารุนแรงกับเธอมากเกินไป”

เสียงพึมพำของผู้สังเกตการณ์ดังเข้าหูของสื่อ พวกเขาสบตากันโดยไม่แลกเปลี่ยนสักคำ แต่ได้นำคำพูดเหล่านี้มาใช้ในใจ

ในอีกด้านหนึ่งเนลล์กลับเข้าไปใหม่และเข้าใกล้เซลีนเธอโน้มตัวไปจับคางของเซลีน กล้ามเนื้อใบหน้าของเธอตึงเครียดดวงตาที่คมของเธอจ้องมองอย่างเย็นชาและริมฝีปากของเธอโค้งงอเป็นการเยาะเย้ยที่คลุมเครือ

เมื่อเธออยู่ในห้องควบคุมการขมวดคิ้วหรือการจ้องมองเพียงครั้งเดียวก็สามารถทำให้ภาพลวงตาเย็นเยือกกัดได้

“เจ้ามีค่าน้อยกว่าสุนัข เจ้าคิดว่าข้าจะสนใจสุนัขที่น่าสงสารไหม? หืม?” เซลีนกำหมัดแน่นอย่างลับ ๆ ความเจ็บปวดแล่นผ่านปลายนิ้วของเธอขณะที่เธอถูกบังคับให้เงยหน้าขึ้นและเผชิญหน้ากับดวงตาที่เย็นชาเหล่านั้น มันเป็นความรู้สึกที่ฉับพลันราวกับว่าเธอตกลงไปในรูหนอนขณะที่ความหนาวเย็นที่ปกคลุมส่งความหนาวสั่นที่สั่นสะท้านตรงเข้าสู่กระดูกของเธอ

เธอสะดุดกับคำพูดของเธอ

“เจ้า - เจ้าบอกว่า เจ้าไม่สนใจแต่เจ้าก็อยู่ที่นี่”

"คัท!" เสียงของทิมดังขึ้นอีกครั้ง เขาพยายามใจเย็นและระงับอาการระคายเคืองภายในก่อนที่จะหันไปหาเซลีน

“อารมณ์ของคุณไม่ค่อยมี จำไว้ว่าคุณอาจเป็นจักรพรรดินีที่ถูกขับไล่ แต่คุณยังคงมีศักดิ์ศรีของคุณเมื่อต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่ทำลายคุณ!

“คุณทำตัวเหมือนเป็นพรมเช็ดเท้าแบบสาวใช้ในวังในการแสดงครั้งก่อน ทำตัวให้มีศักดิ์ศรีเข้าใจไหม”

หน้าของเซลีนเปลี่ยนเป็นบูดบึ้ง อย่างไรก็ตามเธอพยักหน้าตอบรับ

“อีกครั้ง!”

“เจ้ามีค่าน้อยกว่าสุนัข เจ้าคิดว่าข้าจะสนใจสุนัขที่น่าสงสารไหม? หืม?”