บทที่ 271 เด็กจากตระกูลลีย์

หญิงชรามองผ่านไปและแสดงความไม่พอใจออกมาอย่างเปิดเผย

“ทำไมพวกเธอถึงจับตาดูฉันเหมือนฉันเป็นนักโทษ? ฉันแค่ออกมาถ่ายภาพ”

ชายวัยกลางคนไม่สามารถช่วยอะไรได้แต่ขมวดคิ้วกับคำพูดนั้น “ถ้าแม่ต้องการเห็น เชส เรมิงตัน ผมแค่ส่งคนมาพาเขาไปที่โรงแรมก็ได้ ทำไมแม่ต้องออกมาข้างนอกเพื่อดูเขา? แม่แอบถ่ายรูปของเขาเอาไว้ด้วยเหรอ? แม่คิดว่ามันเป็นเรื่องน่าอับอายมากแค่ไหนที่ท่านผู้หญิงจากตระกูลกริฟฟิน ผู้สูงส่งทำเรื่องแบบนั้น?”

หญิงชราโกรธนิดหน่อย

“ฉันทำอะไร? ไม่ใช่ว่าฉันทำผิดหฏหมายหรือทำผิดกฎระเบียบ ดังนั้นทำไมจะต้องอาย? นอกจากนี้ จะถือว่าวิ่งไล่ตามไอดอลอยู่หรือถ้าคุณเรียกเขามา? ฉันจะยังถือว่าเป็นแฟนคลับอยู่หรืเปล่า?”

เธอหัวเราะอย่างเย็นชา “ลืมไปซะ! ฉันไม่ใส่ใจที่จะเถียงกับแก เพราะแกก็ไม่เข้าใจอยู่ดี แกก็เหมือนพ่อผู้โง่เขลาของแกทุกอย่างนั่นแหละ ไม่รู้จักวิธีตามเทรนด์กับคนอื่นเขาเลย”

ชายวัยกลางคนมีท่าทางหม่นลงเล็กน้อย “ถ้าคุณพ่อพบว่าแม่วิ่งออกไปเพื่อดู เชส เรมิงตัน ก็รอดูว่าเขาจะทำอย่างไร”

ท่าทางของหญิงชราเปลี่ยนไป

“แล้วอย่างไรถ้าเขาเจอ? เด็กสารเลว ฉันคลอดแกออกมาและเลี้ยงดูแก! แกดูเหมือนจะช่วยคนอื่นแทนที่จะช่วยแม่ของแกเอง”

เธอตีเขาด้วยความโกรธ

ชายวัยกลางคนไม่สามารถทำอะไรได้ แต่เขายิ้มและพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ครับ ครับ ครับ เป็บความผิดของผม ผมไม่ควรปล่อยให้แม่เอาแต่ใจ การได้รับสิ่งที่ดีที่สุดจากผมและพาแม่มาที่นี่ นี่เป็นครั้งแรกที่กลับมาประเทศจีนหลังจากผ่านไปหลายปี และเราไม่คุ้นเคยกับสภาพแวดล้อม ดังนั้นผมจึงเป็นกังวลว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับแม่ ถ้าผมไม่กังวลเรื่องความปลอดภัยของแม่ ผมก็คงไม่ตื่นตระหนกแบบนี้”

“ฮึ่ม!”

หญิงชราไม่สนใจเขา ก่อนที่เธอจะหันกลับและเดินลงไปตามทางเดินวีไอพีขณะที่มีกลุ่มบอดี้การ์ดติดตามไปด้วย

เนลล์ไม่เข้าใจว่ามีอะไรเพิ่งเกิดขึ้น

หลังจากที่กลับถึงบ้านและอาบน้ำ เธอโทรหาเจเน็ต และหลังจากที่รู้ว่าเธอสบายดี เธอจึงวางสายโทรศัพท์ด้วยความพึงพอใจ

ในขณะนี้ ภายในโรงแรมส่วนตัวที่เก่าแก่

ทันทีที่ท่านผู้หญิงกริฟฟินเข้ามา เธอเห็นชายชรานั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นด้วยใบหน้าที่หม่นหมอง

ฝีเท้าของเธอชะงักลงเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะยิ้มและเดินเข้าไป “ทำไมคุณถึงยังนั่งอยู่ตรงนี้ ทั้งที่ดึกแล้ว? คุณทานอาหารเย็นหรือยัง?”

ชายชราไม่สนใจเธอ ขณะที่เขานั่งอยู่ตรงนั้นด้วยท่าทางบึ้งตึง

หญิงชราหัวใจเต้นรัวและคิดในใจตัวเอง ‘เขารู้แล้วหรือยัง?’

เธอรีบดึงโทรศัพท์ของเธอออกมาเพื่อส่งข้อความถึงลูกชายของเธอ

สองนาทีต่อมา เธอก็ได้รับการตอบกลับ ชายชรารู้เรื่องในห้องและโกรธจัด เขาแน่นหน้าอกและไม่รับประทานอาหารเย็น!

เช่นนั้นหญิงชราจึงเก็บโทรศัพท์ของเธอไป ด้วยความเรียบนิ่งที่แสดงออกผ่านสีหน้า เธอไม่ได้พูดอะไร

ในความเงียบ เธอไปที่ห้องครัวและให้แม้บ้านเตรียมอาหารก่อนที่จะนำมาให้เขาด้วยตัวของเธอเอง

“คุณข้ามมื้อเย็นไปได้อย่างไร? รีบมาทาน!”

ชายที่อยู่บนโซฟาคำรามออกมาทางจมูกด้วยความเย็นชาขณะที่เขาหันหน้าหนีไม่ยอมรับประทานอาหาร

หญิงชราระงับความโกรธภายในใจของเธอ และเริ่มคะยั้นคะยอ “คนดี คุณจะปวดท้องอีกนะถ้าคุณไม่ทานอาหารเย็น อย่าดื้อไปเลย รีบทานเร็วเข้า”

“หื้ม? ผมดื้อเหมือนกับคุณหรือเปล่า? คุณวิ่งออกไปเพื่อดูผู้ชายส่งเดชในช่วงกลางดึก และคุณยังกล้าให้ชาร์ลสพาคุณไปที่นั่น ตอนนี้คุณไม่สนใจผมมากขึ้นและมากขึ้น”

ท่าทีของหญิงชราเปลี่ยนไป

‘ใจเย็น ๆ และอดทน’

“ค่ะ ค่ะ ค่ะ เป็นความผิดของฉันเอง ฉันไม่ควรจะออกไปดูเขา ทำไมคุณไม่ทานอาหารก่อนล่ะคะ?”

“ผมไม่กิน!”

“แค่กัดเท่านั้น”

“ไม่!”

ท่านผู้หญิงกริฟฟินพูดไม่ออก

ดังนั้นเธอจึงวางยาลงบนโต๊ะอาหาร และลุกขึ้น หันหลังกลับและขึ้นไปข้างบน

ชายชราบนโซฟาตะลึง เขาถามออกมาอย่างรวดเร็ว “คุณจะไปไหน?”

หญิงชราตะคอกใส่เขา “ไปนอน! คุณคิดว่าฉันจะไม่เหนื่อยหลังจากที่อยู่ข้างนอกมาทั้งวันอย่างนั้นหรือ?”

“แต่ผมยังไม่ได้กิน!”

“งั้นก็กินสิ!”