บทที่ 226 การโต้เถียง

"พอแล้ว คุณคิดว่าผมไม่รู้ว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่? คุณได้รับทุกอย่างไปจากเนลล์ตั้งแต่ยังเด็ก

“ตอนนี้คุณอิจฉาเพราะเธอมีชีวิตที่ดีกว่าคุณและคุณคิดว่าคุณสามารถใช้ประโยชน์จากผมได้เหรอ? เซลีนคุณเสียสติจากการถ่ายทำภาพยนตร์เหรอ? คุณคิดว่ามอร์ตันคืออะไร? ตู้เอทีเอ็มที่คุณสามารถใช้ในการแสดงของคุณได้ใช่ไหม?”

เซลีนไม่คาดคิดว่าเจสันจะพูดอะไรที่รุนแรงขนาดนี้ ดังนั้นเธอจึงนั่งอยู่ที่นั่นด้วยความไม่เชื่อในขณะที่มือที่ถือโทรศัพท์ของเธอสั่นจากความโกรธ

“เจสัน มอร์ตัน! จิตสำนึกของคุณอยู่ที่ไหน?! ทำไมคุณถึงยอมแต่งงานกับฉัน? ฉันไม่ได้มีส่วนร่วมในความสัมพันธ์นี้กับคุณตลอดหลายปีที่ผ่านมาเลยเหรอ? ถ้าไม่ใช่เพราะคุณฉันคงไม่ต้องเสียใจกับเรื่องนั้นทั้งหมดนี้หรอก!

“ตอนนี้คุณทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง? คุณบอกว่าคุณจะรักฉันคุณจะดูแลฉันอย่างดีไปตลอดชีวิต ในความเป็นจริงคุณเป็นคนที่หลอกให้ฉันกระโดดในหลุมนี้!!

“เจสัน มอร์ตัน! ฉันเชื่อว่าฉันไม่เคยทำอะไรผิดเพื่อทำให้คุณอับอาย แต่คุณล่ะ? ฉันโอเคกับอารมณ์ที่ขึ้น ๆ ลง ๆ ของคุณในบางครั้ง แต่ทั้งหมดที่ฉันขอจากคุณเป็นเพียงของขวัญและนี่คือสิ่งที่คุณตอบกลับมาเหรอ? คุณเสียใจกับการแต่งงานครั้งนี้หรือฉันควรบอกว่าคุณไม่เคยอยากแต่งงานกับฉันตั้งแต่แรก”

เซลีนตะโกนลั่นปอดของเธอผ่านโทรศัพท์และมันทำให้เจสันขมวดคิ้ว

“ผมไม่ได้พูด ผมไม่ได้อยากแต่งงานกับคุณตั้งแต่แรกแล้ว”

“เมื่อกี้นายหมายความว่ายังไง?”

"ผม…"

คำเตือนสติของพ่อดังขึ้นในหูของเขา ในท้ายที่สุดเขาควบคุมความโกรธที่เขารู้สึกได้ที่ก้นบึ้งของหัวใจ

เขากล่าวอย่างกังวลว่า “ผมแค่พยายามบอกว่าการทำให้สาธารณชนเชื่อว่าเรากำลังมีความรักเป็นสิ่งสำคัญ ไม่จำเป็นต้องเปรียบเทียบตัวเองกับผู้อื่น

“ความสัมพันธ์ที่ดีไม่ควรถูกผูกมัดด้วยสิ่งเหล่านั้นทั้งหมดมันเกี่ยวกับความเข้าใจระหว่างคุณกับผม คุณคิดอย่างงั้นไหม?"

เซลีนกำหมัดแน่นขณะที่ร่างกายของเธอแข็งทื่อ

ครู่ต่อมาเธอพูดด้วยท่าทางเย็นชา “ถ้าฉันยืนกรานล่ะ?”

เจสันยังตอบสนองต่อคำตอบของเธออย่างเย็นชา

“เซลีนคุณเข้าใจอะไรให้มากขึ้นกว่านี้ได้ไหม?”

“ทำไมฉันต้องทำล่ะ? เซลีน เจนนิ่งส์ ต้องอยู่ภายใต้ร่มเงาของ เนลล์ เจนนิ่งส์ หรือไง? ฉันต้องลดตัวลงต่อหน้าเธอตลอดไปเหรอ? ฉันไม่ต้องการ!

“คุณเป็นสามีของฉัน และฉันเป็นภรรยาของคุณ ฉันถูกรังแกจากคนภายนอก คุณไม่ควรยืนขึ้นและปกป้องฉันเหรอ? หรือคุณกลัวอำนาจและสถานะของกิดเดียน? ถ้าไม่ทำไมคุณถึงกลัวที่จะเหยียบหางของเนลล์ล่ะ?

“ถ้าคุณอยากเป็นคนขี้ขลาดก็พูดมาเถอะ! ไม่ต้องกังวลถ้าฉันพึ่งพาคุณไม่ได้ฉันก็จะไม่บังคับให้คุณช่วยฉันเหมือนกัน มีผู้ชายมากมายในโลกนี้ที่ฉันสามารถพึ่งพาได้!”

“เซลีน!”

เสียงตะโกนดังมาจากอีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์

เซลีนค่อย ๆ ตอบสนองต่อเสียงตะโกนและตระหนักว่าเธอพูดอะไรผิดไป

เธอตกใจมากจึงรีบอธิบาย

“พี่เจ…”

“ฮึ่ม!” เจสันฮึดฮัดอย่างเย็นชา

"อะไร? ในที่สุดคุณก็เปิดเผยความตั้งใจที่แท้จริงของคุณ? โอเคถ้าคุณคิดว่าผมไม่ได้ดีไปกว่าผู้ชายคนอื่นคุณก็ปล่อยผมไป ผมไม่รังเกียจเลย”

“ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น…”

“ผมไม่สนว่าคุณหมายถึงอะไร! จำไว้ว่าชื่อของ คุณนายมอร์ตัน เป็นเพียงข้อตกลงระหว่างเรา มอร์ตัน และเจนนิ่งส์ หลังจากข้อตกลงสิ้นสุดลงเราจะแยกทางกัน อย่ามาหาผมพร้อมกับปัญหาของคุณอีก ลาก่อน!”

ปัง! หลังจากเสียงดังปัง การโทรก็สิ้นสุดลง

เซลีนตัวสั่น

'ข้อตกลง? แยกทางกัน? ฮะ?'