ตอนที่ 267
บทที่ 267 มันเหมือนไม่ใช่เขา
October 22, 2026
เนลล์รู้สึกสับสน
เกิดอะไรขึ้น?
กิดเดียนสังเกตเห็นความสับสนของเธอและลูบศีรษะของเธอด้วยความเอ็นดู เขาอธิบาย “นี่คือโจเซฟ การ์เร็ตต์ ลูกชายของตระกูลการ์เร็ตต์ที่เมืองหลวง เช่นเดียวกับผม คุณควรเรียกเขาว่าคุณลุงรอง”
ดวงตาของเนลล์เบิกกว้างด้วยความรู้สึกสับสน
ตระกูลการ์เร็ตต์ที่เมืองหลวงอย่างนั้นหรือ?
ครอบครัวเดียวกับ สเตฟานี่ การ์เร็ตต์ หรือเปล่า?
เธอหันไปมองโจเซฟที่ยิ้มตอบกลับมาด้วยความเป็นมิตร เห็นได้ชัดว่าสิ่งที่กิดเดียนพูดเป็นความจริง
ทันใดนั้น เนลล์รู้สึกอึดอัด บางครั้งความจริงก็ยิ่งกว่านิยาย
ไม่แปลกใจที่ท่านผู้หญิงโจนส์ และตระกูลมอร์ตันจะให้ความเคารพต่อเขาขณะอยู่ที่หอประชุมเซียนสุ่ย
โจเซฟยิ้ม “เธอจะพาหล่อนกลับไปที่บ้านเมื่อไหร่? ฉันจะได้ไปร่วมสังสรรค์”
กิดเดียนยิ้มออกมาด้วยความนอบน้อม “คุณปู่และคุณย่าเคยพบเธอมาก่อนแล้วครับ พวกเราจะกลับไปทันทีที่ผมจัดการเรื่องต่าง ๆ ในความรับผิดชอบเสร็จแล้ว”
“ดี ดี!” โจเซฟพยักหน้าด้วยความเห็นด้วยและรู้สึกโล่งอก “ดูเหมือนท่านผู้หญิงจะมีปีที่เบิกบานใจนะ”
ทันทีที่เขาพูดจบ เขาชำเลืองมองไปที่เนลล์อีกครั้งและรู้สึกพอใจมากขึ้น
“คุณผู้หญิง ตระกูลลีย์ และตระกูลการ์เร็ตต์ต่างเป็นเพื่อนกัน ตั้งแต่กิดเดียนเรียกฉันว่าคุณลุงรอง ฉันก็ควรจะดูแลเขา ถ้าเขาแกล้งเธอ แค่มาบอกฉัน ฉันสอนบทเรียนให้กับเขาเอง!”
เนลล์หัวเราะด้วยความเขินอายและพยักหน้า “ตกลงค่ะ ขอบคุณนะคะคุณลุงรอง”
“เฮ้อ!”
วิธีที่เธอพูดทำให้เขารู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก หลังจากนั้นเขาก็ยื่นการ์ดสีดำที่ประทับด้วยตัวอักษรสีทองให้กับเธอ
“ฉันเป็นแค่ผู้ชายธรรมดา และไม่ได้เตรียมของขวัญเอาไว้ ใช้การ์ดใบนี้นะ บางทีเธออาจจะได้ใช้การ์ดใบนี้ในภายหลัง”
เนลล์ตกใจ
เธอนึกไม่ออกเลยว่ามันเป็นการ์ดอะไร แต่เธอรู้ว่ามันแพงและไม่ใช่ทุกคนที่จะถือมันได้
เช่นนั้นเธอจึงโบกมือ “ไม่เป็นไรค่ะคุณลุงรอง ความตั้งใจของคุณ...”
“รับไป!”
กิดเดียนรับการ์ดเอาไว้และยัดลงในอุ้งมือของเนลล์ทันที
“เนลลี่ คุณโชคดีแล้ว วันนี้คุณลุงรองอารมณ์ดี และรู้สึกใจกว้าง ในอดีตพวกเรารู้จักท่านในนามของคุณลุงจอมงก ดังนั้นคุณรับของขวัญของเขาเอาไว้ดีกว่า”
เนลล์ไม่รู้จะพูดอะไรดี
โจเซฟหัวเราะและตำหนิกิดเดียน “เจ้าเด็กหยาบคาย! ไม่ใช่ว่าสมัยเด็ก ๆ เธอได้รับของเล่นจากฉันมากมายหรอกหรือ? และในตอนนี้ เมื่อเธอโตขึ้น เธอกลับพูดจากับฉันไม่ดีแบบนี้เหรอ? ดูเหมือนฉันจะตามใจเธอจนเกินไป!”
กิดเดียนยิ้มและไม่โต้เถียงใด ๆ
เห็นได้ชัดว่าชายทั้งสองคนนี้มีความผูกพันต่อกัน
เนลล์รู้สึกดีเล็กน้อยและเก็บการ์ด
“ขอบคุณนะคะคุณลุงรอง”
กิดเดียนถามขึ้น “แล้วทำไมคุณลุงรองถึงมาอยู่ที่จินเฉิงนี่ได้ครับ?”
การแสดงออกของโจเซฟดูหม่นหมองเมื่อเขาได้ยินคำถาม
“อย่าพูดถึงมันเลย คราวก่อนพวกเขาไม่ได้บอกเหรอว่าพวกเขามาตามหาเด็กที่นี่? ฉันมาที่นี่เป็นการส่วนตัวเพื่อมาดู แต่...เฮ้อ! ฉันไม่อยากจะเชื่อว่าจะมีคนเข้ามาทำให้ตระกูลการ์เร็ตต์วุ่นวายในวันนี้!”
กิดเดียนขมวดคิ้วเข้าหากันเมื่อเขาได้ยินความเกรียวกราดในคำพูดของเขา
“คุณหมายความว่าอย่างไร?”
โจเซฟนิ่งไปชั่วขณะราวกับนึกบางสิ่งขึ้นมาได้ จากนั้นเขาก็โบกมือด้วยความหงุดหงิด
“ลืมมันไปเถอะ มันไม่สำคัญ เป็นช่วงสั้น ๆ ที่เบาะแสนำเราไปสู่ทางตัน ครอบครัวนั้นปฏิบัติต่อตระกูลการ์เร็ตต์ราวกับคนโง่ และใช้สร้อยคอเพื่อหลอกฉัน บอกว่านั่นคือสมบัติของแอนนี่ ฮึ! ตลกดีใช่ไหม? แอนนี่ไม่เคยเป็นเจ้าของสิ่งของแบบนั้น!”
เนลล์เลิกคิ้ว