บทที่ 374 ใจร้ายและโหดเหี้ยม

เนลล์รู้สึกตกตะลีงอย่างมากกับการเปิดเผยที่น่าตกใจซึ่งเธอต้องใช้เวลาสักพักก่อนที่เธอจะตอบสนองอีกครั้ง

“ได้แจ้งตำรวจไหม?”

ชายคนนั้นส่ายหัวและพูดว่า “ไม่ อาวุโสเคมีความลับที่น่าตกใจมากเกินไปเกี่ยวกับเขา ซึ่งการแจ้งตำรวจไม่ใช่ทางเลือกที่ดี สำหรับตอนนี้เราสามารถตรวจสอบและยุติเรื่องนี้เป็นการส่วนตัวเท่านั้น "

เนลล์พยักหน้าอย่างเข้าใจ

เธอรู้สึกได้ถึงแรงกดทับที่หน้าอกของเธอ

ชายคนนั้นสังเกตเห็นเธอในรูปแบบที่ไม่พอใจ และเขาก็ส่งเสียงหัวเราะเบา ๆ ออกมา

อีกครั้งที่ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาเดินเข้าไปใกล้เธอและชายคนนั้นก็ยิ้มและพูดว่า “ลิตเติ้ลเซเว่นตอนนี้เราคุยธุระกันเสร็จแล้วมบอกความจริงมาในสี่ปีที่คุณไม่เคยเห็นผม คุณไม่คิดถึงผมเลยจริง ๆ เหรอ?”

สีหน้าที่หมดกำลังใจของเนลล์เปลี่ยนเป็นความโกรธทันที เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าวแล้วจ้องไปที่ชายคนนั้นอย่างเคร่งเครียด

“เกรกอรี เกรแฮม! ฉันเตือนอย่าใช้เล่ห์เหลี่ยมสกปรกกับฉันอีก! มันจะไม่ได้ผลกับฉัน!”

เกรกอรี่ยิ้มอย่างไม่ไยดีมันช่างน่าหลงใหลเป็นพิเศษ

“ลิตเติ้ลเซเว่นทำให้หัวใจผมแตกสลาย เพียงแค่สี่ปีผ่านไปเมื่อก่อนคุณเรียกผมว่า 'พี่ชาย' ด้วยความเสน่หามาวันนี้ได้เปลี่ยนเป็น 'เกรกอรี เกรแฮม' แล้ว ทำไมคุณถึงใจร้ายและโหดเหี้ยมขนาดนี้”

เนลล์ไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอพอแล้วกับเรื่องไร้สาระของเขาและเริ่มจากไป

ยังคงได้ยินเสียงหัวเราะของเกรกอรีอยู่ข้างหลังเธอ เขาบอกว่า “ลิตเติ้ลเซเว่นผมได้เบอร์โทรศัพท์ของคุณแล้ว คืนนี้ผมจะโทรหาคุณ ผมแน่ใจว่าคุณต้องรับสาย”

แม้ว่าน้ำเสียงของเขาจะเป็นความชั่วร้าย แต่เนลล์ก็ไม่สามารถสลัดความรู้สึกที่น่ากลัวที่มีนัยของการคุกคามได้เช่นกัน

สีหน้าของเธอนิ่งลงและออกจากห้องน้ำอย่างเร่งรีบ

หลังจากที่เธอออกจากห้องน้ำไปแล้ว เนลล์ก็รู้สึกกระวนกระวายใจจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและไม่สามารถอยู่ได้อีกต่อไป เธออำลาเจเน็ตและกลุ่ม ก่อนที่เธอจะออกจากงานไปพร้อมกับแนนซี่

เป็นเวลาค่ำแล้วเมื่อเนลล์กลับมาถึงบ้าน กิดเดียนกำลังอ่านหนังสืออยู่ในห้องศึกษาของเขา เขารู้ว่าเนลล์ไม่ได้กินอะไรมาในงาน เขาสั่งให้ป้าจอยซ์เตรียมโจ๊กทะเลของโปรดของเธอให้โดยเฉพาะ

เนลล์ไม่ได้เจริญอาหารมากนัก เธอใช้เวลาเพียงไม่กี่คำก่อนที่จะทิ้งส่วนที่เหลือไว้บนโต๊ะ

ตลอดทั้งคืนนั้นกิดเดียนอยู่เคียงข้างเนลล์มาโดยตลอด

จากนั้นโทรศัพท์ของเนลล์ก็เริ่มส่งเสียงหึ่งและถูกตรวจพบโดยการได้ยินที่เฉียบคมของกิดเดียน เนลล?เห็นหมายเลขและชัดเจนทันทีว่าบุคคลดังกล่าวเป็นใครจากอีกด้านหนึ่ง ในขณะที่เธอกำลังลังเลว่าจะรับสายหรือไม่เธอก็ได้ยิน กิดเดียนถามว่า “คุณรู้หรือยังว่าใครคือคนที่อยู่เบื้องหลังดอกไม้ทั้งหมดนั้น?”

เนลล์ตะลึง บางทีอาจเป็นปฏิกิริยาของความรู้สึกผิดเธอปฏิเสธสายทันที

เธอเงยหน้าขึ้นและมองไปที่กิดเดียนอย่างว่างเปล่าชั่วขณะ

“อ๋อ ฉันยังไม่รู้เลย”

กิดเดียนถามกลับอย่างเบา ๆ

“คุณต้องการความช่วยเหลือจากผมไหม?”

“ไม่จำเป็นสำหรับสิ่งนั้นเลย”

เนลล์ตอบอย่างรวดเร็ว ถ้ากิดเดียนช่วยได้ก็ไม่สำคัญว่าเขาจะทำอะไรได้ มันจะทำให้เนลล์ตกอยู่ในสถานการณ์ที่วุ่นวาย ซึ่งเธอไม่รู้ว่าจะอธิบายสถานการณ์ของเธออย่างดีที่สุดยังไง

กิดเดียนเอียงศีรษะด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“วันนี้คุณรู้สึกไม่สบายหรือเปล่า?”

เนลล์ฝืนยิ้มและส่ายหัว

จากนั้นโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

กิดเดียนเลิกคิ้ว เขาเห็นหน้าจอโทรศัพท์และจ้องมาที่เธอด้วยท่าทางแปลก ๆ สงสัยว่าทำไมเธอถึงไม่รับโทรศัพท์

เนลล์รู้สึกว่าร่างกายของเธอเกร็งขึ้นทั้งตัว เธอชั่งใจว่าจะรับสายก่อนที่จะปฏิเสธในที่สุด

“มันเป็นแค่เรื่องที่เกี่ยวข้องกับงาน ดึกแล้วพรุ่งนี้จะโทรกลับ!”

จากนั้นเธอก็ห่มผ้านวมและนอนหลับสนิท

กิดเดียนดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง อย่างไรก็ตามเขาเลือกที่จะไม่พูดอะไรเพิ่มเติมและปิดไฟก่อนเข้านอน

มันเป็นคืนที่สงบ

ในวันรุ่งขึ้นเนลล์ตื่นขึ้นมาด้วยเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือของเธอ

ก่อนที่เธอจะลืมตาเต็มที่เธอก็เชื่อมต่อกับสายโทรศัพท์แล้ว

"สวัสดี?"