บทที่ 275 ปิดปากของเธอ

“คุณ! สเตฟานี่ การ์เร็ตต์ คุณมันใจร้าย! คุณคิดว่าคุณเพียบพร้อมเพียงเพราะคุณคือ ลูกสาวของตระกูลการ์เร็ตต์เหรอ? คุณก็แค่แอบอ้าง...”

“เพี๊ยะ!”

เสียงตบดังขึ้นกระทบใบหน้าของจัสตินเพียงชั่วพริบตาเดียว ใบหน้าของสเตฟานี่แดงก่ำด้วยความโกรธเคือง ขณะที่เธอคำรามออกมา “ถ้านายกล้าพูดเรื่องไร้สาระแบบนั้นออกมาอีก เชื่อไหม ฉันจะฆ่านาย! ถ้าพูดจาเหลวไหลแบบนี้!”

ใบหน้าของจัสตันหันไปด้านข้างจากแรงกระแทก ทว่าความเกลียดชังปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา

เนลล์ส่ายหัวของเธอ

‘หึ นี่มันเหมือนคำพูดซ้ำซากที่น่าเบื่อของศัตรูที่กำลังถือกำเนิดขึ้น!”

เธอรู้สึกว่ามีความเป็นไปได้มากที่สุดที่ละครเรื่องนี้จะจบลงอย่างไร ท้ายที่สุดแล้วจัสตินก็จะไม่เหลืออะไรและวิ่งเข้าหาสเตฟานี่โดยไม่มีแม้แต่เงิน มันไม่มีทางที่เขาจะชนะ

ซ้ำร้ายเขารู้ว่าสเตฟานี่เป็นลูกสาวบุญธรรมของพวกการ์เร็ตต์ นี่ต้องเป็นจุดที่เจ็บปวดสำหรับเธอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อตระกูลการ์เร็ตต์ทำเหมือนไม่มีความลับในการพยายามตามหาลูกสาวแท้ ๆ ของพวกเขา

อย่างไรก็ตามเขาใช้สงครามประสาท!

เขาไม่ได้ถามเพื่อโจมตีใช่ไหม?

ตอนนี้เธอได้เผชิญหน้ากับเขาแล้วและเพียงแค่ตบเขาแทนที่จะไล่เขาออกไปด้วยการใช้ไม้กวาดไล่ฟาด

เนลล์ส่ายหัวของเธอและเมื่อเขาหมดความน่าสนใจในฉากนี้ เธอจึงหันกลับไป

โดยไม่คาดคิด ในขณะนั้นมันมีเสียงดังว่า ‘เหมียว’ ขึ้นมากะทันหัน

เงาดำ ๆ กระโจนออกมา ขวนใบหน้าของเธอและวิ่งไป

เนลล์ขู่ด้วยความเจ็บปวด เมื่อเธอสัมผัสใบหน้าของเธอ เธอพบว่ามีรอยขีดข่วนที่มีเลือดออกสามรอยบนใบหน้าของเธอซึ่งเจ็บปวดมาก

‘ฟ่อ—

‘แมวตัวนั้นมาจากที่ไหน? มันต้องตั้งใจทำแน่ ๆ!’

เสียงดังของเธอราวกับเตือนคนทั้งสองที่อยู่ไม่ไกล สเตฟานี่เดินไปอย่างรวดเร็วและผลักกิ่งไม้ออก ทำให้เห็นเนลล์ที่ซ่อนตัวอยู่ด้านหลังของพวกเขา

ใบหน้าของเธอซีดเผือดขณะที่เธอถามอย่างเคร่งขรึม “คุณมาทำอะไรที่นี่?”

เนลล์หยุดชะงัก เธอไม่ได้โง่ที่จะพูดว่ากำลังแอบฟังพวกเขาหลังจากมาที่นี่เพื่อเดินเล่น ดังนั้นเธอจึงสามารถแกล้งโง่ได้

“โอ้ ฉันกำลังตามหาแมว ใช่! ฉันกำลังไล่จับแมวอยู่แถว ๆ นี้ เมื่อมันหายไป มันขวนฉัน คุณเห็นมันไหม?”

การแสดงออกของสเตฟานี่คลุมเครือ

เธอหันหลังกลับและสบตากับจัสตินซึ่งดวงตาของเขาแสดงให้เห็นถึงความน่ากลัว

“ตามหาแมวอย่างนั้นเหรอ? เหอะ! ท่านผู้หญิงกลัวแมว ใครจะกล้าเลี้ยงแมวที่นี่?”

ดวงตาของสเตฟานี่เย็นชา และเฉียบคมขณะที่พวกเขาจ้องมองมาที่เธอราวกับตั้งใจจะฆ่า

มันช่างแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับท่าทางของเธอในห้องรับประทานอาหารที่สดใสราวกับแสงแดด

หัวใจของเนลล์สั่น

‘เธอจะปิดปากฉันเหรอ?’

‘เธอคงไม่ทำหรอก’

สุดท้ายแล้ว นี่คือคฤหาสน์ลีย์และมีผู้คนมากมายอยู่รอบ ๆ

แม้ว่านั่นจะเป็นสิ่งที่เธอคิด การได้เห็นการผู้หญิงปกติธรรมดาที่อ่อนโยน และอ่อนแอมันจะเผยให้เห็นท่าทางที่โหดเหี้ยมแบบนี้ เนลล์อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกลัวขึ้นมานิดหน่อย

เธอยิ้มออกมาอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ทว่าเท้าของเธอก้าวถอยหลังอย่างเงียบ ๆ

“ฉันไม่ได้โกหกคุณ ฉันเห็นแมวจริง ๆ แม้ว่าฉันจะโกหก แต่ฉันก็โกหกเรื่องแผลบนใบหน้าของฉันไม่ได้!”

จากนั้นเธอก็ยื่นใบหน้าไปข้างหน้า ภายใต้แสงอาทิตย์ รอยเลือดสามรอยบนผิวขาวของเธอทำให้เธอตกตะลึงเมื่อเห็น

อย่างไรก็ตาม สเตฟานี่ยังคงนิ่งเงียบ และจ้องมองมาที่เธอด้วยสายตาที่เย็นชามากขึ้นเรื่อย ๆ

เนลล์ยิ้ม “คุณการ์เร็ตต์ ทำไมคุณถึงหงุดหงุดได้ขนาดนี้? อ้อ เกือบลืมไป สุภาพบุรุษที่อยู่ข้างหลังของคุณคือใคร? เขาดูคุ้น ๆ นิดหน่อย เขาคือเพื่อนของคุณเหรอ?”

สเตฟานี่พูดด้วยความเฉยเมย “ไม่ ฉันไม่รู้จักเขา”

“อ๋อ ฉันเข้าใจแล้ว”