บทที่ 49 ละทิ้งศาสนาเข้าหาทางโลก

เจเน็ตตัวแข็งทื่อ

เธออยากจะพูดว่า 'ไม่ใช่ฉันที่เป็นคนวางเดิมพัน!' นั่นคือเนลล์เพื่อนสนิทของเธอ เนลล์เกรงใจเธอและอยากให้เธอกับเลียมคบกัน นอกจากนี้เจเน็ตยังโดดเด่นก่อนหน้านี้เมื่อมีการเดิมพันดังนั้นเธอจึงไม่สามารถย้อนคำพูดของเธอได้ เธอเหน็บผมไว้ข้างหูและกระแอมคอ

“อืม…ฉันไม่ได้วิ่งหนี! ฉันเพิ่งมาเพื่อเอาบางสิ่ง ใช่ฉันมาเพื่อเอาบางสิ่ง” เธอพูดซ้ำ ๆ เพื่อยืนยันสิ่งที่เธอพูด เลียมหัวเราะเยาะอย่างดูถูก

เนื่องจากประตูถูกปลดล็อกแล้วเขาจึงเปิดประตูและเข้าไปนั่งในที่นั่งของผู้โดยสาร เจเน็ตงุนงง

เมื่อเห็นเธอยังคงยืนอยู่ที่นั่นด้วยความงุนงงเลียมจ้องมองเธออย่างเย็นชาและถามอย่างไม่อดทนว่า

“ทำไมคุณยังยืนอยู่ตรงนั้น? เราจะไม่ไปกินข้าวเหรอ?”

เจเน็ต “ ... ”

“โอ้” เธอตอบทันทีที่สติสัมปชัญญะกลับคืนมา อย่างไรก็ตามขณะที่เจเน็ตต้องการเข้าไปในรถเธอจำได้ว่ารถคันนี้เป็นของเนลล์ เธอไม่ได้ขับรถมาที่นี่

ถ้าเธอขับรถออกไปเนลล์จะกลับบ้านยังไง?

ดังนั้นเจเน็ตจึงได้ แต่ถามเบา ๆ ขณะที่เธอมองไปที่ชายคนนั้นซึ่งกำลังจะนอนหลับตาอยู่บนเบาะผู้โดยสาร

“อืม…นี่ไม่ใช่รถของฉันงั้นเราเอารถของคุณไปแทนได้ไหม?”

เลียม “ ... ”

'บ้าฉิบ!'

เนลล์ได้รับโทรศัพท์จากเจเน็ตไม่นาน เจเน็ตบอกเธอว่าเธอต้องออกไปก่อนและเธอฝากกุญแจไว้กับรปภ ที่ลานจอดรถจากนั้นเธอก็วางสาย ในตอนแรกเนลล์ต้องการถามว่าเจเน็ตต้องการรอเลียมเพื่อที่เขาจะได้ทำตามสัญญา แต่เจเน็ตวางสายอย่างรวดเร็วจนเธอไม่สามารถพูดได้ทันเวลา

ในเวลาต่อมาเธอได้ยินว่าเลียมจากไปทันทีหลังจากการแข่งขันสิ้นสุดลง และเธอก็รู้ว่าเวลาตรงกันดังนั้นเธอจึงคิดได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น ดังนั้นเนลล์จึงไม่รบกวนเจเน็ต เธอไปรับรถของเธอหลังจากที่เธอกำหนดเวลานัดหมายเฉพาะกับกาเร็ธแล้วเธอก็ออกไป

เป็นเวลา 22.00 น. ตามเวลาที่เธอกลับถึงบ้าน น่าแปลกที่กิดเดียนไม่อยู่บ้าน

เมื่อคิดถึงวิธีที่กิดเดียนขับรถไปที่ บริษัท เพื่อไปรับเธอเมื่อเธอลืมแจ้งเรื่องต้องทำงานล่วงเวลาเนลล์ส่งข้อความถึงเขาล่วงหน้า ใครจะไปรู้เธอไม่ใช่คนเดียวที่กลับบ้านช้า กิดเดียนก็ยังไม่กลับบ้าน เนลล์มองหาป้าจอยซ์ซึ่งอธิบายให้เธอฟังด้วยรอยยิ้ม

