ตอนที่ 431
บทที่ 431 อยากฆ่าเธอ
October 22, 2026
เนลล์รู้สึกไม่ดีเลย
ตามที่คาดไว้ วิลเลียมเดินมาหาเธอด้วยสีหน้าเคร่งขรึมหลังจากที่วางสาย
"คุณนายลีย์ เธอมันถ่อมตัวเกินไปสำหรับเธอที่จะบอกว่าเธอไม่มีค่าถึงหนึ่งพันล้าน กิดเดียนกำลังจะมาถึง ตอนนี้ ฉันจะพาเธอออกไปสูดอากาศข้างนอก และในขณะที่เราอยู่ที่นั่น ให้ฉันแสดงให้เธอเห็นว่าประธานผู้สง่างามของตระกูลลีย์ จะทำตัวอ่อนน้อมอยู่ใต้เท้าของฉันและขอร้องฉันเหมือน หมา! ฮ่าฮ่า!”
เมื่อวิลเลียมพูดจบ เขาก็หยิบผ้าที่ขาดแล้วยัดเข้าไปในปากของเธอ จากนั้นเขาก็อุ้มเธอขึ้นและเดินออกไปข้างนอก
เมื่อถูกปิดปาก เนลล์จึงพูดไม่ได้ เธอจึงทำได้เพียงดิ้นรนอย่างสิ้นหวังและส่งเสียงเป็นบางครั้ง
อย่างไรก็ตาม ความแข็งแกร่งของเธอไม่คุ้มที่จะสู้กลับวิลเลียม เขาจับและมัดเธอด้วยเชือกแล้วแขวนเธอไว้บนเสาของเรือ ร่างของเธอลอยขึ้นไปในอากาศเหมือนธง
“อื้มม--อื้มม--อื้ม--”
วิลเลียมเงยหน้าขึ้นมองและเหลือบมองเนลล์ที่พยายามดิ้นรนด้วยความกลัว พร้อมกับรอยยิ้มอันโหดร้ายบนใบหน้าของเขา
“ไม่ต้องกลัว ฉันจะปล่อยเธอไปทันทีที่ได้รับเงินและหลังจากที่ฉันได้ส่งเธอไป! ไม่ต้องกังวล ฉันจะไม่ทำร้ายเธอ ฉันแค่ต้องการเงิน มันจะไม่มีประโยชน์อะไร ๆ ถ้าฉันทำร้ายเธอตอนนี้ กิดเดียนจะไล่ตามฉันไปจนวันสิ้นโลกแน่นอน”
วิลเลียมมองดูนาฬิกาขณะพูด “เขาจะมาถึงเร็ว ๆ นี้! ดังนั้นอธิษฐานว่าเราจะทำการค้าขายที่ประสบความสำเร็จ!”
ในอีกด้านหนึ่ง
รถฮัมเมอร์สีเขียวเข้มมากกว่าหนึ่งโหลจอดอยู่ริมถนน กิดเดียนนั่งอยู่ในฮัมเมอร์คันหนึ่งโดยวางแล็ปท็อปไว้บนตัก และใช้ทักษะบางอย่างบนนั้นอย่างชำนาญ
ประตูของฮัมเมอร์เปิดออก และร่างของแมทธิวก็เข้ามาจากด้านนอก
“ท่านประธาน ทุกคนอยู่ที่นี่”
กิดเดียนมีสีหน้าเย็นชา นิ้วของเขากำลังพิมพ์อย่างรวดเร็วบนแป้นพิมพ์ ในไม่ช้า แผนที่ที่มีจุดสีแดงกะพริบก็ปรากฏขึ้น
“จุดนี้เป็นจุดศูนย์กลางการดำเนินงานของเรา เฝ้าระวังใต้น้ำและเรือทุกลำที่อยู่รอบ ๆ ตัวเรา”
แมทธิวพยักหน้าและพูดอย่างลังเลว่า “ท่านประธาน คุณจะไปที่นั่นด้วยตัวเองจริง ๆ เหรอ? มันอันตรายเกินไป!”
กิดเดียนไม่ตอบเขา ด้วยเหตุนี้ แมทธิวจึงรู้ว่าเขาได้ตัดสินใจไปแล้ว ไม่มีประโยชน์ที่จะพูดอะไรอีก ดังนั้นเขาจึงหันหลังกลับและทำงานต่อ
เลียมโทรหากิดเดียนอีกครั้ง
“กิดเดียน ฉันจัดการทุกอย่างเสร็จแล้ว เราจะเริ่มเมื่อไหร่ก็ได้”
“ตกลง” กิดเดียนพยักหน้าและหลังจากหยุดไปสองสามวินาที เขาก็พูดว่า “ขอบคุณมาก”
“ห๊ะ”
เลียมแค่หัวเราะแค่ไม่ได้พูดอะไรในขณะที่วางสาย
กิดเดียนไม่ได้พูดอะไร เขาเพิ่งออกมาจากฮัมเมอร์และเดินไปที่ท่าเรือ
บนเรือประมง
เนลล์ถูกมัดไว้กลางอากาศด้วยเชือกที่รัดร่างกายของเธอไว้ราวกับมีดตัดผ่านตัวเธอ ความเจ็บปวดนั้นเกินที่จะทน
เธอกัดฟันขณะที่เธอคายผ้าออกจากปากในที่สุด เมื่อเธอเห็นวิลเลียมที่กำลังสูบบุหรี่ขณะถือเชือกอยู่ ความโกรธและความกลัวก็เพิ่มขึ้น
“วิลเลียม อย่าไปไกลกว่านี้ แม้ว่าคุณจะได้เงินมาก็ตาม ไม่มีทางที่คุณจะรอดโดยใช้เรือประมงลำนี้!
“คุณจะต้องรับโทษจำคุกอย่างน้อย 15 ปีในข้อหาลักพาตัวและแบล็กเมล์ ดังนั้นคิดให้รอบคอบ! ถ้าโดนจับได้ล่ะ? ยอมจำนนตอนนี้เลยดีกว่า!”
วิลเลียมเงยหน้าขึ้นมองเธออย่างเย็นชา เขาดูโดดเดี่ยวและดุร้ายเล็กน้อย เมื่อบุหรี่ที่ลุกโชนของเขาริบหรี่ในความมืด
“พอกันทีกับเรื่องไร้สาระ! ตราบใดที่เธอยังอยู่ในมือของฉัน ฉันจะสามารถหลบหนีไปพร้อมกับเธอได้แม้เพียงแผ่นไม้ นับประสาอะไรกับเรือประมงเก่า!”
เนลล์ขมวดคิ้ว “คุณไม่ได้บอกว่าคุณจะปล่อยฉันเมื่อคุณได้รับเงินเหรอ? ทำไมคุณถึงต้องการพาฉันไปด้วยกัน”
“แกคิดว่าฉันโง่เหรอ? จะเกิดอะไรขึ้นถ้ากิดเดียนจัดยามไว้โดยรอบ? แกต้องพาฉันไปยังที่ปลอดภัย แล้วฉันจะปล่อยแกไป!”
“วิลเลียม คาบอท มันมากเกินไปแล้ว! ถึงแม้ว่าคุณต้องการที่จะเป็นผู้ลักพาตัวอย่างน้อยก็น่ามีจริยธรรมที่เหมาะสมสิ!
“ถ้านายเอาเงินไปแต่ยังไม่ปล่อยฉัน กิดเดียนไม่ยอมแน่!
“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ ฉันสัญญา ฉันจะขอร้องเพื่อคุณอย่างแน่นอน ฉันจะรับประกันมันด้วยความเกียรติของฉัน!”