บทที่ 463 สายเกินไปสำหรับการเสียใจ

“มันดึกมากแล้ว เราควรจะแยกย้ายกันได้แล้ว”

เมื่อถึงจุดนั้น เกลก็ยืนขึ้นและเสนอ “ในเมื่อวันนี้คุณอยู่ที่นี่แล้ว ทำไมไม่ไปทานอาหารเย็นล่ะ?”

เนลล์ปฏิเสธข้อเสนออย่างเย็นชา “ไม่เป็นไร เรายังมีเรื่องอื่นที่ต้องทำอีก”

แล้วเธอก็เดินออกไปก่อน

ความคิดของเธอ เผยให้เห็นว่าเธอไม่ชอบเขาอย่างโจ่งแจ้ง ทำให้เกลต้องขยี้จมูกของเขา เขารู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

กิดเดียนเหลือบมองเขาโดยไม่พูดอะไร พวกเขารู้จักกันมานานพอที่จะสามารถสื่อสารกันได้โดยการมองหน้ากัน

เกลหัวเราะคิกคัก “ฉันจะต้องขอความช่วยเหลือจากนายในเรื่องนี้ เนลลี่อาจไม่ไว้ใจฉัน แต่เธอน่าจะฟังคำพูดของนาย”

กิดเดียนถอนหายใจ “ฉันจะพยายามทำให้ดีที่สุด แต่ฉันก็เคารพความคิดเห็นของเธอเสมอ ไม่ว่าเธอจะเลือกสิ่งใดในท้ายที่สุด ฉันก็คงจะไม่หยุดเธอ”

คำตอบของเขาไม่แตกต่างจากการปฏิเสธคำขอของเกลอย่างสุภาพ

เกลไม่สามารถทำอะไรกับมันได้ ดังนั้นเขาจึงเพียงพยักหน้า “ก็ได้ ฉันเข้าใจ”

ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงออกจากบ่อนไทเกอร์

เมื่อมองดูเวลา เลียมกล่าวว่า “มันค่อนข้างจะดึกแล้วและพวกคุณจะไม่มีอะไรทำเมื่อคุณกลับไป ทำไมพวกคุณไม่มาพักผ่อนที่บ้านของผมและทานอาหารเย็นกัน”

ขณะที่เนลล์ต้องการจะพยักหน้า โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น

ขณะที่เธอมองโทรศัพท์ของเธอ เธอขมวดคิ้วก่อนรับสาย

เป็นการโทรจาก โจเซฟ การ์เร็ตต์ เขาถามด้วยน้ำเสียงเร่งด่วน “เนลลี่ หนูยังอยู่ที่ประเทศ F ใช่ไหม?”

เนลล์พยักหน้าขณะที่เธอถาม “ลุงมีอะไรเหรอ?”

โจเซฟกระตุ้น “คุณปู่ของหนูอาการหนัก ถ้าเป็นไปได้เดินทางกลับคืนนี้เลย อย่างน้อยหนูก็ควรมาส่งเขา เป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่เขาจะไป”

เนลล์ตัวสั่น เธอไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เธอได้ยิน

เธอเพียงแค่ยืนอยู่ที่นั่น ขณะที่จิตใจของเธอว่างเปล่า ในตอนนี้ประสาทสัมผัสทั้งหมดของเธอหายไปชั่วขณะหนึ่ง

หลังจากเงียบอยู่นาน เธอก็แทบจะไม่สามารถบังคับเสียงของตัวเองได้

“ปะ เป็น… ไปได้ไงปู่ยังสบายดีอยู่เลย ตอนหนูโทรหาปู่เมื่อสองสามวันก่อน…”

เธอสามารถบอกได้ว่าโจเซฟเองก็รู้สึกแย่เช่นกันผ่านโทรศัพท์

“สิ่งเหล่านี้สามารถเปลี่ยนแปลงได้ภายในเวลาเพียงไม่กี่วัน… ร่างกายของปู่หนูถึงขีดจำกัดแล้วเมื่อไม่กี่เดือนก่อน เขาพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะรักษามันไว้ได้ในไม่กี่เดือนที่ผ่านมา แต่ดูเหมือนว่ามันจะเป็นจุดสิ้นสุดแล้ว สิ่งเดียวที่เขาต้องการตอนนี้คือเห็นหน้าหนู ลุงหวังว่าหนูจะกลับมา ลุงหวังว่าอย่างน้อยหนูก็ทำให้ความปรารถนาสุดท้ายกับเขาได้”

เนลล์เงียบไปขณะที่กำโทรศัพท์แน่นขึ้น

หลังจากหยุดไปนานอีกครั้ง เธอตอบด้วยเสียงแผ่วเบาว่า “เอาล่ะ หนูเข้าใจแล้ว หนูจะเตรียมตัวทันที”

หลังจากที่วางสาย เธอเหลือบมองที่กิดเดียนทั้งน้ำตา เสียงของเธอหายไปเกือบหมด เลียงที่เธอปล่อยออกมามีเสียงสะอื้นเบา ๆ

“กิดเดียน คุณลุงบอกว่า… คุณปู่… เขาไม่ไหวแล้ว…”

ในความเป็นจริงนั้น ตอนเธอคุยโทรศัพท์ กิดเดียนได้ยินคำพูดของโจเซฟจากทางโทรศัพท์แล้ว

หัวใจของเขาเศร้าลงเมื่อมองดูเวลาบนนาฬิกาข้อมือ จากนั้นเขาก็หันไปมองเลียม

“เลียม เราต้องกลับคืนนี้ ผมไม่คิดว่าเราจะไปได้ทัน ถ้าเราจองตั๋วเครื่องบิน ผมรบกวนคุณช่วยเตรียมการให้เราได้ไหม?”