บทที่ 256 การหลอกลวง

กิดเดียนเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นจากหางตาของเขา และหลังจากตัดการเชื่อมต่อการประชุมทางโทรศัพท์เขาก็ถามว่า “คุณกำลังทำอะไร?”

เนลล์มองไปที่เขา “อ๋อ ไม่มีอะไรฉันแค่ดูแผนที่”

เธอเม้มริมฝีปาก และครุ่นคิดอยู่สองสามวินาที แต่ในที่สุดก็บอกเขาเกี่ยวกับการหายตัวไปของเซลีน

กิดเดียนรู้สึกแปลก ๆ เช่นกันหลังจากได้ยินเรื่องนี้

เขาไม่ได้กังวลว่าเซลีนยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ แต่เมื่อเหตุการณ์นี้มันอาจจะลากเนลล์เข้าไปเกี่ยวข้องด้วย

ท้ายที่สุดเนลล์ต้องแกล้งทำเป็นว่ามีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นกับเธอและในที่สุดก็เผยตัว ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับเซลีน เนลล์จะถูกตำหนิได้

เขาลุกขึ้นและเดินไปหาเธอเพื่อดูแผนที่

“คุณกำลังพยายามหาว่า เธอหายไปไหน?”

"ใช่" เนลล์พยักหน้าขณะที่เธอพลิกดูหนังสือเล่มเล็ก ๆ และชี้ไปที่มันกล่าวว่า“จินเฉิงตั้งอยู่ริมทะเล และที่พักที่เงียบสงบอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ เซลีนไม่กล้าขึ้นเครื่องบิน และจะเดินทางโดยเรือเท่านั้น ฉันอยากเห็นว่าเรือโดยสารเหล่านี้จะจอดที่ไหน และเธออาจจะลงที่ไหนสักที่"

กิดเดียนหยิบหนังสือเล่มเล็กออก

“ไม่เห็นต้องทำให้ยุ่งยากขนาดนี้!”

เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อโทรออก และถามอะไรบางอย่าง

หลังจากที่เขาฟังคำแนะนำ ดวงตาของเนลล์ก็ร่าเริงขึ้นทันที

หลังจากโทรออกกิดเดียนก็ยิ้มและพูดว่า “เธอหนีไป ตามปกติแล้วเธอจะไม่สามารถซื้อตั๋วเพื่อหลบหนีได้ ถ้าเธอต้องการนั่งเรือต้องนั่งมาจากท่าตลาดมืด ตราบใดที่ผมมีคนตรวจสอบว่าใครขึ้นเรือในตลาดมืดเราก็จะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่น"

ดวงตาของเนลล์ดีใจขึ้นทันที

“ถูกต้อง ทำไมฉันไม่คิดอย่างนั้นล่ะ? สามีคุณยอดเยี่ยมมาก!”

คำชมง่าย ๆ ทำให้ชายดีใจ

“สามีของคุณมีอะไรที่ยอดเยี่ยมมากกว่านี้คุณอยากลองไหมล่ะ?”

เนลล์ตกตะลึงและใบหน้าของเธอแดงขึ้นทันที

เมื่อไม่นานมานี้เนื่องจากการปรากฏตัวของลิซซี่ เธอจะชอบวิ่งไปหาเนลล์เป็นครั้งคราวในตอนกลางคืน ดังนั้นกิดเดียนจึงไม่กล้าทำอะไรกับเธอ เพราะกลัวว่าเด็กคนนั้นจะวิ่งเข้าไปหาพวกเขา

ยิ่งไปกว่านั้นเด็กคนนี้ยังซุกซน แม้ว่าประตูจะล็อคเธอก็จะใช้กุญแจหลักที่โรงแรมเพื่อไขประตู

กิดเดียนไม่ได้เปลี่ยนความปรารถนา ดังนั้นตั้งแต่ไปถึงเกาะเขาก็ไม่ได้ใกล้ชิดกับเนลล์มาเป็นสัปดาห์แล้ว

บังเอิญวันนี้ท่านผู้หญิงพาลิซซี่ออกไปเล่น และทั้งสองคนอยู่บ้าน…

ใบหน้าของเนลล์แดงราวกับมะเขือเทศ และเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะวางมือไว้ที่ไหนดี

“อืม อีกสักพักลิซซี่และคนอื่น ๆ จะกลับมา…”

“พวกเขากลับมาไม่เร็วขนาดนั้นหรอก”

เนลล์รู้สึกถึงการแตะเข้าที่สะโพกบางของเธอและถูกอุ้มขึ้นไปนั่งบนโต๊ะ

เธอตกตะลึงและไม่สามารถตอบสนองอะไรได้

จนกระทั่งเขาดันคอมพิวเตอร์และหนังสือออกไปและเอนตัวมา

“เอ่อ ... กิดเดียน ลีย์ คุณมันเจ้าเล่ห์!”

กิดเดียนจูบที่คิ้วของเธอ และอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ

เนลล์มองเขาอย่างโกรธ ๆ

อย่างไรก็ตามเขายังคงหัวเราะและจับมือของเธอไว้ข้างริมฝีปากของเขาและจูบมัน

เนลล์พูดไม่ออก

ผู้ชายคนนี้…

เธอจะกัดเขาให้ตาย!