บทที่ 547 เข้าไปยุ่งกับธุรกิจของเธอ

ถ้าโจเอล ฟอสเตอร์จำไม่ผิด เจ้าหน้าที่แคทซ์กับครอบครัวได้ย้ายออกจากเมืองหลวงไป เมื่อประมาณสิบเอ็ดหรือสิบสองปีที่แล้ว

ในเวลานั้น ลูซี่ แคทซ์อายุประมาณเก้าหรือสิบขวบ

ถ้าเป็นอย่างนี้ แสดงว่าเจ้าหน้าที่แคทซ์เสียชีวิตไปไม่นาน หลังจากที่เขาย้ายออกไปอยู่กับครอบครัว

หลายปีมานี้ ลูซี่ แคทซ์ก็ไม่มีพ่อ และต้องทนกับการรังควาญจากพ่อเลี้ยงขยะนั้นเหรอ

โจเอลรู้สึกปวดใจในทันทีโดยไม่รู้ตัว พร้อมกับความรู้ผิดที่มากมาย

เขาเสียใจกับประสบการณ์ของเธอ ยิ่งไปกว่านั้น เขาเกลียดตัวเองที่ไม่สนใจครอบครัวแคทซ์ และไม่พยายามตามหาเธอ

ในสายตาของเด็ก มิตรภาพในวัยเด็กของพวกเขานั้นช่างบริสุทธิ์แต่ก็ลืมง่าย

แม้ว่าเขาจะจำเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่ไล่ตามเขาอยู่ตลอดเวลาได้ ในตอนนั้นที่เธอเรียกเขาว่าพี่โจเอล ก่อนที่ความรู้สึกในใจของเขาเริ่มมีอิทธิพล เมื่อเขาได้พบกับลูซี่เป็นครั้งแรกหลังจากที่ผ่านมาหลายปี เขาก็ไม่เคยคิดที่จะเริ่มตามหาเธอเลย

โธ่ มนุษย์ หลายครั้งที่สถานการณ์แบบนี้ยอมให้ใครคนหนึ่งพลาดสิ่งสำคัญ และคนที่สำคัญที่สุดไปโดยไม่รู้ตัว

โจเอลเงียบอยู่นานจนกระทั่งรถขับมาถึงล็อบบี้อพาร์ตเมนต์ของลูซี่ ขณะที่ลูซี่เตรียมจะลงจากรถ เขาก็ส่งเสียง

"รอเดี๋ยว!"

ลูซี่หยุดและหันกลับมา

เขาลงจากรถแล้วรีบเดินไปหาเธอ

ลูซี่เม้มริมฝีปากเข้าหากันและถามว่า “คุณมีอะไรอีกเหรอ?”

โจเอลมองมาที่เธอ นับเป็นครั้งแรกที่คิ้วที่ประณีตของเขาไม่ได้แสดงออกถึงความโรแมนติกตามปกติของเขา แต่กลับเป็นบุคลิกที่ซับซ้อนและเคร่งขรึมแทน

เขาพูดเสียงต่ำ “ขอผมไปส่งคุณ”

ลูซี่ตกใจแต่ไม่ได้ปฏิเสธเขา เธอเพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อย

เธอหันกลับไปและเดินเข้าไปข้างใน โจเอลเห็นดังนั้นก็รีบตามไป

แม้ว่าจะมีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นระหว่างพวกเขาสองคน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่โจเอลอยู่ลำพังกับเธอในบ้านของเธอ

ก่อนหน้านี้ ลูซี่พักอยู่ที่อพาร์ตเมนต์ที่จัดหาโดยซิงฮุย หลังจากที่เธอหาเงินได้แล้ว เธอไม่ต้องการย้าย ดังนั้นเธอจึงซื้ออพาร์ตเมนต์ไว้

พวกเขาขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้นสิบแปด ลูซี่หยิบกุญแจออกมาแล้วเปิดประตู จากนั้นทั้งสองก็เข้าไปในอพาร์ตเมนต์ของเธอ

อพาร์ตเมนต์ไม่ใหญ่ มีสองห้องและห้องนั่งเล่น มันดูอบอุ่นเพราะเธอตกแต่งด้วยโทนสีอบอุ่น

ลูซี่วางกระเป๋าไว้ด้านข้างและหยิบรองเท้าแตะให้เขาจากชั้นวาง เธอพูดว่า “ฉันไม่มีรองเท้าแตะของผู้ชาย ฉันมีแค่ของผู้หญิง คงไม่เป็นไรหรอก”

โจเอลเหลือบมองรองเท้าแตะข้าง ๆ เขา พวกมันเป็นสีชมพู และมีลายดอกไม้เล็ก ๆ ที่น่ารัก

เขาไม่ได้ใส่ใจ เพียงแค่ถอดรองเท้าแล้วเดินไปที่ห้องนั่งเล่นโดยสวมถุงเท้า

ลูซี่สังเกตว่าเขาไม่ได้สวมรองเท้าแตะและรู้สึกงงนิดหน่อย แต่ก็ไม่สำคัญ เธอจึงเดินตามเขาเข้าไปข้างใน

“คุณต้องการน้ำไหม”

"อืม"

โจเอลตอบกลับอย่างพึมพำและลูซี่หยิบน้ำอุ่นหนึ่งแก้วมาให้เขา

เขาเดินไปรอบ ๆ บ้าน นอกจากห้องนอนของเธอแล้ว เขายังเที่ยวบ้านของเธอเสร็จและพูดว่า “ที่นี่น่าอยู่ มันเหมาะกับคุณ"

ลูซี่ยิ้มเบา ๆ และพูดว่า “ที่นี่เป็นเพียงที่สำหรับนอน ก็เหมาะที่ยังพออยู่ได้”

คำพูดเหล่านี้ไม่ได้ฟังเหมือนมาจากนักแสดงระดับ A เพื่อนของเธอทั้งหมดที่อยู่ในระดับเดียวกับเธออยู่ในบ้านที่หรูหราและขับรถหรู ไม่มีใครที่จะใช้ชีวิตง่าย ๆ เหมือนเธอ

โจเอลมองเธอและขมวดคิ้วเล็กน้อย หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ถามว่า “คุณไม่มีอะไรจะพูดกับผมเหรอ?”

ลูซี่เลิกคิ้วของเธอและมองเข้าไปในดวงตาของเขา จากนั้นเธอก็ละสายตาออกไปในวินาทีต่อมา

เธอรู้ว่าเขาต้องการจะถามอะไรจากเธอ แต่คำพูดเหล่านั้นวนเวียนอยู่ในใจเธอนับครั้งไม่ถ้วน และเธอก็ยังไม่อยากจะพูดถึง

โจเอลเห็นว่าเธอเงียบจึงเริ่มถามเธอว่า “ป้าแคทซ์เป็นอย่างไรบ้าง ตอนนี้เธออยู่ไหน"