บทที่ 389 ได้เป้าหมายตามที่คุณต้องการ

ไม่นานเรื่องเหลวไหลเหล่านี้ก็จบลงทันที เมื่อได้รับการแก้ไข

ซูจีถูกไล่ออกและการถ่ายทำรายการไม่สามารถเสร็จสิ้นได้ทันเวลาอีกต่อไป

ต้องเปลี่ยนตัวนักแสดงนำหญิงคนที่สาม และเนื่องจากการคัดเลือกนักแสดงต้องใช้เวลาจึงยังไม่สามารถยืนยันกำหนดการได้

ลูซี่รู้สึกกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้

อย่างไรก็ตามเธอแทบจะไม่มีเวลาคิดเรื่องนี้ ในขณะที่โจเอลพาเธอออกไปทันทีที่ปัญหานี้ได้รับการแก้ไข

เมื่อโจเอลพาเธอออกไปทุกคนสังเกตเห็นความโกรธเกรี้ยวในดวงตาของเขา และลูซี่รู้สึกว่าเธอกำลังจะถูกกลืนหายเข้าไปในเปลวเพลิง

อย่างไรก็ตามชายคนนั้นจับแขนของเธอไว้แน่น จนเธอไม่สามารถหลุดพ้นได้

เมื่อพวกเขาอยู่ในรถ ลูซี่ก็หลุดพ้นจากความเข้าใจของเขาในขณะที่เธอหอบ เธอถามอย่างหงุดหงิด “นี่มันความหมายว่าอะไร?”

โจเอลเย้ยหยันและสั่งคนขับรถว่า “ไปโรงพยาบาล”

ลูซี่ตะลึง

“ทำไมต้องไปโรงพยาบาล? แขนของฉันมีผ้าพันแผลและมันเป็นเพียงแผลเล็ก ๆ เอง ”

ตอนนั้นไม่มีใครฟังเธอ หลังจากนั้นไม่นานคนขับรถก็พาพวกเขาไปส่งที่โรงพยาบาลเอกชนในบริเวณใกล้เคียง

โจเอลลากลูซี่ลงจากรถและพาเธอไปหาหมอ

“ตรวจดูบาดแผลที่แขนและฉีดยากันบาดทะยักให้เธอ”

โรงพยาบาลเป็นของฟอสเตอร์ดังนั้นหมอจึงจำโจเอลได้

ทันทีที่เขาได้ยินคำสั่งของโจเอลเขาก็พยักหน้า “ได้ครับนายน้อยรอง ไม่ต้องกังวลผมจะพาเธอเข้ามาเดี๋ยวนี้”

จากนั้นเขาก็พาลูซี่ออกไป

ก่อนที่ลูซี่จะตอบสนองเธอถูกพาเข้าไปในห้องและให้นั่งลงบนเก้าอี้

หลังจากนั้นแพทย์สองคนก็ถอดผ้าพันแผลที่แขนของเธอออกอย่างรวดเร็วและทายาที่แผลอีกครั้ง ในขณะที่พยาบาลคนหนึ่งได้รับการฉีดยาบาดทะยักให้เธอ

ลูซี่ตัวเล็กตัวน้อยนั่งนิ่งอยู่กลางห้อง ในขณะที่เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์วุ่นวายกับเรื่องเธอ เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอรู้ว่าเธอกำลังเป็นจุดสนใจมากขนาดนี้

อย่างไรก็ตามเธอพบว่าสถานที่แห่งนี้ค่อนข้างแปลกประหลาด

ลูซี่งงงวยเล็กน้อย เธอมองไปที่โจเอลที่ยืนพิงกรอบประตูพร้อมกอดอกแล้วหัวเราะเบา ๆ “ฉันแค่คิดว่าคุณแสดงท่าทางมากเกินไป มันไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้น และไม่จำเป็นต้องฉีดยากันบาดทะยักด้วย นอกจากนี้แพทย์ที่กองถ่ายก็ได้ทำการรักษาแผลให้ฉันแล้ว คุณจะทำให้มันเป็นปัญหาในการรักษาอีกรอบทำไม?”

โจเอลยิ้มอย่างเย็นชา “หยุดเข้าข้างตัวเอง ผมแค่ทำให้ถูกต้องตามหลักจริยธรรมเพราะผมกังวลว่าแขนของคุณจะติดเชื้อ นั่นคือเหตุผลที่ผมให้พยาบาลรักษาคุณอีกครั้ง”

'อย่างไรก็ตามผมไม่รู้ว่าหมอในกองถ่ายนั้นมีความสามารถแค่ไหน สิ่งต่าง ๆ จะซับซ้อนยิ่งขึ้นหากเขาไร้ความสามารถ’

อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้เปิดเผยความคิดนี้กับลูซี่

ลูซี่ถอนหายใจ ก่อนจะยอมให้เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ทำการรักษาเธอ

ครึ่งชั่วโมงต่อมาก็เสร็จ เธอถามหมอว่า “เป็นยังไงบ้าง? ฉันโอเคไหม?”

หมอยิ้ม “ทุกอย่างเรียบร้อยดีคุณผู้หญิงแม้ว่าบาดแผลจะดูร้ายแรง แต่ก็เป็นเพียงบาดแผลที่เนื้อเท่านั้น เช็คให้แน่ใจว่าจะไม่สัมผัสกับน้ำ ในช่วงสองสามวันนี้และพักผ่อนให้เพียงพอ”

ลูซี่พยักหน้า

จากนั้นเธอก็หันไปหาชายคนนั้นที่ทางเข้าประตูและมองเขา “บอกแล้ว ฉันสบายดี”

โจเอลหันหน้าหนีโดยไม่สนใจเธอ

ยังไม่รู้ตัวอีก ลูซี่กำลังตำหนิเขาอยู่ในความเงียบ

'ผู้หญิงโง่ คุณไม่รู้ว่าอะไรดีที่สุดสำหรับคุณ!'

ในไม่ช้าบาดแผลของลูซี่ก็ได้รับการตรวจและรักษาอีกครั้ง เธอนวดแขนขณะที่เธอยืนขึ้นและคิดกับตัวเองว่า 'โจเอลอาจจะค่อนข้างหยาบรอบ ๆ ขอบ แต่เขามีหัวใจที่เหมือนทองแท้’

อย่างน้อยเขาก็ดูแลเธอ

เธอสัมผัสได้ถึงความรู้สึกอบอุ่นและคลุมเครือในใจ อย่างไรก็ตามในเวลาเดียวกันเขาลากเธอไปที่เคาน์เตอร์ชำระเงิน

“จ่ายเงินสิ”

"อะไรนะ?"

ลูซี่รู้สึกประหลาดใจ

โจเอลเลิกคิ้วขณะที่เขามองเธอด้วยท่าทางเยาะเย้ย