บทที่ 320 ก่อความอื้อฉาว

ธารายิ้มอย่างเย้ยหยันและกล่าวว่า “ขอบคุณค่ะรุ่นพี่ แต่คุณคิดว่าพวกเราไม่เหมาะสมกันไม่ใช่เหรอคะ?”

โอเวนตะลึงไปกับคำพูดของเธอ เขาตื่นตระหนกครู่หนึ่งก่อนจะเงียบลงอีกครั้งอย่างรวดเร็ว

“ผมยอมรับว่าบุคลิกของผมดูเป็นคนที่ไร้ความรู้สึกนิดหน่อย…”

“ไม่ ไม่ใช่ฉันหมายถึงแบบนั้น?”

"มันไม่ใช่?" โอเวนสะดุ้ง จากนั้นดูเหมือนเขาจะคิดอะไรบางอย่างและยิ้ม

“ถ้าไม่เป็นอย่างนั้นคุณก็ไม่ต้องกังวลอะไรอีกแล้ว ในครอบครัวของผมตราบใดที่เป็นคนที่ผมชอบ พวกเขาก็จะชอบเธอเช่นกัน อย่างไรก็ตามผมไม่รู้ว่าพ่อแม่ของคุณจะยอมรับผมไหม ท้ายที่สุดแล้วเมื่อเทียบกับตระกูลการ์เร็ตต์ ครอบครัวแจ็คแจ็คแมนของผมคือ…”

ธาราหัวเราะ “ตราบใดที่ฉันยืนยันพ่อแม่ของฉัน ก็จะไม่ต่อต้านแน่นอน”

โอเวนตะลึงก่อนจะดีใจมาก “นั่นหมายความว่าคุณก็เห็นด้วยใช่ไหม?”

ใบหน้าของธาราเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที และเธอก็กัดริมฝีปาก แม้ว่าเธอจะพยายามอย่างเต็มที่ที่จะอดกลั้นตัวเอง แต่มุมปากของเธอก็มีรอยยิ้มล้นออกมาอย่างช่วยไม่ได้

เมื่อมองดูท่าทางที่มีความสุขของเขา หัวใจของเธอก็หวานเหมือนน้ำผึ้ง แต่เธอก็ยังพูดว่า “ฉันไม่ได้บอกว่าฉันเห็นด้วย ฉันยังต้องคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้อีก”

โอเวนพยักหน้าตามคำพูด “แน่นอนคุณต้องคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ หลังจากนี้มันเป็นเรื่องสำคัญที่สุดในชีวิตของคุณ คุณเป็นผู้หญิง ดังนั้นต้องทำให้ถูกต้องอย่างรอบคอบ"

หลังจากหยุดชั่วคราวเขากล่าวเสริม “คุณลองคิดดูก่อน แล้วค่อยให้คำตอบกับผม ผมจะรอคุณ"

คำว่า “ผมจะรอคุณ” ทำให้ธาราแทบจะอดกลั้นและตอบตกลงกับเขาไม่ได้

อย่างไรก็ตามเธอยังมีเหตุผล ก่อนจะแค่พยักหน้าและหยุดพูด

ไม่นานรถก็มาถึงบ้านของการ์เร็ตต์ โอเวนลุกออกไปเปิดประตูให้เธออย่างสุภาพบุรุษ หลังจากที่ธาราออกไปเธอก็พูดว่า "ฉันขอตัวเข้าไปด้านในก่อน"

โอเวนพยักหน้าและหญิงสาวก็หันมาและเดินเข้าไปข้างใน

หลังจากนั้นเพียงไม่กี่ก้าวเสียงของชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลังที่นี่ “ธารา!”

ธาราหยุดและหันกลับมาหาเขาด้วยความสงสัย

ภายใต้แสงแดด รูปร่างสูงใหญ่ของชายคนนั้นราวกับเจ้าชายที่หล่อเหลาในเทพนิยาย เขาลังเลแต่ไม่ได้พูดอะไรที่สำคัญ

เขายิ้มและพูดว่า “พักผ่อนซะ อย่าคิดมาก”

ใช้เวลาสักครู่เพื่อให้ธาราเข้าใจความหมายของเขา

เธอยิ้มและพยักหน้า จากนั้นทั้งสองก็หยุดคุยแล้วเธอก็เดินเข้าไปในบ้าน

เมื่อเธอเข้าไปในบ้านและแน่ใจว่าชายคนนั้นไม่สามารถมองเห็นเธอได้อีกต่อไป ในที่สุดเธอก็ไม่สามารถยับยั้งรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอได้ หัวใจของเธอเต้นรัวอยู่ในอก

แม้ว่าเธอจะไม่ได้ตอบตกลงก่อนหน้านี้ แต่เธอก็ตอบตกลงในใจแล้ว!

โอเวนบอกว่าเขาต้องการรับผิดชอบเธอ ในความเข้าใจของเธอเขากำลังพูดถึงความรับผิดชอบของเขาในฐานะผู้ชาย ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ดังกล่าวขึ้นเขาจะรับผิดชอบต่อสิ่งที่เกิดขึ้น

อย่างไรก็ตามอะไร? ถ้าเขาเต็มใจที่จะยื่นข้อเสนอนี้แสดงว่าเขาไม่ได้รังเกียจเธอ! เธอรู้สึกได้ว่ามีความเป็นไปได้ที่เขาจะชอบเธอ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ได้ซื้อเสื้อผ้าให้เธอเหมือนอย่างนี้หรอก...

ธาราเขินอย่างเงียบ ๆ ท้ายที่สุดเขาเป็นคนที่เธอชอบมาหลายปี แม้ว่าตอนนี้เขาจะไม่ได้รักเธอ แต่ก็เพียงพอแล้วถ้าเขาชอบเธอแค่เล็กน้อย!

อนาคตมันใช้เวลานาน ตราบใดที่เธอเต็มใจทำงานอย่างหนักสักวันเขาก็จะตกหลุมรักเธอ

ยิ่งธารานึกถึงเรื่องนี้อารมณ์ของเธอก็ยิ่งกระโดดขึ้นอย่างรวดเร็ว เธอไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าการกระโดดและหมุนไปรอบ ๆ

อย่างไรก็ตามในขณะนั้นจู่ๆเสียงเย็น ๆ ก็ดังขึ้นข้างๆเธอ “ธาราหยุดอยู่ตรงนั้น!”