บทที่ 57 การคืนทุนสำหรับขนตา

“ ฉันทำไปแล้ว แต่ทำไม? ทำไมคุณถึงมาทำลายฉัน?

“คุณรู้ไหมว่าการเป็นอาณาจักรนี้นั้นยากแค่ไหน? ฉันต้องอดทนแค่ไหนกว่าจะได้เป็นมเหสี?

“ในที่สุดฉันก็นั่งอยู่เหนือฝูงชนโดยไม่โดนดูถูก? ทำไมคุณถึงปล่อยให้ฉันดื่มด่ำกับมันอีกหน่อยไม่ได้เหรอ?”

อลิสันร้องไห้และตะโกน ในที่สุดน้ำตาของเธอก็ไหลออกมา แอชลีย์จับคางของเธอ แอชลีย์จ้องมองน้องสาวสุดที่รักของเธอก็ยิ้มออกมา

“เธอหมายความว่ายังไงไม่มีใครรักเธอ? ใครเป็นคนโดนทุบตีแทนเธอเมื่อตอนที่เธอขโมยพัดหยกของพ่อ?

“ตอนอายุสิบขวบใครเสี่ยงชีวิตช่วยเธอตอนที่เธอเกือบจมน้ำตายในทะเลสาบ?

“ตอนอายุสิบห้าเมื่อเราถูกพาไปเมืองหลวง ... ” เธอหายใจติดขัดเมื่อนึกถึงอดีตที่ผ่านมา

ดวงตาที่สวยงามและเย็นชาเหล่านั้นแปดเปื้อนไปด้วยชั้นสีแดงควบคู่ไปกับความผิดหวังและความสิ้นหวังอย่างหนัก

“ใครกันที่มาขวางทางเมื่อคนนับไม่ถ้วนพยายามที่จะทำให้ความไร้เดียงสาของคุณ ทำให้เกิดความเสียหายระหว่างการเดินทางหนึ่งพันห้าร้อยกิโลเมตรไปทางตะวันออก? ใครคว้ามีดและต่อสู้พวกเขาถึงตาย? ความไร้เดียงสาของใครถูกเหยียบย่ำเพื่อความปลอดภัยของคุณ”

อลิสันยืนอยู่ที่นั่นด้วยความตะลึง เธอจ้องมองแอชลีย์อย่างว่างเปล่า เหตุการณ์ในอดีตผุดขึ้นมาในใจของเธอตามคำกล่าวอ้างของแอชลีย์

พวกเขายังเด็กในช่วงที่ครอบครัวมีปัญหา ก่อนที่อลิสันจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเธอถูกพาไปเมืองหลวงพร้อมกับพี่สาวของเธอ ระหว่างทางแอชลีย์สอนให้เธอเอาโคลนถูบนใบหน้าเพื่อปกปิดความงามจากคนร้าย อย่างไรก็ตามเธอให้ความสำคัญกับรูปลักษณ์ของเธอเป็นพิเศษ แม้ว่าเธอจะให้สัญญากับแอชลีย์แต่อลิสันก็ไม่เต็มใจที่จะทำสักนิด

ในที่สุดในขณะที่ทุกคนกำลังนอนหลับอยู่ในคืนหนึ่งเธอก็ล้างโคลนบนใบหน้าออกไปอย่างเงียบ ๆ เมื่อมองไปที่ภาพสะท้อนของใบหน้าที่สวยงามของเธอในน้ำเธอชื่นชมตัวเองและหวีผมของเธอ เป็นช่วงที่ทหารที่อยู่เบื้องหลังสังเกตเห็นเธอ พวกเขาจับกุมเธอราวกับว่าพวกเขาค้นพบขุมทรัพย์ เธอกรีดร้องอย่างสุดเสียงจนสุดปอด พี่สาวหันมาช่วยเธอ เธอไม่รู้ถึงบทสนทนาระหว่างพี่สาวและกลุ่มทหาร

ในท้ายที่สุดทหารทิ้งเธอไว้ตามลำพังและพาพี่สาวของเธอไปที่หลังป่า

เธอกลับมาหลับใหลอีกครั้ง พี่ของเธอกลับมามีรอยฟกช้ำและบาดแผลที่ใบหน้าในเช้าวันรุ่งขึ้น แม้ว่าเสื้อผ้าของเธอจะขาดรุ่งริ่งและมือของเธอเต็มไปด้วยเลือด แต่เธอก็ไม่เคยพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนก่อน

อลิสันไม่เคยคิดแม้แต่วินาทีเดียว แต่พบว่ามันแปลกที่ทหารไม่กี่คนไม่ปรากฏตัวตั้งแต่นั้นมา เด็กสาวอาจไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ตอนนี้เธออายุสามสิบกว่าแล้ว

เธอเข้าใจว่าคืนนั้นเกิดอะไรขึ้นในป่า เพียงแต่เธอไม่สามารถยอมรับหรือเผชิญหน้ากับมันได้ เธอสามารถแสร้งทำเป็นว่าไม่มีข้อเท็จจริงที่น่าเสียใจและเจ็บปวด

อลิสันมองไปที่พี่สาวของเธอและหัวเราะ ในไม่ช้าเสียงหัวเราะก็กลายเป็นเสียงสะอื้น

เสียงครวญครางของสัตว์ร้ายที่ดูเหมือนจะสะท้อนให้เห็นถึงความเจ็บปวดและความสำนึกผิด ทหารคนหนึ่งเดินถือกล่องไม้

“ท่านอาจารย์พบตราหยกของอาณาจักรแล้ว”

แอชลีย์หยิบมันขึ้นมาและเหลือบมองก่อนจะพยักหน้า เธอพาคนของเธอเดินจากไป ได้ยินเสียงร้องโหยหวนอย่างกะทันหันจากด้านหลัง

"พี่!" แอชลีย์หยุดตามรอยของเธอ แต่ไม่หันกลับมา

ดวงอาทิตย์ตกสาดส่องเข้ามาในพระราชวังปกคลุมไปด้วยประกายสีทองบนตัวนายพลหนุ่ม หลังตรงของเธอทำให้อลิสันนึกถึงช่วงเวลาที่แอชลีย์สอนวิธีใช้หอกให้เธอ

“พี่ฉันผิด! ฉันผิดไป! กรุณายกโทษให้ฉัน! เราเป็นพี่น้องกัน! พี่ไม่สามารถฆ่าฉันฉันเป็นน้องสาวของคุณ!”

อลิสันคลานไปบนพื้นน้ำตาและน้ำมูก เธอไม่ได้ดูคล้ายกับมเหสีที่เธอเคยเป็นอีกต่อไป หญิงสาวในชุดทหารยังคงไม่ยอมหันกลับมามอง ดวงตาของเธอท่ามกลางพระอาทิตย์ตกที่สาดแสงเป็นสีแดง ทำให้กล้ามเนื้อบนใบหน้าของเธอตึงขึ้นแอชลีย์จับตราหยกด้วยมือที่สั่นเทา