บทที่ 465 ตรงไปตรงมา

ในฐานะที่เป็นลูกหลานของนายท่านการ์เร็ตต์ โจเซฟ และคนอื่น ๆ ต้องปฏิบัติตามความปรารถนาของเขา

อย่างไรก็ตาม มันอาจเป็นงานศพที่เรียบง่าย แต่ก็ยังมีงานอีกมากที่ต้องทำ

เนลล์ไม่ได้เข้าร่วมพิธีบริจาคอวัยวะของนายท่านการ์เร็ตต์ เธอรู้สึกว่ามันเป็นการลงโทษสำหรับผู้ที่ไม่อยากจากไป

เธอกลับบ้านในตอนกลางคืน และไม่ได้ทานอาหารเย็น เธอขังตัวเองอยู่ในห้อง

เธอนั่งบนระเบียงขนาดใหญ่ ยังมีเวลาอีกสองเดือนก่อนวันตรุษจีน อากาศแจ่มใสเป็นพิเศษในช่วงปลายฤดูหนาวในเมืองหลวง มองเห็นท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาวในตอนกลางคืน ทำให้เกิดจุดระยิบระยับในท้องฟ้าสีครามที่อยู่เบื้องล่างของสวรรค์

ไม่มีใครรู้ว่ากิดเดียนเดินเข้ามาจากด้านหลังเมื่อไร แต่เธอรู้ว่าเป็นเขาโดยไม่ต้องหันหลังกลับไปมอง

“ทุกคนบอกว่าหลังจากที่คนตายไป พวกเขาจะกลายเป็นดวงดาวบนท้องฟ้า และดูแลคนที่พวกเขาต้องการปกป้องต่อไป คิดว่าจริงไหม?” เธอถาม

คนข้างหลังไม่ตอบแต่กลับตอบกลับในลำคอเบา ๆ แทน

เนลล์หันกลับมามองเขา

ภายใต้ราตรีที่ปกคลุมไปด้วยความเงียบสงบ กิดเดียนเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ไม่มีที่สิ้นสุด เธอไม่สามารถอ่านดวงตาของเขาจากมุมของเธอได้ แต่สามารถระบุความอ้างว้างจากรูปหน้าด้านข้างของเขาได้

หัวใจของเธอกำลังเจ็บปวด

เธอลุกขึ้นจากพรมเข้าหาเขา และโอบแขนเข้าที่รอบเอวของเขา

ร่างกายของกิดเดียนแข็งทื่อ

ไม่นานเขาก็ถามว่า "เป็นอะไรหรือเปล่า?"

เนลล์ตอบด้วยเสียงอู้อี้ “ขอโทษ”

ชายคนนั้นเลิกคิ้ว

เนลล์ซบหน้าของเธอไว้ที่อกของเขา เสียงของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

“ฉันเคยคิดว่าตัวเองเป็นคนที่พยายามในความสัมพันธ์ของเรามากกว่า การเผชิญหน้าและความภาคภูมิใจของคุณทำให้คุณอยู่ในตำแหน่งที่เหนือกว่า ในขณะที่ฉันถูกทิ้งให้เดินตามรอยเท้าของคุณและเป็นผู้ตาม

“แต่ในที่สุดฉันก็เข้าใจว่าฉันคิดผิด คุณเป็นคนเดียวที่ทำมากกว่าฉันและพยายามหนักกว่าฉัน ฉันตาบอดเกินกว่าจะมองเห็นได้ ความเอาใจใส่ของคุณ ฉันเห็นแก่ตัวเกินไป”

เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาใสของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา แต่มันเต็มไปด้วยความอ่อนโยน

“กิดเดียน ลีย์ ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งที่คุณทำ และขอบคุณที่แบ่งรับภาระของฉัน ฉันจะตั้งใจทำงานไม่ให้คุณต้องเหนื่อย ฉันจะจะพยายามเพื่อให้มีเทียบเท่ากับคุณ และยืนเคียงข้างคุณอย่างภาคภูมิใจ”

กิดเดียนมองลงเพื่อสบตากับเธอ ดวงตาของเขาบ่งบอกถึงความรัก

โดยไม่ต้องถามว่าทำไมถึงคิดอย่างนั้น เขาดึงมุมปากเพื่อเผยรอยยิ้ม เขาพยักหน้า "โอเค"

เนลล์โอบกอดเขาไว้ในอ้อมแขนของเธอ

ครู่ต่อมา เธอก็ยืนขึ้นที่ปลายนิ้วเท้าและจูบเขาเบา ๆ ที่ริมฝีปากของเขา

หางตาของเธอชื้นไปด้วยน้ำตา

“กิดเดียน ลีย์ ฉันรักคุณ”

ท่ามกลางความเงียบงัน ชายคนนั้นก็พึมพำในหูของเธอ และในที่สุด พวกเขาก็ถูกโยนเข้าไปในคลื่นแห่งความหลงใหลที่เป็นระลอกเล็ก ๆ ผ่านค่ำคืนที่ไม่รู้จบ

เช้าวันรุ่งขึ้น

ไม่มีใครอยู่ในสุสาน แผ่นหินจารึกหน้าหลุมผังศพที่เย็นยะเยือกเต็มไปด้วยน้ำค้างในยามเช้าดูค่อนข้างหนาวความเย็นเต็มไปด้วยความหนาวอันขมขื่น ในอากาศที่น่ากลัวพร้อมจะเจาะทะลุรูขุมขนไปจนถึงหัวใจ

เนลล์ถือช่อดอกไม้ไว้ข้างหน้าหลุมศพ

เธอสวมเสื้อสเวตเตอร์สีดำและกางเกงขายาว เธอยังมีดอกไม้สีขาวติดอยู่ที่ผมของเธอ ก้มลงวางดอกไม้ลงบนพื้น

ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว กิดเดียนก็ยืนนิ่งอยู่เงียบ ๆ และจ้องมองไปยังตำแหน่งที่เธอยืนขึ้น ในที่สุดเธอก็หันหลังและเดินเข้ามาใกล้เขา เธอดึงแขนของเขาและเงยหน้าขึ้นเพื่อยิ้ม "ไปกันเถอะ!"