บทที่ 492 เธอไม่คู่ควร

การยั่วยุนี้ไม่ได้เด่นชัดอีกต่อไป

สีหน้าของ เมซ สมิธเปลี่ยนเป็นความมืดในทันใด

เขาตะโกนว่า “โจเอล ฟอสเตอร์ คุณหมายความว่าอย่างไร!”

โจเอลยักไหล่และพูดว่า “มันหมายถึงสิ่งที่คุณคิดว่ามันความว่าอย่างไรล่ะ”

ลูซี่ แคทซ์ได้กลิ่นสงครามที่จุดประกายระหว่างคนทั้งสองและสาปแช่งอย่างลับ ๆ

'โจเอลกำลังทำอะไร'

เธอไม่ได้คิดมากเกินไปและรีบเชื่อมตัวเองระหว่างชายทั้งสอง และหัวเราะอย่างแผ่วเบา

“คุณชายรองโจเอล คุณคงรู้วิธีแหย่ให้กลายเรื่องตลกสินะคะ ฉันกับเมซหมั้นกันแล้ว คุณกำลังพูดถึงการแสดงอะไร เมซคุณควรรู้ว่านายน้อยคนรองฟอสเตอร์แค่ล้อเล่นกับคุณ คุณจะคิดจริงเอาจังได้อย่างไร”

ลูซี่ขีดเส้นแบ่งระหว่างคนใกล้และไกลอย่างชัดเจน

สีหน้าของเมซดีขึ้นอย่างมาก

เขายิ้มและลูบหัวของลูซี่ “ลูซี่ คุณพูดถูก ผมคิดจริงจังเกินไป คุณชายรองฟอสเตอร์ ผมขอโทษสำหรับพฤติกรรมก่อนหน้านี้ของผม”

ดวงตาของโจเอลเปลี่ยนเป็นสีเข้มในทันที ราวกับท้องฟ้าก่อนเกิดพายุฝนฟ้าคะนอง

เขากัดฟันด้วยความโมโห “ลูซี่ แคทซ์!”

หัวใจของเขาร้อนรุ่มด้วยความโกรธและความริษยา เขารู้สึกเหมือนกำลังจะเป็นบ้า

หัวใจของลูซี่หดตัว เธอยังคงกลัวเขาอยู่เล็กน้อย

นี่ไม่ใช่เวลาที่พวกเขาจะมายุ่งวุ่นวาย

น้ำเสียงของลูซี่เย็นชาและเธอก็เปลี่ยนวิธีที่เธอพูดกับเขา

“ท่านประธานฟอสเตอร์ เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น”

เนื่องจากเธอเปลี่ยนวิธีที่เธอพูดกับเขา ความโหดเหี้ยมที่ก้นบึ้งของ โจเอลจึงรุนแรงขึ้นทันที

“ฮา! ไม่สนิท? คุณแน่ใจไหม? วันนั้น..."

โจเอลหยุด

เขารู้สึกเหมือนเขากำลังจะเป็นบ้า

ใช่ เขาจะต้องเสียสติไปแล้ว ไม่งั้นทำไมเขาถึงพูดเรื่องนี้ขึ้นมาในตอนนี้? ก่อนหน้านี้เธอห้ามไม่ให้เขาพูดออกมาดัง ๆ

ขณะที่เขาจินตนาการ ใบหน้าที่สวยงามของลูซี่ก็มืดลงทันที และเสียงของเธอก็ดังคมชัดขึ้น

“ฉันไม่รู้ว่าประธานฟอสเตอร์หมายถึงอะไร หากการที่เห็นฉันแล้วมันทำให้ประธานฟอสเตอร์ไม่พอใจ โปรดบอกให้เราทราบ จากนี้ไปเราจะได้แยกทางกัน ทำไมคุณถึงต้องล้อเล่นกับเรื่องนี้?

คำพูดของลูซี่เป็นคำเตือนที่ชัดเจนว่าถ้าเขากล้าพูดคำนี้อีก เธอจะตัดสัมพันธ์ทั้งหมดกับเขา

'เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว'

'อย่างน้อยสิ่งนี้ก็พิสูจน์ว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นระหว่างพวกเขา และพวกเขาไม่ใช่คนแปลกหน้าอย่างที่เธอกล่าวไว้ก่อนหน้านี้เลย'

โจเอลหัวเราะอย่างขมขื่นอยู่ข้างใน ลูซี่ แคทซ์ เขาอยู่ภายใต้มนต์สะกดของเธอใช่ไหม? เขาจะเสียเวลากับเธอไปทำไม?

น่าเสียดายที่ไม่มีใครตอบเขาได้

รวมถึง ลูซี่ แคทซ์ด้วย

โจเอลกลับมาสงบลงอย่างรวดเร็ว เขาลืมตาขึ้นอย่างเกียจคร้านและเย้ยหยัน “คุณแคทซ์ คุณก็รู้ว่าผมแค่ล้อเล่น ทำไมคุณถึงโกรธ?”

ลูซี่รู้สึกโล่งใจในทันที

เขายังคงมีสติสัมปชัญญะอยู่

ตราบใดที่โจเอลไม่ยืนกรานที่จะทำให้เธอพ่ายแพ้ พวกเขายังสามารถกอบกู้สถานการณ์ได้

ลูซี่เงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วยิ้มอย่างสุภาพ และตอบว่า “ได้โปรดยกโทษให้ฉันด้วยที่หุนหันพลันแล่น นายน้อยรองฟอสเตอร์”

จากนั้นเธอก็คว้าเมซและดึงเขาไปที่ทางเข้างานเลี้ยง

โจเอลพยายามระงับความเจ็บปวดของเขา และทำได้เพียงจ้องไปที่หลังของลูซี่อย่างโหยหา ขณะที่เธอเดินจากเขาไป

'ลูซี่ ลู…'

เขาพูดเบา ๆ ในใจ

ในขณะนี้ ผู้หญิงคนหนึ่งกอดเขาจากด้านหลังและถามว่า “โจเอล คุณกำลังทำอะไรอยู่?”

โจเอลหันกลับมาและไม่มีเวลาที่จะซ่อนความเศร้าในดวงตาของเขา

เขารีบหันหน้าหนีและตอบว่า “เจด้า คุณมาแล้ว”

เจด้า สเวนสันยิ้มอย่างอ่อนโยนและพยักหน้า