บทที่ 332 ปล่อยเธอให้เป็นอิสระ

อัลริกยิ้มพลางกอดเจเน็ตและตบหลังของเธอเบา ๆ

“ถ้าเธอต้องการขอบคุณพี่จริง ๆ ช่วยอย่าทะเลาะกับพ่อเมื่อเจอกับเขาครั้งต่อไป เธอไม่ใช่เด็กอีกต่อไปและเป็นแม่คนแล้ว ดังนั้นเธอควรจะรู้ว่าอะไรดี”

เจเน็ตรู้สึกเศร้าและความรู้สึกที่อยากจะร้องไห้ก็เริ่มก่อตัวขึ้น เธอพยักหน้าด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา

อัลริกกลับมาเงียบ ๆ กลางคันและต้องรีบกลับไปสังสรรค์ต่อที่โรงแรม ดังนั้นเขาจึงอยู่ที่บ้านได้ไม่นานนักและออกไปหลังจากพูดคุยกับเจเน็ตต่ออีกนิดหน่อย

เจเน็ตได้สัญญากลับคืนมาแล้ว เพื่อหลีกเลี่ยงการทะเลาะกับพ่อของเธอ เมื่อเขารู้เรื่องนี้ในตอนกลางคืน เธอจึงตัดสินใจที่จะไม่รีรออยู่ที่บ้าน ดังนั้นเธอจึงมุ่งหน้าไปที่ห้องของเธอและเก็บของเพื่อเตรียมตัวออกเดินทาง

แต่ถึงอย่างไร เธอเพิ่งจะเก็บของเสร็จเมื่อแม่บ้านมาเรียกเธอออกไป “คุณหนู มีคนมาหาคุณ”

เรื่องนี้ทำให้เจเน็ตประหลาดใจ เธอไม่คิดมาก่อนว่าจะมีคนมาหาเธอในจินเฉิงในเวลานี้

เป็นความจริงที่ว่าการกลับมาครั้งนี้ของเธอเป็นความลับ เธอไม่ได้ออกไปข้างนอกตอนกลางวันและมีแขกเพียงไม่กี่คนที่รู้ว่าเธอกลับมาแล้ว

มากไปกว่านั้นเธอยังไม่ทำตัวเด่นทั้งเพื่อนเก่าและเพื่อนร่วมห้องของเธอก็ไม่รู้เรื่องนี้

ขณะที่เธอสงสัย เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังขึ้นจากบริเวณหน้าประตู

ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูถี่ ๆ

เจเน็ตคิดไม่ถึงว่าสาวใช้จะพาแขกมาที่ห้องของเธอพลางขมวดคิ้วอย่างไม่มีความสุข เธอกำลังจะเปิดประตูเมื่อมีคนผลักมันให้เปิดออก จากนั้นร่างที่คุ้นเคยก็ยืนอยู่ที่ทางเข้าประตู

ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจ

เลียม?

ทำไมเขาถึงมาที่นี่ได้?

พระเจ้า!

ดวงตาของเจเน็ตกระตุกและเธอก็พุ่งไปข้างหน้า เธออยากจะปิดประตูใส่หน้าก่อนที่ชายคนนั้นจะเข้ามาในห้องของเธอ

อย่างไรก็ตาม มันสายเกินไปแล้ว

ชายคนนั้นจับประตูเอาไว้และผลักให้เปิดออกด้วยแรงเพียงเล็กน้อย

“เลียม แจ็คแมน? นายบ้าไปแล้วเหรอ? นายมาทำอะไรที่นี่?”

เจเน็ตตื่นตระหนก

ถึงอย่างนั้น เลียมก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาเลยสักคำ

เขาผลักประตูให้เปิดออกแล้วเดินเข้ามา เขารักษาระยะห่าง ด้วยท่าทางที่ไม่เป็นมิตร เขามองดูเธอด้วบความเย็นชา

ภายใต้การจ้องมองของเขาทำให้เจเน็ตรู้สึกผิด

นอกเหนือจากคาเรนและเนลล์แล้ว ก็ยังไม่มีใครรู้ว่าเธอกลับมาที่จินเฉิง

ด้วยเหตุนี้ เรื่องนี้ก็ถูกเก็บไว้เป็นความลับจากเลียมด้วย

ท่านผู้หญิงกริฟฟินอยู่เพียงไม่นานก็เดินทางกลับไปยังประเทศF ในฐานะผู้เยาว์กว่า เลียมจึงต้องไปส่งเธอกลับ

ดังนั้น ก่อนที่เขาจะไป เลียมบอกให้เจเน็ตอยู่ในวิลล่า และเธอไม่ได้รับอนุญาตให้ไปไหนจนกว่าเขาจะกลับมา

โดยไม่คาดคิด ทันทีที่เขาออกไปเธอก็มาที่นี่

เมื่อตัดสินจากอารมณ์ของเลียม เธอรู้ดีว่าเขาจะต้องรู้สึกโกรธมากแค่ไหน

มองอีกแง่หนึ่ง เจเน็ตคิดว่าเธอไม่ควรถูกตำหนิ!

เธอมีปัญหาของเธอที่ต้องจัดการ นอกจากนี้เขาก็ไม่ใช่ผู้ปกครองของเธอ ดังนั้นเธอจึงไม่จำเป็นต้องเชื่อฟังเขา

เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา

ชายคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ฉันเดินทางมาไกล เธอจะไม่ให้ฉันเข้าไปหน่อยเหรอ?”

ตอนนี้เจเน็ตไม่สามารถปฏิเสธเขาได้

เธอเพียงแค่ยืนอยู่ข้าง ๆ และปล่อยให้เขาเข้าไปข้างใน

เมื่อเลียมเดินเข้ามาภายในห้อง เขามองดูการตกแต่งอย่างละเอียดแทนที่จะพูด

เป็นห้องที่ดูสบาย ๆ แต่ได้รับการตกแต่งอย่างหรูหรา

ในฐานะลูกสาวเพียงคนเดียวของตระกูลแฮนค็อก เจเน็ตได้รับการตามใจโดยพ่อและพี่ชายของเธอตั้งแต่เธอยังเป็นเด็ก แม้เธอจะขาดแม่ ทว่าชีวิตของเธอก็ดีกว่าเด็กที่มาจากครอบครัวที่มีสมาชิกพร้อมหน้าพร้อมตา