บทที่ 423 เธอท้อง

อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าเธอจะคร่ำครวญแค่ไหน ดวงตาของชายที่นอนอยู่บนพื้นยังคงปิดอยู่

ความรู้สึกสิ้นหวังอย่างท่วมท้นเต็มไปด้วยความเป็นอยู่ของเธอ ราวกับโลกทั้งใบกลายเป็นความมืดมิด

เธอกรีดร้องอย่างไม่ลดละ “กิดเดียน ลีย์!!!”

ต่อจากนั้น เธอก็รู้สึกคลื่นไส้ในลำคอ ตามด้วยอาการปวดท้องอย่างรุนแรง การมองเห็นของเธอหรี่ลงและเธอก็เป็นลม

…

เมื่อเนลล์ตื่นขึ้น เธอพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล

ทันทีที่เธอลืมตา เธอก็เอื้อมมือไปด้านข้างโดยอัตโนมัติ แต่มันก็ว่างเปล่า

หัวใจของเธอแน่นขึ้นทันที เธอรีบกระโดดลงจากเตียงและวิ่งไปที่ทางเดิน

เนลล์ที่เพิ่งไปที่ประตูแต่เธอกลับถูกคุณหมอหยุดไว้ “เฮ้ คุณจะไปไหน?”

เนลล์คว้าตัวเขาแล้วถามด้วยเสียงแหบ “กิดเดียน ลีย์ทอยู่ที่ไหน? เขาอยู่ที่ไหน?"

แพทย์หายใจออกอย่างแรง “คุณหมายถึงผู้บาดเจ็บที่ถูกส่งมาที่นี่พร้อมกับคุณใช่ไหม?”

เนลล์พยักหน้าอย่างเคร่งขรึม การแสดงออกทางสีหน้าของเธอนั้นอย่างเคร่งเครียด "เขาอยู่ที่ไหน? บอกฉันเดี๋ยวนี้!"

“โอ้ เขายังอยู่ในการผ่าตัด เฮ้…”

ก่อนที่หมอจะพูดจบ เธอก็วิ่งหนีไปเหมือนลมกระโชก

ที่ชั้น 3 บริเวณทางเข้าห้องผ่าตัด

เมื่อเนลล์ไปถึงที่นั่น ป้ายนีออนที่ด้านบนของห้องผ่าตัดยังคงสว่างอยู่ ซึ่งหมายความว่าผู้ป่วยยังไม่ออกมา การผ่าตัดยังไม่สิ้นสุด

ตระกูลกริฟฟินยืนอยู่รอบ ๆ ข้างหลังพวกเขาคือ บอดี้การ์ดหน้าเคร่งเครียดอยู่หลายคน

ผู้ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้มีท่านผู้หญิงกริฟฟินและเบลีย์

ใบหน้าของเนลล์ก็ซีดเผือด

เธอเดินโซเซไปหาพวกเขา เธอไม่กล้าถามท่านผู้หญิงกริฟฟิน ดังนั้นเธอจึงคว้าแขนของเบลีย์แล้วถามว่า “เขาเป็นอย่างไร? เขาโอเคไหม?”

เบลีย์มองดูท่าทางตื่นตระหนกของเธอและขมวดคิ้วของเขา หลังจากหยุดไปนาน เขาตอบอย่างไม่เต็มใจว่า “หมอบอกว่าอาการของเขารุนแรง โอกาสรอดของเขาน้อยกว่าสิบเปอร์เซ็นต์”

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น เนลล์ก็รู้สึกเหมือนกับว่าเธอเพิ่งถูกกระหน่ำตีเข้ามาที่หัว รู้สึกเหมือนท้องฟ้าล่วงตกลงมาที่เธอ

เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าว ร่างกายของเธอเกือบจะทรุดตัวลง โชคดีที่เบลีย์จับเธอทัน

"พี่สะใภ้!"

ท่านผู้หญิงกริฟฟินตื่นตระหนกกับเสียงตะโกนอันดังของเบลีย์ เธอจึงหันไปมองพวกเขา

เนลล์ส่ายหัว น้ำตาไหลอาบหน้า

“มันเป็นความผิดของฉันทั้งหมด ทำไมฉันถึงไว้ใจเธอง่ายจัง ถ้าฉันไม่โง่ขนาดนี้ เรื่องนี้คงไม่เกิดขึ้น คุณจะไม่ถูกโจมตีหรือได้รับบาดเจ็บ ฉันขอโทษ”

เบลีย์มองดูความทุกข์ยากของเธอและรู้สึกได้ถึงความบีบคั้นหัวใจของเธอ

เขาพูดเบา ๆ ว่า “อย่าโทษตัวเองมากเกินไป ยังมีโอกาสอีกตั้งสิบเปอร์เซ็นต์ ไม่ได้หมายความว่าเขาจะทำไม่ได้ซะหน่อย”

ท่านผู้หญิงกริฟฟินก็รีบเข้าไปปลอบเธอ “ใช่ อย่าเพิ่งสิ้นหวัง กิดเดียนจะต้องรอด แต่คุณต่างหากที่จะตายซะซะก่อน”

เนลล์ได้รับการปลอบใจจากพวกเขาให้นั่งบนเก้าอี้

เบลีย์ถามว่า “พี่สะใภ้ คุณอยู่ในที่เกิดเหตุ คุณรู้หรือไม่ว่าใครคือคนร้าย?”

เนลล์จับที่เท้าแขนแน่นจนนิ้วเจ็บ

สายตาของเธอกลายเป็นน้ำแข็ง จากนั้นเธอก็พูดอย่างเงียบ ๆ "ฉันรู้"

"ใคร?"

“เธอชื่อ เอเวลิน บรู๊ค ฉันคิดว่าเธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันในชีวิตนี้ แต่กลับกลายเป็นว่า… เฮอะ!”

เธอหัวเราะเยาะตัวเอง เธอไม่รู้ว่าเธอกำลังหัวเราะเยาะความไร้เดียงสาและความล้มเหลวของตัวเอง หรือสถานการณ์ที่ไร้สาระ

ดวงตาของเบลีย์เบิกกว้าง

เขาคว้าแขนเธออย่างแรงและพูดอย่างเฉียบขาด “คุณพูดอะไร? เธอชื่ออะไรนะ?”

เนลล์มองเขาอย่างแข็งกร้าวและพูดเยาะเย้ย “เอเวลิน บรู๊คส์ นั่นคือชื่อของเธอ เธอโทรหาฉันและโกหกฉัน เธอบอกฉันว่าเธอเมาและขอให้ฉันไปรับเธอ อันที่จริงเธอวางแผนไว้หมดแล้ว เมื่อเราไม่ได้สนใจเธอจึงแทงมีดเข้าที่หน้าอกของเขา เธอคือฆาตกร!”