บทที่ 290 ยากที่จะทำเพื่อมัน

ก่อนที่จะหันไปทำธุรกิจทุกคนอาศัยอยู่ในกองทัพ

ด้วยเหตุนี้โจเอล และลูซี่ถึงได้มารู้จักกัน

ในที่สุด ก็ได้เนลล์ก็นึกภาพตามได้

เธอมักจะมีความรู้สึกแปลก ๆ ที่ลูซี่และโจเอลรู้จักกัน

จุดนี้ไม่มีการหลบซ่อน

โจเอลเม้มริมฝีปากอย่างไม่พอใจ เขาพูดด้วยความรู้สึกที่ไม่พอใจ “เจ้าหน้าที่แคทซ์ออกจากราชการทหารเมื่อคุณปู่พบกับอุบัติเหตุ ทั้งครอบครัวจึงย้ายออกจากเมืองหลวง ด้วยเหตุนี้ ผมจึงขาดการติดต่อกับลูซี่ และครั้งต่อไปที่เราได้พบกันเธอก็โตแล้ว "

ครู่หนึ่ง โอเว่นนั้นจมอยู่กับความคิดถึง

เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่างเมื่อเนลล์ตบไหล่โจเอลในท่าทางปลอบประโลม “ไม่เป็นไร ยังไม่สายเกินไปที่จะพบกันตอนนี้ ยังมีเวลาที่จะจีบเธอถ้าคุณเป็นเธอ พวกคุณยังเด็กและอายุยี่สิบต้น ๆ ถึงเวลาแล้ว!”

โจเอลหน้าแดง

“พี่สะใภ้เลิกฟังเรื่องไร้สาระ! ผมรู้จักเธอตั้งแต่เรายังเป็นเด็ก แม้ว่าเราจะมีความสัมพันธ์กัน แต่ก็เป็นแค่พี่น้องกัน ไม่มีความรู้สึกอื่นใด "

โอเวนเห็นด้วยกับประเด็นนี้

เนื่องจากพวกเขาคุ้นเคยกันมากเกินไป จึงทำให้ยากที่จะเปลี่ยน

ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่อยู่เป็นโสดมาจนถึงวันนี้

เมื่อนึกถึงใบหน้าที่เขาเคยเห็นทุกวันตลอด 24 ชั่วโมง ในสถาบันวิจัยนอกเหนือจากมื้ออาหาร และการนอนหลับโอเว่นรู้สึกว่าโอกาสของความสัมพันธ์ฉันท์คู่รักนั้น มีโอากาสที่จะเกิดได้ขึ้นน้อยมาก ๆ

เนลล์พยักหน้าให้กับคำพูดเชิงป้องกันตัวเองของเขาอย่างกล้าหาญ

“โอ้เข้าใจแล้ว อืม ไม่เป็นไร นายสามารถอยู่ได้ แม้ว่าฉันจะไม่ชอบการกระทำแบบผู้ชายกับผู้ชาย แต่ฉันก็ไม่มีความคิดเห็น หากนายต้องการเสี่ยงไปในทิศทางนั้น”

"พี่สะใภ้!"

โจเอลโกรธแทบคลั่ง แต่ท้ายที่สุดเขาก็เย็นลงอย่างรวดเร็วท่ามกลางสายตาที่เย็นชาของกิดเดียน

เนื่องจากสินค้าประมูลจำนวนมาก การประมูลจึงถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนโดยมีช่วงพักครึ่งชั่วโมง

ถึงแม้ว่าตอนแรก โจเอลจะถูกเนลล์แกล้ง แต่เขาก็ได้รับโทรศัพท์กลางคัน โดยบอกว่าเขาถูกเรียกตัวไปที่อื่น

ดังนั้น เขาไม่ได้อยู่นานและจากไปในช่วงพักหลังจากแก้ตัว

โอเวนจะไม่จากไปก่อนเวลาอันควร เพราะในที่สุดเขาก็มีโอกาสที่จะปล่อยให้เป็นอิสระในวันหยุดที่หายาก ดังนั้นเขาจึงอยู่และปล่อยให้พวกเขา อยู่ในงานประมูลที่เหลือ

ในช่วงครึ่งหลัง เนลล์รู้อย่างรวดเร็วว่าลูซี่ และเทรนหายไป พวกเขาคงกลับไปแล้ว

อย่าพูดเล่นนะ เธอไม่ใช่คนที่ชอบยุ่งเรื่องคนอื่น เหมือนการถามเรื่องส่วนตัวของคนอื่น เธอไม่สนใจหรอก

การประมูลสินค้าในครึ่งหลังมีความน่าสนใจ และแพงกว่าครึ่งแรก

เนลล์เห็นบางรายการที่เธอชอบ อย่างไรก็ตามเธอไม่รีบร้อนที่จะเสนอราคาใด ๆ และรอนานกว่านี้อีกหน่อยเพราะมันเป็นเพียงของขวัญชิ้นเดียว

จากนั้นชุดมรกตชุดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นมา

ดวงตาอันเฉียบคมของเนลล์ จำได้ว่าชุดเครื่องประดับนั้นคล้ายกับที่กิดเดียนมอบให้เธอก่อนหน้านี้

เมื่อตระหนักเช่นเดียวกัน กิดเดียนก็ขมวดคิ้ว และพึมพำ “ทำไมถึงอยู่ในมือน้านะ”

เนลล์รู้สึกประหลาดใจ

“ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่?”

กิดเดียนส่ายหัว เขาไม่รู้

ถ้าไม่มีโจเอลอยู่รอบ ๆ และไม่สามารถถามใครได้พวกเขาจึงค่อย ๆ คิด

เครื่องประดับนี้เหมือนกับชุดปะการังสีแดงที่มาจากราชวงศ์ในยุโรป ทำให้เป็นที่ต้องการอย่างมากในหมู่คนทั่วไป

ทุกคนรู้ดีว่ามีโอกาสน้อยมากที่รายการนี้จะปรากฏขึ้นในการประมูล

ดังนั้นพวกเขาจึงเต็มใจจ่ายเงินมากขึ้น ยิ่งไปกว่านั้นผู้ที่เข้าร่วมการประมูลครั้งนี้ไม่ได้ขาดแคลนทุนทรัพย์

สิ่งนี้นำไปสู่การเสนอราคาที่ค่อนข้างน่าตกใจ และทำให้ราคาพุ่งสูงถึงสามร้อยล้าน

เนลล์รู้สึกกระวนกระวายใจ เธอเหลือบไปเห็นกิดเดียนที่นั่งเงียบและทำหน้านิ่ง ๆ อยู่ข้างเธอ

เมื่อโอเวนได้เห็นเครื่องประดับที่เนลล์เป็นเจ้าของ เขาสามารถคาดเดา และความเชื่อมโยงระหว่างเครื่องประดับกับตระกูลลีย์ได้ทันที

อย่างไรก็ตามการรวบรวมบทสนทนาระหว่างเนลล์ และกิดเดียนรวมด้วยกัน มันไม่ยากที่จะเดาว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น