บทที่ 606 เป็นความผิดของเขาทั้งหมด

ขณะที่เขาพูดอย่างนั้น เขาก็ชี้ไปที่ลูซี่ แคทซ์

ลูซี่จ้องมองเขาอย่างว่างเปล่า เนื่องจากปากของเธอยังคงปิดปากอยู่ เธอจึงไม่อาจตอบสนองในทางใดทางหนึ่ง

หัวใจของเซซิลที่สี่จมลง

“งั้นแกก็หมายถึง…”

ชายที่มีรอยสักเอาแขนโอบไหล่ของเซซิลที่สี่ ขณะที่เขาหัวเราะ “พี่ชาย ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายพี่ แต่พี่อ่อนโยนเกินไป ครอบครัวนั้นปฏิเสธพี่ ภรรยาของพี่ใช้สมองในการหย่ากับพี่ และพี่ยังไม่อยากปล่อยความรักในอดีตของพี่ไป? ทำไมพี่ถึงต้องกังวลกับเรื่องทั้งหมดด้วย”

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ลูซี่แทบจะอ้วก

ไม่อยากปล่อยความรักในอดีตของเขา?

เหมือนไม่อยากปล่อยเงินทั้งหมดนั้นไป!

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าคำพูดนั้นจะตลกสำหรับลูซี่ แต่เซซิลที่สี่ก็ดูมีความสุขมากเมื่อได้ยินเรื่องนี้

เขาหัวเราะและพูดว่า “การแต่งงานคงอยู่จนกว่าความตายจะพรากเราจากกัน ถ้าเด็กคนนี้เรียกฉันว่า 'พ่อ' เพียงครั้งเดียว ไม่มีทางที่ฉันจะไร้ความปราณีได้ขนาดนี้หรอกเหรอ?”

คำพูดที่เฉียบขาดนั้น มีเสียงเยาะเย้ยฉายบนใบหน้าของเขาครู่หนึ่ง

อย่างไรก็ตาม เขาเริ่มมีท่าทางประทับใจ

“ในที่สุด ฉันก็เห็นว่านายเป็นคนซื่อสัตย์! แต่พี่ชาย ลืมตาขึ้นและดูสถานการณ์ที่นายอยู่ นายลักพาตัวเด็กเหลือขอคนนี้ และพาเธอมาที่นี่ ถ้านายปล่อยเธอไป นายคิดว่าเธอจะปล่อยนายเป็นอิสระไหม?”

ตามที่ชายที่มีรอยสักคนกล่าวไว้ เซซิลที่สี่เริ่มไตร่ตรอง

เขารังแกครอบครัวแคทซ์มาหลายปีแล้ว อย่างไรก็ตาม ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ลูซี่ แคทซ์ไม่เพียงแต่สร้างชื่อให้กับตัวเองเท่านั้น แต่เธอยังมีอำนาจทางการเงิน และสังคมของตัวเองอีกด้วย เธอไม่ใช่เด็กเหลือขอที่เขาควบคุมได้ง่ายๆ ในสมัยก่อนอีกต่อไป

ทว่าในท้ายที่สุด เขายังคงมีทะเบียนสมรสที่ถูกต้องระหว่างเขากับแม่แคทซ์ ในชื่อเขายังคงเป็นผู้ปกครองตามกฎหมายของลูซี่ แคทซ์

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงไม่กลัวที่ลูซี่ไม่เชื่อฟัง เพราะเขายังมีแม่แคทซ์อยู่

บางทีมันอาจจะกลายเป็นนิสัยในช่วงหลายปีที่ผ่านมา แต่ในที่สุดเขาก็เริ่มรู้สึกว่าลูซี่จะเชื่อฟังเขาเสมอไม่ว่าเขาจะทำอะไร

ดังนั้น แม้แต่ตอนที่เขาลักพาตัวเธอมา เขาก็ไม่เคยคิดฝันเลยว่าลูซี่จะแก้แค้นกับการกระทำของเขา

ชายที่มีรอยสักตะลึงกับความลังเลใจที่ไม่หยุดหย่อนของเขา เขาตบหลังเซซิลที่สี่ เขาหัวเราะคิกคัก

“นายควรครุ่นคิดเรื่องนี้อย่างระมัดระวัง ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด เราก็แค่ทำเพื่อเงิน เราไม่สนหรอกว่านายจะจัดการกับเธออย่างไร?”

ทันทีที่ชายที่มีรอยสักพูดอย่างนั้น เขาก็เดินกลับออกไปข้างนอกพร้อมกับลูกน้อง

เซซิลที่สี่ยืนอยู่ที่นั่นครู่หนึ่ง ขณะที่หัวใจของเขารู้สึกหดหู่

เขาหันกลับมามองดูลูซี่ที่โดนผูกมัดไว้ หน้าตาที่ชั่วร้ายปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

เขานั่งยอง ๆ ลง แล้วดึงเศษผ้าที่อุดปากเธอออกมา

“เซซิลที่สี่! แกนี่มันโคตรเลวเลย! แกไม่เข้าใจสิ่งที่แกทำตอนนี้หรือไง? เร็วเข้า ปล่อยฉัน!”

เมื่อลูซี่สามารถพูดได้ในที่สุด เธอก็ตะโกนออกมาดัง ๆ ในทันที

เมื่อมองดูเธอ ใบหน้าอันชั่วร้ายของเขาก็ยิ่งเครียดมากขึ้นไปอีก

ครู่ต่อมา เขาถ่มน้ำลายอย่างเย็นชา “หยุดตะโกน ต่อให้พยายามแค่ไหน ก็ไม่มีใครได้ยินเสียงกรีดร้องของแก”

เมื่อได้ยินอย่างนั้น หัวใจของลูซี่ก็ทรุดลง

เมื่อถึงจุดนี้ ใบหน้าที่ซีดขาวของเธอก็ซีดจางไปหมดแล้ว

เธอมองไปที่เซซิลที่สี่ ไม่อยากเชื่อคำพูดของเขา "ที่นี่ที่ไหน? แกพาฉันมาที่นี่ทำไม?”

เซซิลที่สี่ยัดบิสกิตเข้าปากของเธอแล้วพูดว่า “หยุดถามคำถาม ถึงแกจะถาม ฉันก็ไม่บอกแก ตอนนี้กินและดื่มเท่าที่แกสามารถทำได้ เมื่อแกกินเสร็จแล้ว แกก็ไสหัวไปซะ”

ร่างกายของลูซี่แข็งทื่อ ขณะที่เธอคายบิสกิตที่เขายัดเข้าไปในปากของเขาอย่างคลุ้มคลั่ง