“คุณชายโทรกลับบ้านในช่วงเวลาอาหารค่ำ เพื่อบอกว่าเขามีการประชุมทางไกลครั้งสำคัญที่จะต้องเข้าร่วมที่บริษัทของเขา ดังนั้นเขาจะกลับมาช้า”

หญิงสาวจึงพยักหน้า เธอเดินขึ้นไปชั้นบนโดยไม่พูดอะไรอีก หลังจากวันที่เหน็ดเหนื่อยเนลล์ต้องการอาบน้ำและพักผ่อน เธอเข้าห้องน้ำด้วยชุดนอนของเธอ

อีกด้านหนึ่งเจเน็ตและเลียมมาถึงร้านอาหาร มันเป็นร้านอาหารกลางแจ้งใต้แสงเทียน

ร้านอาหารตั้งอยู่บนชั้นสองซึ่งลูกค้าจะได้รับการต้อนรับด้วยพระจันทร์ที่สว่างไสวและสายลมเย็นตลอดจนแม่น้ำที่กว้างใหญ่ในระยะไกล บริเวณนี้ได้รับการประดับประดาด้วยแสงเทียนสุดโรแมนติกและเห็นนักเชลโลที่สง่างามกำลังเล่นเพลงไพเราะและสง่างามบนเวทีเล็ก ๆ

หากเจเน็ตเพิกเฉยต่อผู้ชายหน้าตาเย็นชาตรงหน้าเธอ ร้านอาหารก็เป็นสถานที่ที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการออกเดทที่โรแมนติก

เมื่อบริกรเสิร์ฟอาหารให้พวกเขา เจเน็ตขอบคุณเขาเบา ๆ ที่ร้านอาหารเธอไม่ได้ปลอมตัวเต็มที่อีกต่อไป เธอถอดหน้ากากออก แต่ยังสวมหมวกอยู่

ปีกกว้างของหมวกปิดตาของเจเน็ตโดยปล่อยให้ครึ่งล่างของจมูกตรงและริมฝีปากที่อ่อนโยนของเธอเผยออก เมื่อเธอยกคางที่กำหนดขึ้นเล็กน้อยโดยไม่จำเป็นต้องพูดอะไรสักคำเธอก็ดูสูงส่งและซับซ้อนราวกับว่าเธออยู่เหนือสิ่งมีชีวิตทั้งหมด

ดวงตาของเลียมมืดมัวและเสแสร้ง สามารถมองเห็นความเย็นชาได้ลึกเข้าไปในตาของเขา

จากสนามแข่งไปยังร้านอาหารเจเน็ตค่อย ๆ สงบลงจากอาการประหม่า ถึงกระนั้นเธอก็รู้สึกไม่สบายใจ พวกเขารับประทานอาหารนอกบ้าน แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างอากาศรอบตัวเธอจึงรู้สึกบีบคั้น ราวกับว่าเธอกำลังขาดอากาศหายใจ ยิ่งไปกว่านั้นบรรยากาศยังเงียบและน่าอาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็นที่น่าสังเกตว่าคู่รักจำนวนมากรับประทานอาหารที่ร้านอาหารแบบเปิดโล่ง

เมื่อเทียบกับคู่รักที่รักใคร่รอบตัวเจเน็ตและเลียมดูเหมือนจะเหินห่างกันมากขึ้น ทันใดนั้นบริกรก็เดินเข้ามาหาพวกเขา เขาโค้งตัวและยิ้มอย่างเคารพ

“คุณครับ คุณอยากซื้อช่อดอกไม้ให้แฟนไหมครับ? ดอกกุหลาบ 11 ดอกเป็นสัญลักษณ์ของเสมอและตลอดไป” เลียมมองบริกรอย่างเย็นชา