บทที่ 408 ไม่คุ้มเลย

กิดเดียนเลิกคิ้วขึ้น “พูดเบาเกินไป ผมไม่ได้ยินคุณ”

เนลล์พูดให้ดังขึ้นและเพื่อทำให้เขาพอใจ เธอก็ยิ้มบนใบหน้าเช่นกัน "สามี…"

เธอแกล้งเขาอย่างจงใจ

แน่นอนว่ามือของผู้ชายที่ถือพวงมาลัยแน่นขึ้นเล็กน้อย

อย่างไรก็ตาม เนลล์ไม่ได้รับคำตอบที่เธอต้องการ แต่ชายคนนั้นหรี่ตาลงและพูดว่า "พูดอีกครั้งสิ"

เนลล์โกรธมากจนอยากจะกัดใครสักคน

แม้ว่าเมื่อคิดว่ามีคนมาขอเธอ เธอทำได้เพียงแสดงสีหน้าที่ดีและพูดเบา ๆ ว่า “สามี ได้โปรดบอกฉันที ฉันอยากรู้…”

เสียงของเธอแหบมาก จนแม้แต่เธอก็รู้สึกรังเกียจมันเล็กน้อย!

เธอกระแทกกำปั้นใส่เขา โชคดีที่ชายคนนั้นแข็งแกร่งและสามารถต้านทานได้ เขามีทักษะในการขับขี่ที่ดี ไม่เช่นนั้นเขาคงจะขับออกนอกถนน

ด้วยความยากลำบากอย่างมาก กิดเดียนจึงควบคุมมือทั้งสองข้างของเธอไว้ด้วยมือข้างหนึ่งของเขา เขาหรี่ตาและพูดด้วยน้ำเสียงที่อันตรายว่า “คุณกล้าดียังไงมาล่อลวงผมในตอนกลางวันแสก ๆ ผมจะจัดการคุณเมื่อเราถึงบ้าน”

เนลล์รู้ดีว่าเขาพูดถึงการดูแลแบบไหน

ทันใดนั้น เธอก็หน้าแดงและเธอโต้กลับ “คุณเป็นคนบอกให้ฉันพูดเอง!”

“คุณเชื่อด้วยอย่างนั้นเหรอ เฮ้! ทำไมคุณถึงไม่พูดก่อนหน้านี้เมื่อตอนที่ผมขอให้คุณทำ”

เนลล์พูดไม่ออก

เธอขมวดคิ้วขณะที่มันแดงเหมือนกุ้งมังกร เมื่อมองมาที่เขา เธอพูดได้คำเดียวว่า "อันธพาล!"

กิดเดียนยิ้มอย่างสบาย ๆ ด้วยความชั่วร้ายถูกฉาบไว้ที่มุมตาและคิ้วของเขา

“เอาล่ะ ผมจะแสดงให้คุณดูว่าอันธพาลเป็นยังไง?”

เนลล์ยิ่งหน้าแดงมากขึ้นไปอีก

ไม่นานพวกเขาก็ถึงบ้าน

ระหว่างนั้น คนใช้ที่บ้านกำลังพักผ่อนหรืออยู่ในสวนหลังบ้าน โดยไม่มีใครอยู่ข้างหน้า

เนลล์ถูกกิดเดียนพาเข้าไปในวิลล่า

ก่อนที่เครื่องยนต์จะดับ เขาโยนกุญแจไปที่มือของป้าจอยซ์และอุ้มเนลล์ไปที่ชั้นสอง

ในห้องนอนชั้นสอง

เนลล์ถูกเขาโยนลงบนเตียง ด้วยความกระวนกระวายและโกรธ เธอห่มผ้าห่มแล้วตะโกนว่า "อย่าเข้ามานะ ฉันไม่มีอารมณ์มาเล่นนะ!" เนลล์กังวลมากจนเธอชกเขาด้วยหมัดของเธอ แต่ชายคนนั้นจับมันไว้ด้วยมือเดียวและเขาก็จับมือของเธอไว้ที่หลังของเธอ เธอพยายามเตะเขา แต่ขาของเธอก็ถูกขาของเขาตรึงอยู่บนเตียงด้วย