บทที่ 29 การไม่เชื่อฟัง

ไอแซคหันกลับมาและมองไปที่กิดเดียนด้วยสีหน้าไม่พอใจและกล่าวอย่างรวดเร็ว

“ประธานลีย์ เป็นเรื่องจริงที่ผมไม่รู้จักคุณเจนนิงส์ มาก่อน แต่ผมเคยได้ยินชื่อของเธอดังนั้นเมื่อพ่อเฒ่าคนนี้ส่งคนมาหาผมเพื่อพูดคุยเรื่องนี้ ผมถูกล่อลวงอย่างแน่นอน”

“คืนนี้ผมมาถึงเร็วและพวกเขาบอกแผนการที่เฉพาะเจาะจงหลังจากพบผม พวกเขาบอกให้ผมใส่ยาในแก้วของนางสาวเจนนิงส์แล้วพวกเขาจะบอกกับทุกคนว่าเรามีความสัมพันธ์กันจากนั้นพวกเขาจะพาเธอไปในขณะที่ใช้ประโยชน์จากความโกลาหล”

“สิ่งที่ทำไปแล้วไม่สามารถยกเลิกได้ วิธีนี้เธอต้องยอมรับแม้ว่าเธอจะไม่ต้องการก็ตาม สาเหตุที่ทำเช่นนั้นเพราะแฟนคนเก่าของคุณเจนนิงส์ คือเจสัน มอร์ตัน นั่นเอง!

“ความผิดพลาดครั้งที่สองของครอบครัวเจนนิงส์คือ ขโมยแฟนของพี่สาวของเธอเอง แต่คนแก่คนนี้ลำเอียงเกินไปเธอจึงคิดแผนชั่วร้ายนี้เพื่อปิดปากของคุณเจนนิงส์!”

“ผมเป็นแค่เบี้ยในมือของเธอตลอดเวลา ผมไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับกระบวนการวางแผน!”

“นอกจากนี้ที่กลับมาในห้องโถงสาเหตุที่ผมพยายามให้คุณเจนนิงส์ออกไปก็เพราะว่าผมไม่อยากเอาเปรียบเธอ”

“ผมยอมรับว่าก่อนที่ผมจะรู้ว่าเธอเป็นภรรยาของคุณผมชื่นชมเธอมาก อย่างไรก็ตามเพราะผมชื่นชมเธอผมต้องการเอาชนะใจเธอก่อนที่จะได้ร่างกายของเธอ ผมจะทำร้ายเธอได้อย่างไร?

“มันเกิดขึ้นกับผมว่าถ้าผมไม่ตกลงที่จะร่วมมือเจนนิงส์ก็คงคิดวิธีอื่นที่จะจัดการกับเธอ! นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมผมถึงตัดสินใจพาเธอไป”

“ถ้าผมรู้ว่าเธอเป็นภรรยาของคุณผมคงไม่กล้ายั่วโมโหเธอ! ประธานลีย์ นี่คือความจริง!” คำพูดของไอแซคเต็มไปด้วยอารมณ์และซาบซึ้งอย่างยิ่ง

หากไม่ใช่เพราะเนลล์ได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของกองขยะนี้เธอจะต้องมอบเหรียญการแสดงที่สมบทบาทให้กับเขาสำหรับผู้ที่สุดในสิบอันดับแรกในจีน!

เธอตะคอกด้วยเสียงหัวเราะเยือกเย็น กิดเดียนนิ่งไม่ไหวติงและมองไปที่ซิลเวียแทน

"แล้วคุณล่ะ? คุณต้องพูดอะไร?” ซิลเวียสงบลงเมื่อถึงจุดนี้

ท้ายที่สุดเธอเป็นคนที่มีค่าประสบการณ์ชีวิตมานานหลายทศวรรษ ในแง่ของความสงบเธอสูงกว่าไอแซคหลายระดับ

เธอมองไปที่กิดเดียนด้วยความมุ่งมั่นเย็นชาและพูดอย่างเคร่งขรึม

“สิ่งที่เขาพูดเป็นเรื่องไร้สาระทั้งหมด! ฉันไม่เคยคุยอะไรกับเขาเลยและยาในแก้วนั้นก็ถูกเขาจัดการหามา โดยที่ฉันไม่รู้ด้วย!” ริมฝีปากบางของกิดเดียนเม้มเข้าหากัน

ดวงตาด้านล่างของเขาเต็มไปด้วยแสงอันเยือกเย็น แผ่นกระดาษปลิวว่อนระหว่างปลายนิ้วของเขา เมื่อเปลวไฟลุกขึ้นกระดาษก็ลดลงเหลือเพียงขี้เถ้า

ฌอร์นและคนอื่น ๆ ต่างก็หน้าซีดเมื่อดวงตาของพวกเขาเบิกกว้าง

เป็นบริษัทเสื้อผ้าของเจนนิ่งส์มีขนาดค่อนข้างใหญ่และได้รับแรงผลักดันในการพัฒนาที่ดี ประมาณสองนาทีจู่ ๆ เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น

ฌอร์นเหลือบมองกิดเดียนก่อนจะก้าวไปด้านข้างเพื่อรับสาย

"อะไรกัน? เป็นไปได้ยังไง?!” ใบหน้าของซิลเวียซีดลงเช่นกัน เธอเดาได้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

อย่างไรก็ตามเธอยังไม่อยากจะเชื่อเลยว่า กิดเดียน ลีย์ จะสามารถทำอะไรแบบนั้นได้ในเวลาอันสั้น!

ถ้านี่คือเมืองหลวงเธอเชื่อว่า กิดเดียน ลีย์ มีอำนาจที่จะทำให้บริษัทขึ้นไปในควันได้เพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัส อย่างไรก็ตามนี่คือ จินเฉิง!

ครอบครัวเจนนิงส์พัฒนาในจินเฉิงมานานหลายสิบปีและรากของพวกเขาที่นี่ก็ลึก ไม่ใช่แค่ใครก็ตามที่สามารถเคลื่อนย้ายพวกเขาได้แม้ว่าพวกเขาต้องการก็ตาม

อย่างไรก็ตามเมื่อฌอร์นรีบกลับมากระซิบคำพูดสองสามคำในหูของเธอมันก็ทำให้จินตนาการของเธอแตกเป็นเสี่ยง ๆ เธอมองไปที่ผู้ชายที่นั่งอยู่บนโซฟาด้วยความไม่เชื่อซึ่งกำลังทำสีหน้าสงบและไม่แยแส กิดเดียนยิ้ม

เขาไม่ได้บินไปสู่ความโกรธและลักษณะการพูดของเขายังคงรักษาจังหวะที่ไม่เร่งรีบอยู่เสมอ ไม่แม้แต่น้ำเสียงของเขาก็เปลี่ยนไป

อย่างไรก็ตามนี่คือสิ่งที่ทำให้พวกเขารู้สึกหวาดกลัว! ราวกับว่าแม้อากาศจะบีบคั้นเพราะรอยยิ้มของเขา

กิดเดียนพูดอย่างสบาย ๆ

“ยังเหลือเวลาอีก 1 นาที ฉันควรเผาของใครต่อไป”