บทที่ 369 เขาหึง

มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีความรู้สึกอ่อนไหวซึ่งจะประสบเจอกับชีวิตของตัวเอง

บางครั้งสิ่งที่เรียกว่า “ความไว้วางใจ” จำเป็นต้องใช้ความพยายามร่วมกันของทั้งสองฝ่าย เพื่อรักษามันเอาไว้

เขาเชื่อใจเธอ เธอบอกความจริง เขาไม่ต้องการให้เธอแสดงต่อไปโดยเฉพาะในฉากโรแมนติกกับนักแสดงชายคนอื่น ๆ แม้ว่าเขาจะรู้ว่ามันเป็นเพียงการแสดง แต่ใคร ๆ ก็รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยที่คู่ของตนทำตัวแบบนั้นกับคนอื่น

อย่างไรก็ตามนี่คือสิ่งที่เธอสนใจและเป็นความหลงใหลของเธอ ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจที่จะเคารพการตัดสินใจของเธอ

ด้วยเหตุนี้เนลล์จึงไม่อยากทำให้เขาผิดหวัง อย่างน้อยในบางแง่มุมในอาชีพของเธอ เธอจะหลีกเลี่ยงสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เธอไม่ต้องการให้เรื่องนี้เป็นจุดแตกหักในความสัมพันธ์ของพวกเขา

วันนี้เนลล์เพิ่งจบฉากการต่อสู้อันดุเดือด แนวเพลงเป็นแนวอู๋เซีย ดังนั้นจึงมีฉากต่อสู้มากมายในภาพยนตร์เรื่องนี้

มือของเธอยังคงเจ็บ ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถใช้ดาบหนักได้ ดังนั้นหลังจากพูดคุยกับผู้กำกับแล้วบทจึงเปลี่ยนไปเพื่อให้เธอใช้แส้แทน

อย่างไรก็ตามแม้ว่าแส้จะฟังดูง่ายเหมือนกระดาษ แต่ก็ใช้ยากกว่าดาบหรือมีดมาก

หลังจากใช้เวลาทั้งบ่ายในการฝึกซ้อมฉากของเธอ ในที่สุดเนลล์ก็ได้เรียนรู้ท่าทางและดำเนินการถ่ายทำฉากต่อไป เมื่อเสร็จสิ้นการถ่ายทำในวันนี้เธอก็เตรียมตัวกลับไปที่โรงแรม

อย่างไรก็ตามในเวลานี้มีคนส่งของเดินมาหาเธอ

“คุณเนลล์ เจนนิงส์ ใช่ไหม?”

เนลล์ตกตะลึงเล็กน้อยขณะที่เธอพยักหน้า “ใช่ มีอะไรให้ช่วยคุณหรือเปล่า?”

“สวัสดีตอนบ่ายดอกไม้เหล่านี้และของขวัญนี้ส่งถึงคุณแล้วโปรดเซ็นชื่อที่นี่”

เนลล์รู้สึกมึนงง สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของเธอไม่ใช่ดอกกุหลาบช่อโต แต่เป็นสร้อยเพชรที่รัดอยู่ตรงกลางดอกกุหลาบทั้งหมด

การออกแบบสร้อยคอเป็นรูปหัวใจฐานสีฟ้าล้อมเพชรขนาดเท่าหัวแม่มืออยู่ตรงกลาง เพียงแค่รูปลักษณ์ของมันก็มีค่าใช้จ่ายค่อนข้างมาก

เธอถามทันทีว่า “ใครส่งช่อดอกไม้นี้มาให้? คุณช่วยบอกชื่อผู้ส่งหรือการติดต่อได้ไหม?”

คนส่งของยิ้ม “ผมขอโทษ ลูกค้าขอให้ไม่เปิดเผยตัวตน หากไม่ได้รับอนุญาต ผมไม่สามารถบอกรายละเอียดส่วนบุคคลของพวกเขาได้”

เนลล์ขมวดคิ้ว แต่เธอไม่ได้พูดอะไรมากนักขณะที่เธอยอมรับการจัดส่ง

เนื่องจากช่อดอกไม้ขนาดใหญ่ เธอจึงไม่สามารถพกพาไปเองได้ ดังนั้นเธอจึงให้คนส่งของวางไว้ที่พื้นในมุมหนึ่งสำหรับเธอ

จากนั้นเธอก็หยิบสร้อยเพชรจากช่อดอกไม้

งานฝีมือของสร้อยคอนี้ค่อนข้างซับซ้อน ไม่ใช่สิ่งที่หาได้จากร้านค้าปลีกทั่วไป รู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่ต้องสั่งทำเอง

