บทที่ 364 จบเกม

นายท่านการ์เร็ตต์ยืนกรานอย่างผิดปกติ

อย่างไรก็ตาม เขาได้พูดมันอย่างชัดเจนในท้ายที่สุด กิดเดียนอาจสงสัยในตัวเขา แต่เขารู้ว่าความเป็นไปได้นั้นค่อนข้างเล็กน้อย

คนที่มีสถานะอย่างนายท่านจะไม่ติดตามเนลล์ที่มีอาการเจ็บเพียงเล็กน้อย การกระทำที่น่าสมเพชแบบนี้ไม่เหมือนกับการทำของพญาอินทรีที่ฉลาดเลย

เพราะฉะนั้นกิดเดียนจึงยอมหลีกทางหลังจากผ่านไปหลายวินาทีที่คุมเชิงอยู่

นายท่านการ์เร็ตต์เดินเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว

เนลล์อยู่ในอาการหลับสนิทเนื่องจากยาชาสำหรับเย็บแผลและมีไข้สูง

เขาจ้องมองจากระยะไกลที่ใบหน้าเล็ก ๆ ที่ซีดลงครึ่งหนึ่งจมลงไปในหมอน เขาปวดใจที่เห็นเธออยู่ในสภาพเปราะบางเช่นนี้

ดวงตาของเขาแดงขึ้น

“แผลของเธอโอเคไหม? เธอรู้สึกดีขึ้นไหม?”

รอยย่นระหว่างคิ้วของเขาที่ลึกขึ้น กิดเดียนจึงไม่สามารถตรวจสอบแรงจูงใจของนายท่านการ์เร็ตต์ที่ซ่อนอยู่กับปฏิกิริยาของเขาได้

ถึงอย่างนั้นเขาก็ตอบว่า “ตอนนี้เธอโอเคแล้ว”

นายท่านการ์เร็ตต์ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ข้างหลังเขา ป้าเซเนียกระซิบเตือนว่า “นายท่าน คุณเจนนิงส์อยู่ในภาวะวิกฤตและคุณชายลีย์ก็อยู่ที่นี่เหมือนกัน เธอจะไม่เป็นไร สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือร่างกายของคุณ อย่ากังวลมากเกินไป”

นายท่านการ์เร็ตต์พยักหน้าก่อนจะหันไปหากิดเดียน “ ดูแลหล่อน ปู่ฝากหล่อนไว้กับเธอด้วย”

กิดเดียนเริ่มสงสัยขึ้นเรื่อย ๆ ถามด้วยความสงสัยว่า “คุณปู่การ์เร็ตต์ คุณแน่ใจหรือว่าไม่ได้เป็นอะไร?”

นายท่านการ์เร็ตต์โบกมือให้เขา

"ฉันสบายดี ฉันเพิ่งรู้สึกแย่กับเด็กคนนี้ เพราะว่าคืนนี้ฉันตั้งใจจะมาเยี่ยมแต่เนื่องจากเธอพ้นขีดอันตรายแล้วฉันควรกลับ ดูแลเธอด้วยนะ”

หลังจากนั้นเขาก็ออกไปด้วยความช่วยเหลือของป้าเซเนีย

เมื่อมองดูร่างที่กำลังค่อย ๆ ห่างออกไปของเขากิดเดียนก็ขมวดคิ้ว

อีกครึ่งชั่วโมงต่อมาในที่สุด เนลล์ก็ตื่นขึ้นมา

เธอไม่แปลกใจกับการปรากฏตัวของกิดเดียน เธอสอบถามว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่เธอออกไปและพบว่านายท่านการ์เร็ตต์มาหา เมื่อคิดถึงตอนนั้นเขาก็รู้สึกถึงลางไม่ดี แต่ไม่ได้บอกให้เนลล์รู้

กิดเดียนพูดด้วยเสียงแข็งกร้าว “เมื่อเร็ว ๆ นี้คุณเหยียบนิ้วเท้าใครในกองถ่ายทำหรือเปล่า?”

เนลล์ครุ่นคิดและส่ายหัวพร้อมกับขมวดคิ้ว “ไม่นะ”

เธอหยุดก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นเพื่อจ้องไปที่ชายคนนั้น “จงใจหรือเปล่า?”

กิดเดียนพยักหน้า

เนลล์เงียบลง

กลัวว่าเธอจะคิดมากเกินไป กิดเดียนปลอบใจเธออย่างนุ่มนวล “ไม่ต้องกังวล ผมจะจัดการมันเอง สิ่งสำคัญของคุณคือการพักผ่อนและการดูแลร่างกายของคุณ”

เนลล์พยักหน้า

เธอไม่ได้กังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ของกิดเดียน เธอรู้ว่าเขาจะไม่ปล่อยให้เธอเจ็บโดยเปล่าประโยชน์

เนื่องจากไม่ใช่อุบัติเหตุ จึงต้องมีหลักฐานทิ้งไว้

ตอนนี้เธอตื่นแล้ว เนลล์ก็กินข้าวด้วยมือของเธอที่ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ กิดเดียนก็ป้อนเธอด้วยช้อน

เธอขออัปเดตความคืบหน้าของบ้านพักลีย์ ผู้อาวุโสสองคนในตระกูลลีย์ยังคงอยู่แบบไม่ได้รับรู้เรื่องราว เนื่องจากทีมงานภาพยนตร์ได้หยุดข่าวไม่ให้รั่วไหลออกไป และเขาก็ไม่ได้แจ้งให้ทางครอบครัวทราบเช่นกัน เขาไม่ต้องการให้คนชราทั้งสองต้องรับรู้

เนลล์เห็นด้วยกับของเขา

เนลล์ยังคงไม่อยู่ในสภาพที่ดีหลังอาหาร ดังนั้นกิดเดียนจึงให้เธอพักผ่อน ในขณะที่แนนซี่เข้ามาอยู่เคียงข้างเธอ

เธอเริ่มมีชีวิตชีวาหลังจากเห็นเนลล์ที่ตื่นแล้ว

โดยปกติแล้วเธอจะติดตามเนลล์ไปทุกที่ที่เธอไป ถ้าเนลล์ไม่ได้อยู่กับกิดเดียน

อย่างไรก็ตามแนนซี่ขอวันหยุดจากเนลล์หนึ่งวัน เพราะน้องชายของเธอได้พบกับปัญหาบางอย่าง เธอไม่ได้หายไปนานก่อนเหตุการณ์เช่นนี้จะเกิดขึ้น

เธอกังวลว่ากิดเดียนจะตำหนิแนนซี่ เนลล์เลยแอบบอกให้เขาทราบล่วงหน้า