บทที่ 337 นอนพร้อมกับเขา

เลียมสังเกตเห็นปฏิกิริยาของเธอและหรี่ดวงตาของเขาลงหยอกล้อ

“เธอกำลังมองอะไรอยู่เหรอ คุณนายแจ็คแมน?”

เขาถามขึ้นขณะที่เช็ดผมให้แห้งด้วยผ้าขนหนู

เจเน็ตหน้าแดงและแกล้งไอออกมาแก้ความเขินอาย จากนั้นเธอก็ทำหน้ามุ่ยและพึมพำตอบ “ใครจะไปอยากมองนาย? นายมันเด็กไร้ยางอาย!”

จากนั้นเธอก็หันหลังและแกล้งทำเป็นไม่สนใจเขา

ยิ่งเธอพยายามทำตัวเหมือนหวงเนื้อหวงตัวมากเท่าไร เธอก็ยิ่งแสดงอารมณ์ที่แท้จริงออกมา

ทันใดนั้น เลียมก็อารมณ์ดีขึ้นมา ความเคร่งขรึมในตัวเขาหายไป

เขาเช็ดผมให้แห้งพลางถอดผ้าเช็ดตัวออกแล้วปีนขึ้นไปบนเตียง

เจเน็ตรู้สึกแปลก ๆ เมื่อความรู้สึกอบอุ่นเริ่มโอบรอบตัวของเธอเอาไว้

เธอตกใจและลุกขึ้นนั่งตัวตรงเพื่อมองไปที่ชายคนนั้นที่ยกผ้าห่มขึ้น

เธอกรีดร้องออกมา “นายทำอะไร?!”

เขาเลิกคิ้วอย่างซื่อ ๆ “กำลังจะนอน”

เจเน็ตจ้องมองเขา “นายไม่มีห้องนอนของนายหรือไง? นายไม่ไปนอนที่ห้องของนายเหรอ?”

เลียมส่ายหัวของเขาและอธิบายอย่างอดทน “ก่อนหน้านั้นเรายังไม่ได้แต่งงานกัน ดังนั้นเราจึงต้องแยกห้องนอนกัน แต่ตอนนี้เราเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย เธอเคยเห็นคู่รักนอนแยกห้องกันหรือไง?”

เจเน็ตเงียบ

เธอรู้แล้ว!

เธอหงุดหงิดและดึงผ้าห่มพลางบ่นพึมพำ “ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้นายก็ไม่ได้รับอนุญาตให้นอน ทำไมนายถึงจะนอนตอนกลางวัน?”

เลียมเย้ยหยัน “แล้วทำไมเธอถึงได้รับอนุญาตให้นอน?”

“ฉัน...ฉันอารมณ์ไม่ดีและรู้สึกไม่ค่อยสบาย เข้าใจไหม?”

เลียมหรี่ตาของเขาลง

เขายื่นมือของเขาออกมา

“เธอรู้สึกไม่สบายตรงไหน? ให้ฉันดูหน่อย”

เจเน็ตนิ่งอึ้ง เธอเพียงแค่แก้ตัวเท่านั้นและไม่ได้รู้สึกไม่สบาย

อย่างไรก็ตาม ชายคนนั้นก็ยื่นมือออกมา เธอไม่สามารถซ่อนมันได้อีกต่อไปและลุกขึ้นนั่ง

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ฉันไม่ได้เป็นอะไร และฉันไม่ได้อยากจะนอนด้วย ไปนอนเลยถ้านายต้องการ ฉันกำลังจะออกไปข้างนอก”

หลังจากนั้นเธอก็ดึงผ้าห่มแล้วลุกขึ้น

อย่างไรก็ตามวินาทีถัดมา เธอก็ถูกอุ้มและความรู้สึกอบอุ่นโอบรอบร่างกายของเธอ เธอซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มและชายคนนั้นก็นอนลงโดยที่แขนของเขาโอบเธอเอาไว้

เธอโกรธมากและตะโกนออกไป “เลียม แจ็คแมน!”

เลียมกอดเธอเอาไว้และหัวเราะขึ้นเบา ๆ “อย่าตะโกนแล้วนอนลงกับฉัน ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรเธอ”

เจเน็ตอยากจะดิ้นหนี ทว่าแขนของเขาก็เหมือนกับแท่งโลหะขนาดใหญ่สองแท่ง มันเป็นไปไม่ได้ที่หลุดออกไปได้

เธอเต็มไปด้วยความโกรธและหันไปถลึงตาใส่เขา

อย่างไรก็ตามเธอสังเกตเห็นว่าเขาดูเหนื่อยล้ามากแค่ไหน ดวงตาของเขาปิดลงและเห็นรอยคล้ำอยู่ที่ใต้ดวงตาของเขา เธอไม่เคยคิดถึงการปรากฏตัวของเขามาก่อน

เขาคงจะเหนื่อยมาก เมื่อเขานอนลงบนเตียงร่างกายของเขาก็ผ่อนคลายลง นอกจากนี้ กลิ่นที่คุ้นเคยชวนหลงใหลจากร่างกายของเธอทำให้ความรู้สึกของเขาสงบลง เขาไม่อาจซ่อนความเหนื่อยล้าจากเธอได้เลย

เจเน็ตหยุดตัวเองได้ทันเวลา เธออยากจะดุเขา ทว่าตอนนี้เธอเป็นเหมือนลูกโป่งที่ยวบลง เมื่อความโกรธของเธอหายไปในอากาศที่บางเบา

เธอสงสัยว่าเขาไปที่ไหนและทำอะไรตลอดสองวันที่ผ่านมาซึ่งสร้างความเหนื่อยล้าให้กับเขา

มองอีกแง่หนึ่ง มันคงไม่ใช่เรื่องง่าย

เธอไม่สามารถปล่อยให้ตัวเองตำหนิเขาได้ ดังนั้นเธอจึงลดเสียงของเธอลง “ปล่อยฉันไปก่อน!”

หลังจากนั้นเธอก็ดิ้นหนีอีกครั้ง คราวนี้เลียมปล่อยเธอ ทว่าเพียงเล็กน้อยเท่านั้นเพื่อให้เธอรู้สึกไม่อึดอัด อย่างไรก็ตามการหลบหนีจากอ้อมกอดของเขาก็ยังคงเป็นคำถาม

เจเน็ตพยายามหนีหลายวิธี ทว่าก็ไม่สำเร็จดังนั้นเธอจึงยอมแพ้

‘ลืมมันไปซะ!’