นอกจากนี้เพชรที่มีขนาดใหญ่เท่านี้ยังหายากที่จะได้มันมา ดังนั้นเนลล์จึงอดไม่ได้ที่จะอยากรู้เกี่ยวกับบุคคลลึกลับที่ส่งของสิ่งเหล่านี้มาให้เธอ

ในขณะเดียวกันทีมงานที่เหลือได้มารวมตัวกันเพื่อดูว่าความปั่นป่วนว่าอะไร

"โว้ว! ช่างเป็นเพชรขนาดยักษ์! ต้องมีอย่างน้อยสิบกะรัต!”

"โอ้พระเจ้า! ใครส่งสิ่งนี้มาให้คุณ? ช่างเป็นการโอ้อวดจริง ๆ!”

“เนลล์ทำไมคนที่ชื่นชมคุณถึงร่ำรวยขนาดนี้? ฉันเข้าใจว่าประธานลีย์ ให้อัญมณีปะการังแดงแก่คุณ แต่แฟนคลับสุ่ม ๆ ของคุณส่งเพชรเม็ดใหญ่มาให้คุณจริงเหรอ?”

“มันต้องมีมูลค่าอย่างน้อยสองสามล้านใช่ไหม? โอ้พระเจ้านั่นเป็นเงินเดือนของฉันสำหรับการแสดงในภาพยนตร์สองสามเรื่องเลย"

“ฉันอิจฉาคุณมาก เนลลี่”

ทันใดนั้นเธอก็ถูกรายล้อมไปด้วยนักแสดงหญิงในกองถ่าย แม้จะได้รับความอิจฉาและความชื่นชมจากเพื่อนร่วมวงของเธอ แต่เนลล์ก็ดูเหมือนจะไม่ได้รับความสนใจอย่างสมบูรณ์

เธอเลิกคิ้วขณะมองของขวัญชิ้นนี้ สัญชาตญาณของเธอบอกเธอว่านี่ไม่ใช่แค่ของขวัญ

ไม่ว่าเธอจะมองยังไงก็ไม่มีทางที่แฟนหนังทั่วไปจะมอบสร้อยเพชรราคาแพงให้เป็นของขวัญได้

เธอไม่รู้ว่าทำไม แต่เธอนึกถึงโทรศัพท์จากคืนนั้นที่พวกเขาฉลองการกลับมาของเธอในทันที

หัวใจของเธอเศร้าลง และใบหน้าของเธอก็ซีดทันที

เธอพยายามรักษาความสงบเธอมองขึ้นไปก่อนจะเห็นว่าเธอถูกรายล้อมไปด้วยกลุ่มนักแสดงที่กำลังง่วนอยู่กับการชื่นชมสร้อยเพชร เธอกล่าวว่า “ฉันขอโทษจริง ๆ แต่จู่ ๆ ฉันก็จำได้ว่าฉันมีบางอย่างที่ต้องทำ ฉันต้องกลับไปที่โรงแรม แล้วฉันจะนำมันมาให้พวกคุณชื่นชมอีกครั้งนะ! ฮะ!”

ด้วยเหตุนั้นเธอจึงรีบหยิบสร้อยคอและออกจากที่เกิดเหตุทันที

เมื่อเธอกลับไปที่โรงแรม เธอก็หาข้ออ้างและให้แนนซี่ออกไป

จากนั้นเธอก็นั่งไขว่ห้างบนเตียงจับโทรศัพท์แน่น ขณะจ้องไปที่หมายเลขโทรศัพท์บนหน้าจอที่ดูเหมือนจะขัดแย้งกับอะไรบางอย่าง

ไม่นานต่อมาในที่สุดเธอก็ตัดสินใจด้วยตัวเอง และกดไปที่ตัวเลือกการโทรซ้ำ

เมื่อถึงตอนนั้น เนลล์รู้สึกได้ว่ามือของตัวเองสั่นอย่างไม่สามารถควบคุมได้

หลังของเธอเปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็นแล้ว มันรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างติดอยู่ในลำคอของเธอ ในขณะที่เธอพยายามจะส่งเสียง

แต่เมื่อเธอคิดว่าการโทรกำลังจะผ่านไป ...

ความคิดของเธอถูกขัดจังหวะด้วยน้ำเสียงยุ่ง ๆ

“ขออภัยหมายเลขที่คุณโทรออกไม่สามารถใช้งานได้…”

เธอพูดไม่ออก

นี่หมายความว่าอย่างไร?