บทที่ 538 ยากสำหรับเธอ

สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป ทันใดนั้นเธอก็ตระหนักว่าครั้งนี้ชายคนนี้เอาจริง หญิงสาวคนนี้...

“นายน้อยฟอสเตอร์ นายน้อยฟอสเตอร์…”

ไอริสยังคงตกใจอยู่เล็กน้อย จอห์นไม่ควรจะโกรธเหรอ? เขาควรจะรู้สึกโมโหมาก และทิ้งนางตัวดีโคลอี้ทันทีที่ได้ยินเรื่องนี้สิ?

โจเอลดึงสายตาของเขากลับมา เขามองดูไอริสที่กำลังตะลึงงันอยู่นั้น นัยน์ตาของการเสียดสีก็ฉายผ่านดวงตาของเขา “คุณเฮนเดอร์สัน ไม่ทราบว่าคุณเข้ามาได้ยังไงครับ?”

ไอริสกลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง และเธอก็รีบมองไปที่แองเจลีนอย่างกระตือรือร้น

ในขณะนั้นเอง แองเจลีนรู้สึกอับอายมากที่นางโง่ไอริสทำเรื่องทั้งหมดพัง!

อย่างไรก็ตาม เธอยังคงรักษาท่าทางแบบผู้หญิงในขณะที่เธอกล่าวขอโทษออกมา “นายน้อยฟอสเตอร์ ฉันขอโทษจริง ๆ นะคะ ถ้าฉันรู้ว่าสิ่งนี้จะเกิดขึ้น ฉันคงจะไม่ปล่อยให้เธอเข้ามา ฉันขอโทษจริง ๆ "

“คุณคือ...” โจเอลคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะนึกขึ้นได้ “ลูกสาวของหัวหน้าบริษัทไทเกอร์?”

แองเจลีนรีบพยักหน้าอย่างรวดเร็ว เมื่อเธอตระหนักว่าเขารู้ว่าเธอเป็นใครจริง ๆ “ใช่ค่ะ ฉันทำงานที่บริษัท G.K. โปรดิวเซอร์ของเราได้รับเชิญมาในงานนี้ แต่เนื่องจากเขาไม่ว่าง เขาจึงส่งคำเชิญมาให้ฉันและ—”

ระหว่างที่เธอกำลังอธิบายอยู่นั้น โจเอลก็ได้รู้สึกหมดความอดทนลงแล้ว เขาโบกมือเพื่อขัดจังหวะเธอ และสั่งแม่บ้านที่อยู่ข้างหลังเขา "ไล่คนเหล่านี้ออกไป ต่อไปก็แค่ให้ขนมพวกเขาพอ และปล่อยให้พวกเขาไป อย่าปล่อยให้พวกเร่ร่อนเข้ามา"

พูดเสร็จเขาก็หันหลังเดินออกไป

จอห์นอุ้มโคลอี้และไม่กลับมาที่ห้องโถง พวกเขาไปที่ห้องน้ำชาที่ปลายอีกด้านของวิลล่าแทน

เซเลบริตี้ เมาน์เทน รีสอร์ท เป็นรีสอร์ทที่มีพื้นที่ขนาดใหญ่ พร้อมสถานที่พักผ่อนหย่อนใจต่าง ๆ นอกจากนี้ยังมีภูมิประเทศและหินเทียมที่ทำให้ดูงดงาม ภายใต้แสงไฟยามค่ำคืน ถนนโรยด้วยกรวดที่ตัดผ่านระหว่างดอกไม้และต้นไม้ พร้อมแสงจันทร์ที่ส่องลงบนพื้นสะท้อนออกมาเป็นแสงสีเงิน

เมื่อเห็นว่าพวกเขาออกมาได้ไกลพอแล้ว โคลอี้ก็ดิ้นรนอยู่เล็กน้อย และพูดว่า “วางฉันลง ฉันเดินเองได้”

จอห์นขมวดคิ้วเล็กน้อย “แต่เท้าคุณเจ็บอยู่”

โคลอี้หน้าแดงขึ้น เมื่อคิดถึงเรื่องที่เธอโกหกจอห์นว่าเท้าของเธอเจ็บ

เธอโกหกไม่เป็นจริง ๆ!

เธอไม่ต้องต่อสู้ขัดขืนอีกต่อไป เนื่องจากชายหนุ่มคนนี้ยังคงกอดเธอไว้แน่น ดังนั้นเธอก็ควรจะชินกับมันดีกว่า อย่างไรก็ตาม เมื่อเธอรู้ตัวได้ว่าพวกเขาไม่ได้กำลังเดินออกไปสู่ทางออก เธออดไม่ได้ที่จะถามออกมาดัง ๆ ว่า “เรากำลังจะไปไหนกันคะ?”

“เราจะไปหาคุณยายของผม”

"ฮะ?" คราวนี้โคลอี้ตกใจมาก และเธอก็พยายามอย่างหนัก “เดี๋ยวก่อน! ปล่อยให้ฉันลงไปก่อน”

เธอดิ้นรนอย่างหนักจนจอห์นต้องยอมปล่อยเธอลง ใบหน้าที่งดงามของเขาขมวดคิ้วและถามออกมาว่า "เป็นอะไรไป?"

ภายใต้แสงจันทร์ หญิงสาวเม้มริมฝีปากขณะที่ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอเผยความซีดจาง และเธอก็กระซิบเบา ๆ ว่า "คุณได้ยินสิ่งที่ไอริสพูดเมื่อกี้นี้ใช่ไหม?"

จอห์นไม่ได้ปิดบังความจริง เขาพยักหน้า

ใบหน้าของโคลอี้นซีดเผือก “คุณไม่รังเกียจเหรอ?”

"ไม่"

"แต่-"

“โคลอี้!” เป็นครั้งแรกที่จอห์นขัดจังหวะเธออย่าเข้มงวด เขาก้มศีรษะลงเล็กน้อยและมองไปยังดวงตาที่ตื่นตระหนกของเธอพร้อมพูดอย่างจริงจังว่า “อดีตจบลงไปแล้ว สิ่งที่ผมต้องการคืออนาคตของคุณ”

'สิ่งที่ผมต้องการคืออนาคตของคุณ'