บทที่ 35 ถ้าคุณตาย ฉันก็ตายด้วย

ริมฝีปากของกิดเดียนยกขึ้นและดวงตาของเขาก็แต่งแต้มด้วยรอยยิ้ม

“ตกลง ผมจะกลับเร็ว ๆ นี้”

“แค่นี้แหละค่ะ”

“อืม แล้วเจอกันครับ” หลังจากวางสายเขามองไปที่โทรศัพท์และยิ้มอย่างมีความสุข ดวงอาทิตย์ตกสาดแสงสีทองเหนือขอบฟ้าราวกับแสงที่อบอุ่นเหนือโลก

แม้แต่หัวใจของเขาก็ยังห่อหุ้มด้วยความอบอุ่น เขาวางโทรศัพท์ทิ้งและหันกลับมาและเดินเข้าไปในห้องประชุม

ผู้บริหารทุกคนรอเขาอยู่ ผู้จัดการฝ่ายการตลาดยืนอยู่หน้าโปรเจ็กเตอร์และกำลังเตรียมรายงานแผนต่อไป แต่กิดเดียนยกมือขึ้นขัดจังหวะ

"จบการประชุม ทุกคนคงเหนื่อยแล้ว การประชุมในตอนนี้จะหยุดลง ผมจะชี้ให้เห็นแผนการหลายอย่างที่ต้องแก้ไข ดังนั้นทำรายงานแบบประเมินและแสดงให้ผมเห็นพรุ่งนี้เช้า นั่นคือทั้งหมด ปิดการประชุม!” จากนั้นเขาก็เดินจากไป ผู้บริหารคนอื่นตะลึง กะ เกิด เกิดอะไรขึ้น? ปิดการประชุม?

เมื่อก่อนเมื่อใดก็ตามที่ กิดเดียน ลีย์ เรียกประชุมครั้งใดสองทุ่มถึงสามทุ่มตลอด? บางครั้งการประชุมกินเวลาถึง ห้าทุ่มหรือเที่ยงคืนเสมอ! ทำไมวันนี้มันจบเร็วจัง บอสตอนนี้แค่ 17.00 น.!

ไม่เพียง แต่ผู้บริหารเท่านั้น แม้แต่แมทธิวเองก็ตกใจเล็กน้อยเช่นกัน ก่อนหน้านี้กิดเดียนออกไปข้างนอกเพื่อรับโทรศัพท์เขาบังเอิญเหลือบไปเห็นผู้โทรบนหน้าจอและรู้ว่ามาจากเนลล์ อย่างไรก็ตามเขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าเธอจะมีเสน่ห์มากขนาดนี้!

เธอสามารถทำให้เจ้านายของเขาซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีว่าเป็นคนบ้างานมาโดยตลอดให้เลิกงานเพื่อกลับบ้านไปทานข้าวเย็นกับเธอได้หรือไม่?

แมทธิวคิดในใจอย่างเงียบ ๆ ว่า 'ใช่ ดูเหมือนว่าฉันจะต้องเปลี่ยนกลยุทธ์ตั้งแต่ตอนนี้!

'ไม่สำคัญว่าคุณจะรับใช้เจ้านายได้ดีแค่ไหน คุณต้องรับใช้เมียเขาก่อน! '

…

หลังจากที่เนลล์โทรหากิดเดียนเสร็จแล้วเธอก็โทรหา ซิลเวีย เจนนิงส์ ที่อยู่ในอารมณ์ซึมเศร้า เจสันถูกโทมัสเรียกตัวกลับดังนั้นเขาจึงไม่อยู่ ซิลเวีย เซลีน ฌอร์นและภรรยาของเขานั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น

บรรยากาศหนักอึ้งและเงียบงัน ไม่มีใครพูดอะไรสักคำ ดังนั้นเมื่อจู่ ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้นทันทีทันใดและสั่นสะเทือนเป็นพิเศษ ซิลเวียมองไปที่พ่อบ้าน ฟาเบียนเวสต์ วู๊ด อย่างใจเย็น และฟาเบียนก็รีบเดินไปหยิบมัน ไม่กี่วินาทีต่อมาเขาก็เดินกลับมาและกระซิบว่า

“คุณนายครับ สายจากคุณเนลล์ครับ” ซิลเวียหัวเราะเยาะ

“มันยังมีหน้าโทรกลับมาอีก!” ฟาเบียนก้มหน้าไม่กล้าพูด เซลีนพูดเบา ๆ ว่า

“คุณย่าเป็นไปได้ไหมที่พี่รู้ว่าครั้งนี้เธอไปไกลเกินไปแล้วจึงโทรมาขอโทษ?” ฌอร์นสาปแช่งด้วยความโกรธ

“เธอคิดว่าคำขอโทษจะจบเหรอ? เธอสามารถจ่ายค่าเสียหายทั้งหมดของบริษัทได้เหรอ?” อย่างไรก็ตามดวงตาของซิลเวียเป็นประกายในคำพูดของเซลีนไม่มีใครรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ แต่เธอยืนขึ้นและเดินไปรับโทรศัพท์

“แกต้องการอะไร?” อีกด้านหนึ่งเนลล์ยิ้ม

"คุณนายเจนนิงส์ คุณมีความสุขทั้งกลางวันและกลางคืนหรือเปล่า?” สีหน้าของซิลเวียทรุดลงและเธอพูดอย่างเย็นชา

“แกไม่ต้องโทรกลับมาล้อเลียนฉัน ตอนนี้สิ่งต่าง ๆ เกิดขึ้นแล้ว แม้ว่าครอบครัวเจนนิงส์จะได้รับความอับอาย แต่ในฐานะเจนนิงส์เอง ชื่อเสียงของแกก็จะได้รับผลกระทบเช่นกัน!

“อย่างนั้นเหรอ? หนูแปลกใจเล็กน้อย ในความคิดของย่าหนูยังถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเจนนิงส์หรือเปล่า?” ถ้อยคำที่แฝงไปด้วยความถากถางทำให้ซิลเวียอยากบีบคอแน่น เธอแทบจะโพล่งอะไรบางอย่างออกมา ในท้ายที่สุดเธอพึมพำแทน

"แกต้องการจะพูดอะไร"

"ก็ไม่มีอะไร มันเกี่ยวกับสิ่งที่แม่ของหนูทิ้งไว้ให้ เงื่อนไขเดิมคือต้องรอจนกว่าจะแต่งงานถึงจะได้มรดก ตอนนี้หนูแต่งงานแล้วย่าไม่ควรส่งมันคืนให้หนูหรือ?” ดวงตาของซิลเวียกะพริบ เธอไม่ปฏิเสธและเพียง แต่พูดอย่างเย็นชา

“แกต้องการเมื่อไหร่?”