บทที่ 471 ชอบดูสัตว์ประหลาดบางตัว

“เธอบอกว่าเธอไม่มีทางออก บอกฉันทีว่าเธอไม่มีทางเลือกได้อย่างไรกัน?”

เฮเลนปาดน้ำตาของเธอกล่าวต่อว่า “ฉันกำลังเรียนอยู่ในเมืองหลวงอย่างมีความสุข จู่ ๆ พ่อของฉันก็โทรหาบอกฉันให้กลับบ้าน หลังจากที่ฉันกลับไป ฉันก็พบว่าเขาต้องการให้ฉันลาออกจากการเรียนและกลับไปเพื่อที่จะหาสามีให้ฉัน

“ผู้หญิงสองสามคนกลับบ้านเพื่อที่จะแต่งงานเร็ว ดังนั้นฉันจึงไม่คิดอะไรมาก ฉันบอกพวกเขาว่าการแต่งงานยังไม่อยู่ในแผนของฉัน และขอให้พวกเขารอจนกว่าฉันจะเรียนจบ

“ใครจะไปคิดว่าพ่อของฉันจะพาผู้ชายกลับมาในวันรุ่งขึ้น ชายคนนั้นกำลังจะอายุ 50 ปีและเป็นประธานบริษัท พ่อของฉันบอกว่าบริษัทของเรากำลังเผชิญกับการขาดแคลนจำนวนมากและเป็นหนี้คนจำนวนมาก ทั้งครอบครัวของเราจะหนาวเหน็บและหิวโหยอยู่ตามท้องถนน ถ้าฉันไม่ตอบตกลงไป

“ลูกพี่ลูกน้อง พี่สะใภ้ ฉันไม่มีทางเลือกจริง ๆ ฉันก็เลยแอบออกจากบ้าน ฉันไม่มีครอบครัวในเมืองหลวงยกเว้นท่านผู้หญิงและพวกคุณ ฉันไม่มีใครสักคนที่จะขอความช่วยเหลือ”

เนลล์มองเธออย่างน่าสนใจ และดวงตาของเธอแสร้งทำเป็นยิ้ม

“เธอกำลังบอกว่าธุรกิจครอบครัวของเธอกำลังเผชิญกับการขาดดุลมหาศาล และพ่อของเธอกำลังบังคับให้เธอแต่งงานใช่ไหม?”

"ใช่"

“เกี่ยวอะไรกับเธอที่ต้องยั่วยวนลูกพี่ลูกน้องด้วยล่ะ?”

เฮเลนพูดไม่ออก

ใบหน้าที่ซีดของเธอค่อย ๆ กลายเป็นสีแดง โดยที่หน้าที่มีแดงค่อย ๆ ผ่านไปที่หูและคอของเธอด้วย

เนลล์นั่งอยู่ที่นั่นอย่างไม่สะทกสะท้าน

ขณะที่เนลล์เล่นกับนิ้วที่เรียวยาวและอ่อนโยนของเธอ เธอแสดงความเห็น “ไม่ใช่เรื่องใหญ่ หากคุณจะมาหาเราเพื่อขอความช่วยเหลือ จากที่ฉันรู้มันไม่ใช่ครั้งแรกหรือครั้งที่สองที่ลีย์ได้ประกันตัวของครอบครัวคุณตลอดหลายปีที่ผ่านมา

“แน่นอน เราคงไม่นั่งดูเฉย ๆ เพราะเราเป็นญาติกันและคุณคือหลานสาวของคุณแม่ อย่างไรก็ตาม วันนี้เธอได้ข้ามเส้นการกระทำของฉันแล้ว นั่นคงจะไม่ทำให้ฉันเป็นคนโง่และอยู่ในอำนาจของเธอ ถ้าฉันจะไม่ ช่วยเธอล่ะ?”

ร่างกายของเฮเลนสั่นสะท้าน

เป็นอีกครั้งที่เธอทรุดตัวลงคุกเข่าคำนับอย่างหนัก

“พี่สะใภ้ ฉันผิด! ฉันผิดไปแล้ว! มันเป็นช่วงเวลาของความอ่อนแอ! ฉันมันไร้ยางอาย! โปรดยกโทษให้ฉัน! ฉันคิดผิดจริง ๆ”

เนลล์ขมวดคิ้ว ขณะที่เฮเลนสำลักสะอื้น

เธอไม่ใช่คนที่จะตั้งตนให้สูงเหนือกว่าคนอื่น เนลล์จะเย็นชา ถ้าเธอเจอคนที่เธอไม่ชอบ

เฮเลนเรียนรู้นิสัยการคุกเข่าต่อหน้าคนอื่นทุกครั้งเลยเหรอ?

เธอพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “เลิกคำนับ ผู้คนจะคิดว่าเราทำบางอย่างกับเธอ หากพวกเขาเห็นเธอ”

อย่างไรก็ตาม เฮเลนกลับทำหูหนวกและยังคงพูดต่อไป ในไม่ช้าหน้าผากของเธอก็บวมขึ้น

ขณะที่ร่องหว่างคิ้วของเนลล์ขมวดขึ้น เธอหันไปขยิบตาให้สาวใช้ที่อยู่ใกล้ ๆ ทันใดนั้น ก็มีคนมาช่วยเฮเลนขึ้น

“คุณวิลเบิร์น หยุดคุกเข่าคำนับได้แล้ว คุณผู้หญิงรุ่นราวคราวเดียวกับคุณ คนนอกจะพูดถึงคุณผู้หญิงของเราว่าอย่างไร ถ้าพวกเขาเห็นคุณทำแบบนี้”

เฮเลนลุกขึ้นทั้งน้ำตา แม้ว่าหน้าผากอันสวยของเธอจะบวมจนเป็นตุ่มขนาดใหญ่ แต่ใบหน้าที่ร้องไห้อย่างสวยงามของเธอก็อาจดึงความสงสารไว้ได้

“ที่คุณพูดถึงก่อนหน้านี้ว่าบริษัทของคุณกำลังเผชิญกับการขาดดุลใช่ไหม? เกิดอะไรขึ้น?"

เฮเลนพูดตะกุกตะกักด้วยแววตา “ฉัน... ฉันไม่รู้แน่ชัดกับรายละเอียด พ่อและพี่ชายเป็นคนจัดการธุรกิจของครอบครัว”

เนลล์หันไปหากิดเดียน “คุณรู้ไหม?”

กิดเดียนขมวดคิ้ว เขาอาศัยอยู่ในเมืองหลวง ในขณะที่วิลเบิร์นมีรากฐานมาจากหยุนเฉิง เขาไม่รู้อย่างแน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้นในหยุนเฉิง

ดังนั้นเขาจึงส่ายหัว "ผมไม่รู้"