บทที่ 600 ถูกเธอปฏิเสธ

ผู้กำกับได้สร้างโอกาสที่พวกเขาไม่ควรพลาด

ดังนั้นลูซี่จึงกระแอมไอ และพูดอย่างไม่อายว่า “ไซมอน”

ไซมอนได้ยินก็ดึงเสื้อที่ปิดหน้าออก

เมื่อเขาเห็นว่าเป็นเธอ ใบหน้าของเขาก็มืดมนและหันไปอีกด้านหนึ่ง เพื่อไม่สนใจเธอหลังจากที่สูดลมหายใจ

ลูซี่รู้สึกอึดอัดใจ

บรรยากาศเงียบสงบ ขณะที่เธอคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เธอรู้สึกว่าความอึดอัดนี้ไม่สามารถดำเนินต่อไปได้

เมื่อเธออยู่ที่นั่นแล้ว เธอจึงต้องการทำให้อากาศมันปลอดโปร่ง

ความคิดนั้นทำให้เธอสงบลงขณะที่เธอเดินจากไปและดึงเก้าอี้นั่งแล้วพูดว่า “ไซมอน ฉันรู้ว่าคุณกำลังเกลียดฉัน แต่ตอนนี้เราอยู่ในทีมเดียวกัน และฉันไม่ได้ทำอะไรผิดกับคุณ คุณไม่จำเป็นต้องอคติกับฉันได้ไหม?”

“เพียงเพราะฉันปฏิเสธคุณ คุณไม่ควรต่อต้านและเพิกเฉยต่อฉัน นายน้อยวิลเบิร์นเป็นคนคิดเล็กคิดน้อยขนาดนั้นเลยเหรอ?”

ไซมอนสะดุ้ง

เขานั่งบนเก้าอี้และมองลูซี่อย่างเศร้าโศก

ลูซี่เลิกคิ้วขึ้น เปล่งประกายออร่าที่ชัดเจน

ไซมอนโกรธจัดแต่ก็ทำอะไรไม่ได้

สุดท้าย เขาพูดได้เพียงว่า “ใช่ ผมไม่ได้คิดเล็กคิดน้อย แต่ถ้าคุณปฏิเสธผม อย่างน้อยก็ให้เหตุผลกับผมด้วยสิ! อย่าคาดหวังว่าเหตุผลที่คุณให้ผมก่อนหน้านี้จะสามารถไล่ผมได้ ผมไม่เชื่อ”

ก่อนหน้านี้ ลูซี่บอกเขาว่าเธอไม่ชอบเขาแบบโรแมนติก จึงให้เขาเลิกชอบเธอ

ดังนั้นในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา ไซมอนจึงโกรธเคืองเพราะเขารู้สึกท้อแท้กับความคลั่งไคล้ และความเย่อหยิ่งของเขาที่เจ็บปวดจากการถูกปฏิเสธ

เขายังคงรู้สึกมั่นใจ

เขารู้สึกว่าเมื่อลูซี่ไม่ชอบเขา แต่เธอก็ไม่ได้เกลียดเขา

ไม่ว่าเขาจะชอบเธอมากแค่ไหน เขารู้สึกว่าเขาต้องรักษาระยะห่าง และไม่ทำอะไรที่อาจทำให้เธอขุ่นเคืองเขา

อย่างไรก็ตาม ลูซี่ไม่ได้จริงจังกับเขา เพียงแค่หาข้ออ้างแทนที่จะบอกเขาอย่างถูกต้อง

ยิ่งกว่านั้นเธอยัดเยียดคำโกหกให้กับเขา

เขาโกรธที่

เมื่อลูซี่ได้ยินเช่นนั้น เธอก็ตกตะลึงในตอนแรก ตามมาด้วยเสียงหัวเราะ

เธอแปลกใจที่นั่นเป็นความคิดของไซมอน

หลังจากครุ่นคิดบางอย่าง เธอถามว่า “แล้วทำไมคุณถึงคิดว่าฉันไม่ยอมรับคุณ?”

ไซมอนขมวดคิ้ว

ไม่นานต่อมาเขาก็ไอ “ผมจะรู้ความต้องการของหัวใจคุณได้อย่างไร?”

ลูซี่ยิ้มแล้วถอนหายใจ

“ฉันไม่ได้โกหกคุณ ไซมอน คุณเป็นคนดี แต่ฉันเห็นคุณเป็นแค่เพื่อน ฉันไม่อยากเสียเพื่อนเพราะสิ่งนี้ เข้าใจไหม?”

ไซมอนมองเธอด้วยสายตาจริงจังเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีการหลอกลวง จากนั้นเขาก็พูดว่า “งั้นคุณก็หมายความว่าผมยังมีโอกาสอยู่ใช่ไหม?”

ลูซี่พูดไม่ออก

อาการปวดหัวของเธอมาอีกแล้ว

เธอลูบหัวและอธิบายอย่างละเอียด “ตั้งแต่ฉันบอกว่าเราเป็นเพื่อนกัน นั่นหมายความว่าไม่มีโอกาสระหว่างเรา ฉันไม่สามารถมีความสัมพันธ์ที่โรแมนติกกับเพื่อนของฉันได้รู้ไหม?”

"ทำไมจะไม่ได้ล่ะ?"

ไซมอนตอบกลับอย่างรวดเร็ว แต่เขารู้สึกเสียใจที่เขาพูดเร็วเกินไป

หลังจากลงมือปฏิบัติมาหลายวัน ความกระวนกระวายของเขาก็ถูกเปิดเผยในขณะนั้น

เมื่อเขาพูดไปก็ไม่มีประโยชน์ที่จะเสียใจ

เขาคิดเกี่ยวกับมันและถามว่า “คุณมีคนที่คุณชอบใช่ไหม?”

ลูซี่ตกตะลึง

ไซมอนมองเธออย่างจริงจัง

“ถ้าคุณชอบใครสักคน ผมเข้าใจที่คุณปฏิเสธ แต่ถ้าคุณไม่มี แล้วทำไมคุณไม่ให้โอกาสผม และดูว่ามีโอกาสระหว่างเราไหม บางที แค่บางที เราอาจจะเป็นคู่ที่สมบูรณ์แบบก็ได้ คุณบอกว่าผมเป็นคนดีใช่ไหม นั่นพิสูจน์ได้ว่าตอนนี้คุณไม่ชอบผมแล้ว อย่างน้อยคุณก็ยอมรับผมใช่ไหม?”