บทที่ 477 ของขวัญอันล้ำค่า

หลังจากพิธีงานแต่งก็ถึงเวลาของงานเลี้ยง

แม้ว่าพิธีจะค่อนข้างเรียบง่าย แต่งานเลี้ยงก็บ่งบอกถึงความจริงใจของตระกูลลีย์

เมื่อมันไม่ใช่งานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ พวกเขาจึงสนใจไปลงทุนในด้านอื่น ๆ แทน

อาหารในการจัดเลี้ยงไม่เพียงแต่ประณีตอย่างสวยงามเท่านั้น แต่ยังมีรสชาติที่อร่อยอีกด้วย เมื่อมองดูพวกมันจะพบว่าสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่อาหารที่ธรรมดาแน่นอน

หลังจากการซักถาม พวกเขาพบว่าท่านผู้หญิง ได้จ้างพ่อครัวจัดเลี้ยงของรัฐมาเป็นพิเศษ

แน่นอนว่างานเลี้ยงที่มีชื่อเสียงและทรงเกียรติ ความจริงที่ว่าเชฟระดับสูงเช่นนี้ตกลงที่จะทำอาหารในพิธีเล็ก ๆ แบบนี้ บ่งบอกได้เลยว่าพวกเขาได้เห็นถึงความพยายามที่ยิ่งใหญ่นี้

เมื่องานฉลองสมรสสิ้นสุดลง นายท่านก็พาแขกทุกคนออกไป

ห้องฮันนีมูนของเนลล์และกิดเดียนไม่ใช่ที่ไหนนอกจากเฟิงเฉียว วิลล่า

ท้ายที่สุด สถานที่แห่งนี้ถูกล้อมรอบด้วยภูเขาและแม่น้ำ พร้อมทิวทัศน์อันน่าทึ่งโดยรอบ ถนนบนภูเขาที่คดเคี้ยวด้านนอกสร้างวงกลมป้องกันธรรมชาติรอบ ๆ ของวิลล่า ดังนั้นจึงปลอดภัยมาก

ที่สำคัญอยู่ใกล้กับบริษัท

สำหรับเนลล์และกิดเดียน พิธีแต่งงานเป็นเพียงสัญลักษณ์ในพิธี ดังนั้นไม่ว่าห้องสวีทฮันนีมูนของพวกเขาจะอยู่ที่ใด สิ่งที่สำคัญคือความสะดวกสบายสำหรับพวกเขา

ทั้งสองเดินออกไปพร้อมกัน แมทธิว สตาร์กกำลังรออยู่ข้างนอกพร้อมกับรถ เตรียมส่งพวกเขากลับบ้าน

อย่างไรก็ตาม ขณะที่พวกเขาเดินผ่านประตูไป พวกเขาก็ชนเข้ากับบุคคลที่ไม่คาดฝัน “เนลลี่ เจอกันอีกแล้วนะ”

เนลล์ปล่อยมือกิดเดียน มองไปที่เกล เชลบีที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา สีหน้าที่เบิกบานบนใบหน้าของเธอก็หายไปในทันที "คุณเชลบี”

“ผมได้ยินมาว่าวันนี้เป็นวันแต่งงานของคุณ ผมเลยเตรียมของขวัญพิเศษมาให้ ดูเหมือนว่าผมจะมาสายสินะ”

ขณะที่เกลพูด เขาก็หยิบกล่องของขวัญจากรถของเขา

เนลล์เพียงแค่เหลือบมองและไม่ได้แสดงอารมณ์ใด ๆ บนใบหน้าของเธอ “ขอบคุณที่ยังนึกถึงกัน”

น้ำเสียงของเธอเย็นชา และสถานการณ์ก็ตึงเครียดเล็กน้อย

วันนี้ควรจะเป็นวันแห่งการเฉลิมฉลอง ดังนั้นไม่มีใครอยากให้สถานการณ์พังหรอกนะ

กิดเดียนเหลือบมองแมทธิวอย่างมีความหมาย แมทธิวรีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อรับของขวัญ

เมื่อเห็นอย่างนั้น เกลก็ไม่พูดอะไร แต่เมื่อเขาส่งของขวัญให้แมทธิว เขาพูดกับเนลล์ว่า “ผมรู้ว่าคุณไม่อยากเจอผม แต่คุณยังเป็นลูกของพี่ชายผม ท้ายที่สุดแล้ว ผมควรจะมาที่นี่สำหรับงานแต่งงานของคุณ”

เนลล์เม้มปากแน่น "ฉันรู้"

“โอ้ นี่ไม่ใช่คุณเชลบีหรอกหรือ?”

มีเสียงเยาะเย้ยจากด้านหลัง ทุกคนหันกลับมาและเห็นนายท่านลีย์เดินออกมา ด้วยความช่วยเหลือจากพ่อบ้าน

เกล เชลบีขดริมฝีปากของเขา “ไม่ได้พบท่านมาพักหนึ่งแล้ว นายท่านลีย์ ดูเหมือนว่าร่างกายของท่านดีขึ้น”

นายท่านลีย์ยิ้มให้เขา “ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณตระกูลเชลบีที่มอบหลานสะใภ้ที่ยอดเยี่ยมให้ฉัน แน่นอน ฉันมีความสุข เมื่อฉันมีความสุข แม้แต่กระดูกของฉันก็ยังรู้สึกดีเลย”

คำพูดของนายท่านลีย์มีความโอ้อวด ซึ่งทำให้ปากของเนลล์กระตุกโดยไม่รู้ตัว

“ท่านปู่ ข้างนอกลมแรง ท่านควรขึ้นรถ เร็ว ๆ ค่ะ!”

“ไม่ต้องรีบ ไม่ต้องรีบ คุณเชลบี้ ในเมื่อคุณอยู่ที่นี่แล้ว ทำไมคุณไม่มาที่บ้านฉันก่อนล่ะ เราเป็นคนเคยรู้จักกันอยู่แล้ว! ทำไมคุณไม่เข้ามากินอะไรก่อนและคุยถึงความหลังกันล่ะ?”

เกลยิ้มและกล่าวว่า “ในเมื่อนายท่านเชิญผมอย่างหวังดี มันจะดูไม่มีมารยาทถ้าผมปฏิเสธ”

นายท่านลีย์พยักหน้าและเหลือบมองที่เนลล์

สายตาของเขาอ่อนลงทันที

“เนลลี่ ทำไมหนูไม่พากิดเดียนมากินข้าวกับเราก่อนจะกลับล่ะ?”

เนลล์หันไปมองกิดเดียน หลังจากที่เขาพยักหน้าตกลงเธอก็ยอม

ทั้งหมดกลับมายังบ้านพักเก่า

พวกเขานั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น พวกเขาถูกเสิร์ฟชาจากคนรับใช้บางคนอย่างปกติ

"จริงสิ! วันนี้คุณเชลบีมาเพื่อมอบของขวัญแต่งงานให้กับเนลลีใช่ไหม เขาเอาอะไรมา? มาให้ชายชราคนนี้ดูหน่อย”