ตอนที่ 469
บทที่ 469 โยนตัวเองไปที่เขา
October 22, 2026
อากาศค่อนข้างคลุมเครือที่โต๊ะอาหาร ด้วยใบหน้าที่ตรงไปตรงมา เนลล์ยังคงนิ่งเงียบและกดหัวของเธอไว้ในอาหาร
สักพักเธอก็วางช้อนส้อมลงและพูดขึ้นว่า “ฉันอิ่มแล้ว ขอให้กินอาหารให้อร่อย”
ด้วยเหตุนี้เธอจึงลุกขึ้นและพร้อมที่จะจากไป
แขนของเธอถูกคว้าไว้อย่างกะทันหัน กิดเดียนวางตะเกียบลงแล้วตอบว่า “ไปด้วยกันสิ”
เนลล์เลิกคิ้ว
ที่นั่งตรงข้าม เฮเลนสนใจกับความต้องการของพวกเขาและไม่ได้กินอะไรเท่าไรนัก
เมื่อเจ้าบ้านทั้งสองลุกจากที่นั่ง เธอก็วางชามลง โดยไม่รู้ว่าจะกินต่อเพื่ออะไร
เนลล์ยิ้มออกมา “คุณวิลเบิร์น ฉันต้องขอโทษ เธอคงยุ่งและไม่มีเวลากินข้าว เธอก็รู้ว่าฉันท้องและเหนื่อยง่าย ดังนั้นลูกพี่ลูกน้องของเธอจะพาฉันขึ้นไปพักผ่อนที่ชั้นบน ฉันหวังว่าเธอจะไม่คิดมากที่จะต้องอยู่ที่นี่คนเดียว”
เฮเลนฝืนยิ้ม “ฉันไม่เป็นไร”
“นั่นดีเลย”
เนลล์หันหลังเดินออกไป ด้วยความช่วยเหลือของกิดเดียน พวกเขากลับไปที่ห้องนอนชั้นบน
เมื่อพวกเขาอยู่ในห้อง เนลล์บอกเขาอย่างตรงไปตรงมาว่า “ฉันไม่ชอบเธอ”
กิดเดียนยิ้ม และช่วยพยุงเธอขึ้นไปบนเตียงและตอบว่า “ผมก็เหมือนกัน”
เนลล์เงยหน้าขึ้นมองเขาและขมวดคิ้ว
“ลูกพี่ลูกน้องของคุณกังวลมากเกินไป ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่ท่านผู้หญิงและแม่ของคุณ ฉันไม่อยากจะต้อนรับเธอจริง ๆ ”
กิดเดียนคิดในใจ
“ทำไมผมไม่ลงไปที่นั่นแล้วไล่เธอออกไปล่ะ?”
เนลล์ “...”
หลังจากเงียบไปสองสามวินาที เธอก็โบกแขนอย่างหงุดหงิด
“ลืมมันไปซะ! เรายังต้องพิจารณาความรู้สึกของคนอื่น ถ้าไม่ใช่เธอ แม้ว่าท่านผู้หญิงควินตันจะไม่พูดอะไร แต่ผู้คนจะพูดถึงเราและท่านผู้หญิงก็โยนภาระมาที่พวกเรา แล้วคำพูดจะกลับไปหาเธอ มันจะไม่ดีถ้าพวกเขาแสดงความคิดเห็นที่ผ่านไปแล้ว”
กิดเดียนหัวเราะคิกคักก่อนจะคุกเข่าต่อหน้าเธอเพื่อถอดรองเท้า
เขาจุมพิตที่หน้าผากของเธอและตอบว่า “มันก็แค่วันนี้เอง เราจะให้สาวใช้บอกเธอว่าไม่มีใครอยู่บ้าน ถ้าเธอมาครั้งหน้า เธอจะไม่กลับมาอีกหลังจากถึงทางตัน”
เนลล์พยักหน้าและหลับตาลง
“ฉันเหนื่อยนิดหน่อย ฉันขอตัวไปงีบก่อนนะ”
“ได้สิ คุณนอนเถอะ ผมจะอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนกับคุณ”
"โอเค"
ในไม่ช้าเนลล์ก็หลับไปอย่างรวดเร็ว กิดเดียนจับมือเธอไว้และรอจนกระทั่งเธอหลับสนิท ก่อนจะซุกแขนไว้ใต้ผ้าปูที่นอน จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นและจากไป
แทนที่จะลงไปชั้นล่าง เขาก็ไปที่ห้องทำงาน
หลังจากหยิบและเลือกจากชั้นหนังสือ ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจเลือกหนังสือประวัติศาสตร์ตะวันตก
กิดเดียนเพิ่งออกจากห้องทำงาน เขาได้เผชิญหน้ากับร่างเพรียวบางที่กำลังเดินมา
เขาขมวดคิ้ว
“ลูกพี่ลูกน้อง พี่สะใภ้หลับอยู่หรือเปล่า?”
ใบหน้าของเขายังคงดูว่างเปล่า เขาเหลือบมองที่ข้างหน้าเฮเลน ที่ถือชามซุปหรือชาที่มือของเธอ
เขารู้สึกว่าเธอคงจะจากไปหลังอาหารกลางวันแต่เธอก็ยังอยู่ที่นี่
กิดเดียนถามอย่างแผ่วเบาว่า “เธอหลับอยู่ มีอะไร?"
“ไม่มีอะไร ฉันสังเกตว่าพี่ไม่ได้อะไรกินมากในตอนบ่าย ฉันก็เลยต้มบัวหิมะและโกจิเบอร์รี่ให้พี่ มันดีต่อปอดและมีชีวิตชีวา เป็นชายามบ่ายที่สมบูรณ์แบบ...”
ก่อนที่เธอจะพูดจบ กิดเดียนก็ตัดบทเธออย่างเฉยเมย
“ไม่จำเป็น เธอไม่สนใจของหวาน”
ด้วยเหตุนี้เขาจึงเดินผ่านเธอและกำลังจะออกไป
อย่างไรก็ตาม เฮเลนก้าวไปอย่างรวดเร็วสองก้าวและหยุดเขา