บทที่ 219 มันคือข้อตกลง

เจเน็ตกำลังจะเสียสติเมื่อได้ยินปฏิกิริยาที่ไม่สนใจของเนลล์

“เนลลี่! ฉันไม่อยากจู้จี้ แต่แกไม่ใช่มือสมัครเล่นในวงการนี้ เราทั้งคู่รู้ดีว่าการแสดงความคิดเห็นของประชาชนมันน่ากลัวแค่ไหน แกไม่สามารถทำสิ่งเหล่านี้ให้มันเบาลงได้ หากแกตัดสินใจที่จะเป็นนักแสดงหญิงแล้ว

สิ่งเหล่านี้อาจควบคุมไม่ได้ด้วยจากการพลั้งปาก เมื่อเป็นเช่นนั้นแม้แต่คุณลีย์ของแกก็อาจไม่สามารถแก้ไขสถานการณ์นี้ได้

แค่เงินก็ไม่สามารถหยุดปากสกปรกเหล่านั้นจากการพูดพล่ามได้! แล้วอนาคตของแกจะเป็นอย่างไร? เราปล่อยให้ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ นั้นทำลายแกไม่ได้หรอก เราจะทำได้เหรอ?”

เนลล์ยิ้มขณะที่คำพูดเหล่านั้นทำให้หัวใจของเธออบอุ่น

“ขอบคุณนะแจน ฉันรู้ว่าแกห่วงใยฉันมาก แต่อย่าทำอะไรก่อนที่แกจะพร้อม”

"แกไม่รู้อะไรเลย! แฟน ๆ ของ เซลีนกำลังสนุกกับการฉลองของพวกเขา แต่ก็ยังไม่มีข่าวจากฝั่งแก จะไม่ให้ฉันกระวนกระวายได้อย่างไร?”

หลังจากพิจารณาสักครู่ เนลล์กล่าวว่า

“จริง ๆ แล้วฉันไม่จำเป็นต้องเป็นนักแสดง ฉันชอบความปลอดภัยมากกว่าชีวิตที่ไม่แน่นอนของดารา แกก็รู้"

"แก!" เจเน็ตเสียใจเกินกว่าจะพูดอะไร

“ทำไมต้องเข้าร่วมการแสดงถ้าแกไม่ชอบเป็นนักแสดง” เนลล์ยิ้ม

“ฉันทำไปเพราะคนอื่นอยากให้ทำแบบนั้น! แกไม่เคยได้ยินเหรอ? เดินไปข้างหน้าเพื่อทำลายเส้นทางของผู้อื่น”

“ …” เจเน็ตพูดไม่ออก

ทันใดนั้นเธอก็รู้ว่าเพื่อนของเธอคนนี้ไม่ใช่คนเดียวกับที่เธอเคยรู้จัก

เพื่อนของเธอกลายเป็นคนร้ายกาจขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

เธอชอบมัน!

เจเน็ตรู้สึกโล่งใจเล็กน้อยหลังจากได้ยินเช่นนั้น

อย่างไรก็ตามเธออดไม่ได้ที่จะถามด้วยความกังวล

“แล้วแกวางแผนจะทำอะไร? แกต้องการความช่วยเหลือจากฉันหรือเปล่า? คนพวกนั้นอาจไม่เชื่อคำอธิบายของแก แกจะมีปัญหาอย่างหนักหากเจสันเข้าข้างเซลีนด้วย

ฉันมีประสบการณ์ในอุตสาหกรรมนี้มากและโดยปกติฉันไม่สนใจเรื่องแบบนี้ดังนั้นคำพูดของฉันอาจน่าเชื่อถือมากขึ้น มันสามารถช่วยได้”

คำพูดเหล่านั้นทำให้หัวใจของเนลล์อบอุ่นมากยิ่งขึ้น

ริมฝีปากของเธอโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม

“ไม่ต้องกังวล ฉันดูแลตัวเองได้”

"จริง ๆ อะ?"

“ใช่จริง ๆ ”

ความมุ่งมั่นเในน้ำเสียงของเธอ ในที่สุดเจเน็ตก็รู้สึกมั่นใจเมื่อเธอรู้ว่าเพื่อนของเธอจะไม่โกหก

หลังจากการสนทนาจบลง เนลล์ได้รับโทรศัพท์จากโทมัส

เธอยิ้มอย่างประชดประชัน

“สวัสดีค่ะ ลุงมอร์ตัน”

“เนลลี่? ขออภัยที่รบกวนหนูในตอนนี้ หนูกำลังจะไปนอนหรือเปล่า?”

เธอเดินไปที่หน้าต่างและจ้องมองไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ห่างไกลด้วยสีหน้าไม่แยแส

"ยังค่ะ มีอะไรหรือเปล่า?"

มีความลังเลและลำบากใจในน้ำเสียงของเขา

“ฉันแน่ใจว่าหนูเห็นข่าวลือที่แพร่กระจายไปทั่วโลกออนไลน์แล้ว”

"ค่ะ"

“มอร์ตันเสียใจมากกับเรื่องนั้น ฉันไม่ได้คาดหวังว่า เซลีนจะพูดสิ่งเหล่านั้นกับสื่อ เจสันต้องถูกตำหนิในสิ่งที่ผิดพลาดระหว่างคุณสองคน ฉันอยากจะขอโทษหนูในนามของเขาแทน”

เนลล์หัวเราะเบา ๆ