บทที่ 587 ครั้งแล้วครั้งเล่า

ลูซี่ตกใจอีกครั้ง

เธอไม่คิดว่าโจเอลจะพูดอย่างนี้กับเธอ

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความจริงใจกับเจ็บปวด เหมือนกับว่าเขากำลังจะตายและรอคอยให้เธอมาช่วยเขา

เธอไม่เคยคิดเลยว่าความรักของเขาจะแทรกซึมลึกลงไปขนาดนี้

เธอเป็นคนที่หยิ่งทนงและเอาแต่ใจ!

ราวกับว่าไม่มีสิ่งไหนในโลกที่สามารถทำให้เขายอมลดตัวเองลงได้ขนาดนี้

แต่ในตอนนี้ เขากำลังกอดและขอร้องเธอเพื่อให้เธอเมตตาเขา…

น้ำตาของลูซี่กลับไหลลงมาแทน

หลังจากนั้นสักพัก ลูซี่เริ่มพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแหบห้าว

“โจเอล คุณรู้หรือเปล่าว่าคุณกำลังพูดอะไรอยู่?”

“ผมรู้”

โจเอลลดเสียงลงและพูด “ผมขอโทษ ผมคิดมาตลอดว่าผมเป็นแค่คนเดียวที่บอกความรู้สึกที่แท้จริงกับคุณหลังจากที่คุณตอบรับ ผมรอให้คุณเป็นฝ่ายเริ่มก่อนมาโดยตลอด แต่ผมกลับลืมไปว่า ผมเป็นคนเริ่มความสัมพันธ์นี้ขึ้นมาและผมเป็นคนที่เข้าหาคุณก่อน

“ผมขอโทษ ที่ทำร้ายคุณเพราะความหยิ่งทะนงในตัวเอง ผมคิดจะยอมแพ้มาก่อนแต่ผมทำไม่ได้ ดังนั้นลูลู คุณให้โอกาสผมอีกครั้งได้ไหม?

“ครั้งนี้ จะไม่มีข้อตกลงหรือเงื่อนไขอีก เราเป็นแค่เหมือนคู่รักทั่วไปคู่อื่น ๆ คุณจะโกรธผมก็ได้ คุณพูดกับก็ได้ว่าคุณต้องการให้ผมเป็นยังไง เราจริงจังกันสักครั้งหนึ่ง โอเคไหม?”

ชายคนนี้กลับทำให้น้ำตาของลูซี่ไหลหนักกว่าเดิม

เนื่องจากหน้าของเขาอยู่แนบกับหลังของเธอ เขาจึงไม่เห็นมัน

หลังจากนั้นสักพัก ลูซี่ยื้อเวลาของเธอและพูด “ทำไม?”

“ทำไม?”

เขารู้ว่าถึงแม้ว่าพวกเขาเข้ากันมากแค่ไหน แต่เธอก็ไม่เคยสัญญาว่าจะอยู่กับเขาตลอดไป

เขารู้ว่าถึงแม่ว่าความพยายามทั้งหมดของเขาจะต้องสูญเปล่า ราวกับแมลงเม่าที่บินเข้าหาเปลวไฟ เขาก็จะแผดเผาตัวเอง

ทำไมถึงยืนยันที่จะต่อเรื่องนี้

เธอมีดีอย่างไรถึงทำทั้งหมดนี้แล้วคิดว่าจะคุ้มค่า?

โจเอลยิ้มอย่างขมขื่น

ในความเป็นจริง เขาไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาจะต้องทำอย่างนี้

มันก็แค่เพราะเสียงของหัวใจของเขากำลังบอกว่าถ้าเขาไม่ลองพยายามดูอีกครั้งในคืนนี้ เขาจะไม่มีโอกาสจะได้ทำมันอีกต่อไปอีกแล้ว

เขาแค่...ไม่อยากจะเสียความสัมพันธ์เดียวที่เขาถูกปฏิบัติอย่างจริงใจไป

โจเอลลดเสียงลงและพูด “คุณยังเกลียดผมหรือเปล่า?”

ลูซี่ไม่ได้พูดตอบกลับ

โจเอลพูดต่อ “ผมเอาชีวิตแม่ของคุณมาขู่คุณ ผมทำสิ่งเหล่านั้นกับคุณและยังรังแกคุณ คุณคงเกลียดผมจริง ๆ ใช่ไหม?”

ลูซี่อยากจะตอบกลับว่า ไม่

แต่ลงเอยด้วยการตอบว่า “ใช่”

โจเอลหัวเราะ

“เพราะแบบนี้ คุณเลยต้องสัญญากับผม คุณสามารถคว้าเอาโอกาสนี้มาเพื่อทรมานผม และระบายความโกรธที่ผ่านมาของคุณทั้งหมดมาลงที่ผม ไม่ดีเหรอ?”

น้ำตาที่ลูซี่พยายามกลั้นไว้ด้วยความอดทนไหลลงมาอีกครั้ง

ผู้ชายคนนี้...

โจเอลสังเกตเห็นว่าเธอกำลังร้องไห้ เขาปล่อยตัวเธอ จับไหล่ของเธอ และหันตัวเธอให้มาประจันหน้ากับเขา