บทที่ 300 ผมว่าผมชอบเธอ

ลูซี่ไม่กล้าพูด และรีบถอยกลับไปทันทีเพื่อปกป้องคริสตัล แต่เกือบจะถูกฆ่าตายระหว่างทาง เธอไม่สามารถทนรับมันได้อีกต่อไป และบอกกับโจเอลที่เล่นเป็นแท้งค์ว่า “ทำไมคุณถึงง่อยขนาดนี้? คุณเป็นแท้งค์นะ คุณต้องปกป้องฉันเข้าใจไหม?”

โจเอลซึ่งเล่นได้แย่มากในวันนี้ บ่นพึมพำ“ เข้าใจแล้ว”

อย่างไรก็ตาม เขาถูกล้อมรอบและถูกฆ่าตาย

เมื่อเขาตาย ลูซี่ที่อยู่ข้างหลังเขาก็ตายเช่นกัน

เมื่อเห็นว่าคริสตัลในทีมของเธอถูกทำลาย ลูซี่ก็ลุกขึ้นยืนโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้าและคำราม “ฉันฆ่าเพื่อนร่วมทีมได้ไหม? ฉันต้องการฆ่าเพื่อนร่วมทีม”

เนลล์หัวเราะ “ไม่ใช่ในเกม แต่ฉันอนุญาตให้คุณทำเช่นนั้นในชีวิตจริง”

โจเอลรู้สึกขมขื่น เขาโยนโทรศัพท์ทิ้งแล้วลุกขึ้น “ผมไม่อยากเล่นแล้ว”

หลังจากนั้นเขาก็หันกลับมาและมุ่งหน้าออกไปข้างนอก

เมื่อเขาออกไปคนในห้องก็เหลือบมองกัน และพยายามประมวลผลสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น

เนลล์มองกิดเดียนแล้วไอและพูดกับฝูงชน “เอ๊ะ มันเป็นแค่เกม อย่าคิดมากสิ”

จากนั้นเธอก็ขยิบตาให้ลูซี่ และบอกใบ้ให้เธอไปดูโจเอล

อย่างไรก็ตาม ลูซี่แสร้งทำเป็นสังเกตไม่เห็นท่าทางของเธอ และไม่สนใจเขา

เนลล์กระวนกระวาย

โอเวนเห็นปฏิกิริยาของเธอและยิ้มอย่างเขินอาย “ไม่ต้องกังวลเขาอาจจะออกไปสูบบุหรี่ มาเล่นกันต่อ”

ลูซี่ไม่ปฏิเสธคำเชิญของเขา และเริ่มอีกรอบกับพวกเขา

เนลล์สะกิดกิดเดียนแล้วกระซิบ“ ไปดูเขาสิ เป็นการรวมตัวกัน ควรจะเป็นงานที่สนุกสนาน”

กิดเดียนขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ในที่สุดเขาก็ตอบตกลง

โจเอลยืนอยู่ที่ระเบียง และสูบบุหรี่

ฤดูหนาวทางตอนเหนือมีอากาศหนาวเย็นเป็นพิเศษ ยิ่งไปกว่านั้นปีใหม่ก็ใกล้เข้ามา ดังนั้นใคร ๆ ก็รู้สึกได้ถึงเกล็ดหิมะในสายลมเมื่อมีคนยืนอยู่ที่ระเบียง เขาหรี่ตาและจ้องมองเส้นขอบฟ้าที่ไม่มีที่สิ้นสุด ควันหมุนวนและหลุดออกจากบุหรี่ระหว่างนิ้วของเขา

จาการขมวด กิดเดียนเดินเข้าไปหาเขาและสะกิดเขา "เกิดอะไรขึ้น? แกไม่จำเป็นต้องโกรธในเกมเลย”

โจเอลขมวดคิ้ว แต่ก็เงียบ

กิดเดียนจ้องมองเขาด้วยความไม่เชื่อและหัวเราะเบา ๆ “อย่าบอกนะว่า ผู้ชายโกรธเคืองกับคำพูดของผู้หญิงคนหนึ่ง”

คำพูดของเขาส่งผลให้โจเอลขมวดคิ้วมากขึ้น สุดท้ายเขาต้องอธิบายว่า “ไม่ใช่เพราะเหตุผลนี้”

"แล้วทำไม?"

โจเอลหยุดและหันไปมองเขา มีส่วนผสมของความสับสนและปัญหาภายในการจ้องมองของเขา

นี่เป็นครั้งแรกของกิดเดียนที่เห็นโจเอลแสดงออกเช่นนี้

พวกเขาจ้องมองกันและกันอย่างสงบ มีความเงียบอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่โจเอลจะชำเลืองมองอย่างไม่สบอารมณ์และพูดว่า “ผมแค่หงุดหงิด”

กิดเดียนประหลาดใจและหัวเราะ

"ทำไม? เกี่ยวกับ คุณแคทซ์?”

“ไม่” โจเอลตอบอย่างเร่งรีบ เขาคิดและส่ายหัว “ผมไม่รู้เหมือนกัน อาจฟังดูตลก แต่ผมรู้สึกว่าเธอไม่ได้ปฏิบัติกับผมแบบเดียวกับตอนที่เรายังเป็นเด็กอีกต่อไป เฮ้อ ผมไม่รู้จะพูดยังไงดี แต่ผมรู้สึกหงุดหงิด”

กิดเดียนพยักหน้าแสดงความเข้าใจ “ตอนนี้แกกำลังรู้สึกแย่อยู่ใช่ไหม?”

“ไม่ เฮ้อ! พี่ชายรอง ผมจะบอกตรง ๆ กับพี่ผมคิดว่า ... ผมคิดว่าผมชอบเธอ อืม พี่คิดว่านี่หมายความว่าผมชอบเธอหรือเปล่า?”

โจเอลที่รู้สึกไม่สงบหันกลับมามองกิดเดียน คิ้วของเขาขมวดและดูเหมือนเขาจะสับสน

“เธอมักจะแกล้งผมและทำให้ผมสนุก เธอไม่เคยปฏิบัติกับผมอย่างดี แต่ผมก็ชอบ ผมเป็นคนโง่หรือเปล่า?!”