บทที่ 518 เขาช่วยชีวิตเธอ

ในไม่ช้าโจเอลมาถึงข้างหน้าลูซี่

เมื่อเธอเห็นว่าคนที่ลงมาคือเขา เธอก็ตกตะลึงและก็พูดโพล่งออกมา "ทำไมคุณมาอยู่ที่นี่?"

โจเอลกลิ้งตาของเขาอย่างหนักหน่วง

"คุณคิดว่าใครจะเสี่ยงชีวิตเพื่อลงช่วยชีวิตคุณ"

คำว่า "เสี่ยงชีวิต" บ่งบอกถึงอันตรายและความยากลำบากลำบน

ดวงตาของลูซี่แดงเป็นจมูกของเธอเริ่มแสบ

ในสถานการณ์แบบนี้หัวใจของคนเราจะเปราะบางเป็นพิเศษ เธอรู้สึกเหมือนความแข็งแกร่งที่เธอแกล้งทำได้หายไปเหมือนกำแพงเมืองที่ถูกทำลายอยู่ในใจของเธอ พร้อมเปิดประตูระบายน้ำ

น้ำตาไหลออกมาอย่างเงียบ ๆ มันถูกล้างออกไปกับสายฝน ทำให้เขาไม่สามารถรู้ได้ว่ามันคือฝนที่ตกลงมาหรือว่าน้ำตาของเธอ

โจเอลมองเธออย่างเงียบ ๆ

เธอมักจะสดใสและมีชีวิตชีวาด้วยกรงเล็บ เธอไม่ค่อยแสดงให้เห็นถึงด้านที่อ่อนแอและเปราะบางต่อหน้าเขา

บางอย่างที่อยู่ลึกลงไปในหัวใจของเขาเคลื่อนไหวอย่างเงียบ ๆ เขาจับเชือกพันรอบเอวของเขาและผูกเธอกับเขา

มืออีกข้างของเขาจับเอวของเธอไว้ "อย่าร้องไห้ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะร้องไห้ ถ้ามีสิ่งใดที่คุณอยากจะพูดคุณค่อยบอกผมหลังจากที่เรากลับขึ้นไป "

ลูซี่พยักหน้า

เธอไม่มีความแข็งแกร่งเหลืออีกต่อไป น้ำหนักร่างกายทั้งหมดของเธอแขวนอยู่กับโจเอล

โชคดีที่โจเอลเป็นนักกีฬา และมีความแข็งแกร่งทางกายภาพ การเคลื่อนไหวของเขามีความคล่องตัวและมีพลัง ในไม่ช้าเขาก็เริ่มปีนขึ้นไป ในขณะที่แบกลูซี่อยู่

ร่างกายของมนุษย์แข็งแกร่งมาก กล้ามเนื้อที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อของเขานั้นมีมั่นคงและแข็งแกร่ง ลูซี่พบว่าความมั่นใจกับความปลอดภัยนี้ที่ห่างหายไปนาน

เธอเงยหน้าขึ้นมองกรามของเขาและถามทันที "ทำไมคุณมาอยู่ที่นี่?"

โจเอลปีนขึ้นไปด้วยใบหน้าที่เย็นชา "ผมแค่บังเอิญผ่านมาแค่นั้น"

ลูซี่หัวเราะ

เขายังคงเหมือนเดิมชอบอารมณ์เสียกับทุกอย่าง และทำตัวเหมือนนายน้อยผู้ยิ่งใหญ่

อย่างไรก็ตามในเวลานี้เธอไม่ต้องการที่จะโกรธเขาอีกต่อไป

สงครามเย็นระหว่างทั้งสองที่เกิดขึ้น ดูเหมือนจะว่ามันช่างไร้ความหมายในขณะนี้

"ขอบคุณนะโจเอล"

เธอเอนตัวกับเขาและพูดอย่างอ่อนแอ

สันหลังของโจเอลรู้สึกแข็งทื่อ

เธอพูดหลายสิ่งหลายอย่างกับเขา และส่วนใหญ่ก็ไม่ใช่สิ่งที่ดี

พวกเขาสองคนมักจะทะเลาะกันเมื่อพวกเขาเจอกัน ดังนั้นเขาจึงไม่คุ้นเคยกับเธอที่อ่อนโยนและเอาใจใส่

เขาทำใจแข็งบนสีหน้าของเขา และพูดอย่างเย็นชา "หยุดพูด ประหยัดพลังงานของคุณซะ "

ลูซี่ปิดปากแล้วไม่ได้พูดอะไรอีก

หลังจากนั้นประมาณสิบนาทีโจเอลก็มาถึงพื้นดิน

ทุกคนรวมกลุ่มกัน

"พี่ลูซี่ พี่โอเคไหม?"

"ลูซี่ แคทซ์คุณเป็นอย่างไรบ้าง?"

ลูซี่คว้าคนข้าง ๆ เธอ มองไปยังกลุ่มคนผ่านมุมมองที่เบลอ ๆ

โจเอลกำลังปลดเชือกจากเอวของเธอ และจากร่างกายของเขาเอง ก่อนจะเอาเสื้อของเขาออกมาและคลุมเธอ

เขาหันไปลีวายและสั่ง "คุณจะยืนอยู่ที่นั่นเพื่ออะไร? โทรเรียกรถ และพาเธอไปโรงพยาบาล "

ลีวายรีบตกลงทันที

จากนั้นโจเอลโน้มตัวลงแล้วอุ้มเธอขึ้นมา

ลูซี่คว้าคอเสื้อของเขาและเปิดปากของเธอ แต่ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเย็นของโจเอล ก่อนที่เธอจะพูดอะไรออกไป "ถ้าคุณไม่ต้องการให้ผมโยนคุณลงไปอีกครั้ง ก็หุบปาก"

คำพูดมีความแข็งแกร่งและเอาแต่ใจ แต่เต็มไปด้วยความกังวลอย่างลึกซึ้ง

ลูซี่รู้สึกถึงอารมณ์ความเสียใจที่เต็มไปทั้งหัวใจของเธอ

เธอพยักหน้าด้วยตาสีแดง

ตะคริวในท้องของเธอทำให้จิตสำนึกของเธอเริ่มเบลอ ในจิตสำนึกที่มีสติของเธอ เธอรู้สึกว่าโจเอลอุ้มเธอไปที่รถ จากนั้นความรู้สึกอบอุ่นส่งถึงมายังเธอ ร่างกายของเธอก็รู้สึกผ่อนคลายทันที และเธอก็ไม่สามารถทนได้อีกต่อไป เธอเป็นลมไปในทันที

เมื่อลูซี่ตื่นขึ้นมาเธอพบตัวเองล้อมรอบด้วยสีขาว